Ho Ho Ho

Jawel, nog één dag en het is eindelijk Kerstmis.
Ook in huize Eerenstein. Het enige dat enigszins afwijkt van voorgaande jaren is dat ik dit jaar géén kerstkaarten heb verstuurd. Ik had ze nog niet in huis en eerlijk gezegd; hing het schrijven van ongeveer 60 kaarten als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Ik moest er simpelweg niet aan dénken.
Ik heb iedereen via FaceBook een gezellige kerst en een goed, gelukkig en vooral gezond 2014 gewenst en hoop dat ik het hiermee een beetje kan goed maken.

Ik ben nu bijna twee weken zonder kuur, geheel WiFi dus, en ik kan niet zeggen dat het echt geweldig gaat.
Zo had ik vorige week toch opeens weer koorts en moet ik eerlijk bekennen dat ik dagelijks Ibuprofen nodig heb om de dag toch enigszins fit door te komen. En zodra de Ibuprofen uitgewerkt is merk ik het meteen. Dan voel ik me met de minuut zieker worden. Ik kan niet zeggen dat dát een goed teken is,  na drie weken van intensieve antibioticakuur. Maar goed; we kijken het nog even aan.

Vorige week zijn we, zoals gezegd in mijn vorige blog, naar Emmen geweest om mijn gehoorapparaatjes op te halen.
Ze zijn klein en doordat mijn haren momenteel wat langer zijn, vallen ze helemaal niet op als ik ze in mijn oren heb.
Natuurlijk is het even wennen. Ik vond mijn stem zo 'blikkerig' en hol klinken. De eerste paar keren dat ik hoestte, schrok ik me wezenloos en het blaffen van de hond beschouw ik nu als zeer onaangenaam. (terwijl ik dat altijd al een rotgeluid vond......)
Nadat we in Emmen ons ding hadden gedaan (ja ja, ook warme chocolademelk bij Bakker Bart gedronken) gingen we naar huis om daar nog net op tijd voor GTST op de bank te schuiven. Nu kon ik mooi testen in hoeverre de apparaatjes mij zullen helpen bij tv programma's.
Natuurlijk moest ik de tv nog wel harder zetten en helaas zullen er altijd mensen (in dit geval acteurs) zijn die gewoon onduidelijk spreken, of mompelen.
Conclusie; het is te doen, maar liever toch mét ondertiteling.
Daar hadden ze me in het ziekenhuis al voor gewaarschuwd en ook Tom, de audicien, zei dat ik mogelijkerwijs niet alles ermee terug zou krijgen. Een deel van mijn gehoor is gewoon onherroepelijk beschadigd en dat valt niet meer te herstellen. Ook niet met een gehoorapparaat.
Maar tot nog toe ben ik er wel tevreden over.

De Kerstdagen zullen voor ons heerlijk rustig zijn. Wat voor Albert veel drukker is, is de Kerst Sing-A-Long-Party die hij met G. organiseert.
Dat staat namelijk voor kerstavond gepland in kerkje no 11. Een kerkje dat niet meer in gebruik is en vooral gebruikt wordt voor allerlei 'dorpse' dingen. Zoals exposities, voorstellingen etc. etc.
En nu gaat hij dus gebruikt worden voor een gezellig samenzijn met dorpelingen die zin in een gezellige avond hebben; vol kerstliederen onder het genot van Glühwein en warme chocolademelk. Het belooft erg gezellig te worden en Albert heeft er al vreselijk veel zin in.

Rest mij nog om jullie allen een hele fijne kerst te wensen. Geniet ervan en van elkaar.

De trouwdag

...En toen was het eíndelijk DE grote dag. Wat eind april begon; namelijk de aankondiging dat ze gingen trouwen, eindigde vorige week vrijdag, de 20e september; het huwelijk zelf.
Ik heb er al die maanden enorm naar toe geleefd. Ben er enorm mee bezig geweest.
Mijn grootste zorg was uiteraard dat mijn gezondheid geen roet in het eten zou gaan gooien. Je kan namelijk veel regelen en sturen op zo'n dag, behalve het weer én je gezondheid.

In de week ná het vrijgezellenfeest was ik snotverkouden. Ook al heb ik het die bewuste avond beslist niet koud gehad, blijkbaar heb ik toch even op de tocht gezeten, want ik snotterde wat af. Bergen met zakdoekjes gingen er door heen, evenals liters kamillethee, stomen met tea tree (waar ik altijd heel veel baat bij heb en dus ook altijd een flesje van in huis heb staan) en het zuigen op suikervrije keelpastilles waren aan de orde van de dag. Alles, maar dan ook álles om er voor te zorgen dat ik de 20e weer wat fitter op de rails zou staan.

De donderdag voor de trouwdag gierden de zenuwen al door m'n keel. Noem me raar, maar dat zijn nu van die dingen waar ik echt knopen van in mijn maag krijg. In dat opzicht lijk ik dus op mijn moeder, die heeft het zelfde. Gek genoeg had het bruidspaar zélf nergens last van. :-)
Wat op zich natuurlijk goed is, maar des te vreemder dat de zus en moeder al behoorlijk gestrest rondliepen....
We besloten het die donderdagavond niet te laat te maken, het zou de volgende dag een lange dag worden. Althans, voor mij.

Ik was vrijdag al om zes uur wakker en kon echt niet meer slapen. Ook al draaide Albert zich nog een keer om en zei dat ik dat ook nog maar even moest doen. Hà, in geen honderd jaar dat ik nog kon slapen. Daarvoor kriebelde het allemaal te veel.
Ik checkte nogmaals in de badkamer of mijn wenkbrauwen er goed uitzagen (geen overbodige haargroei waar niet gewenst), of mijn nagellak, die ik donderdagavond had aangebracht, er ook bij daglicht goed uitzag en tenslotte klom ik toch nog maar weer in bed.
Albert had het bruidspaar beloofd dat hij een paar foto's van hen zou maken in Exloo, bij kabouterland. Ik ben er nog nooit geweest, ook al wonen we er zo dichtbij. Maar volgens Albert was het een mooie locatie voor foto's en na een gesprekje met de eigenaar van kabouterland, mochten Luuk en Myrte daar (met hun gevolg) foto's maken.

Terwijl hij zich daar mee bezig hield, kwam kapper Raymon van kapsalon Unique bij mij thuis om mij en mijn moeder van een feestkapsel te voorzien. En deed flink z'n best op beider kapsels, we zagen er mooi uit.

Tegen kwart over twaalf arriveerden Albert en ik bij het huis van de familie Van Lottum. Daar hadden alle gasten zich al verzameld om een klein half uur later met z'n allen een grote Engelse bus in te stommelen.
Albert had bedacht dat hij met onze eigen auto zou volgen, voor het geval ik moe zou worden later op de middag. Omdat ik het zielig vond om hem alleen te laten rijden, besloot ik gewoon met hem mee te rijden naar de trouwlocatie.

Luuk en Myrte hadden gekozen voor het Ermerstrand om te trouwen. Tegenwoordig mag je namelijk zelf een locatie uitzoeken waar je trouwen wilt. Veertien jaar geleden was dat nog niet mogelijk.
Ik was wederom ook hier nog nooit geweest. Albert heeft er al een paar keer een trouwerij mogen fotograferen dus hij wist hoe mooi het daar is.
We gingen naar De Blokhut, daar zou alles plaatsvinden. De ceremonie zelf en later aansluitend het feest.
Maar zoals ik in het begin al zei kun je veel plannen behalve gezondheid én het weer. En het zag er dreigend uit in de lucht. Daarom werd besloten om de ceremonie onder een soort van afdak van De Blokhut plaats te laten vinden en niet buiten aan het water.

De ceremonie zelf was mooi. De bruid werd weg gegeven door haar vader en o, wat zagen ze er mooi uit.
Mijn broertje in z'n prachtige pak, stralend op zijn dag. Mijn schoonzusje in een adembenemende jurk, geheel niet nerveus en dan hun kleine meisje; Alyssa, die voor deze gelegenheid een eigen 'trouwjurkje' droeg en net als haar mama vlechtjes in haar haren had. PRACHTIG!!! Ik voelde me zo op en top trots op dit drietal.

Natuurlijk duurt een dergelijke ceremonie veel te lang voor kleine kinderen. En Alyssa, die al die tijd bij mij op schoot had gezeten, had er genoeg van. Ze werd door gegeven aan een opa, een oma, een andere tante en ze heeft zelfs nog een poosje bij Albert op schoot gezeten waarbij ze alle knopjes op zijn camera heeft ingedrukt en uitgeprobeerd. Albert heeft nog even met haar gelopen en uiteindelijk heeft mijn moeder het stokje van hem overgenomen en is zij een beetje met de kleine gaan wandelen.
Gewoon los laten lopen en haar gang laten gaan was natuurlijk geen optie bij dat water.
Mijn moeder en ik waren getuige voor de bruidegom, en Myrte haar broertje en zusje waren haar getuigen.
Nadat we alle handtekeningen hadden gezet, kregen we de schrik van ons leven toen de ambtenaar van de burgelijke stand ook nog eens begon te zingen. Eerlijk??? Hij had niet de X-factor en het had ook niet gehoeven. Wie hem heeft ingefluisterd dat dit een meerwaarde aan de ceremonie zou geven zou zichzelf achter z'n oren moeten krabben of dat daadwerkelijk het geval is.
Aan het eind werden er twee duiven opgelaten. En daarmee was het officiële deel afgesloten.

Er was koffie of thee en heerlijke bruidstaart en de gasten werden één voor één gevraagd voor de foto's, die een andere fotografe dan Albert ging maken. Op die manier had Albert geen verplichtingen en kon hij dus ook van de dag genieten.
Later die middag werd de barbecue aangestoken en werd het barbecuebuffet voor geopend verklaard. Algauw trokken er heerlijke geuren door De Blokhut en over het terras. Het eten was goed en erg lekker.
Er werd gesmikkeld, gesmuld, gelachen, gepraat en iedereen had het naar z'n zin.

Het feest duurde tot zeven uur. Ik zou zeggen: IDEAAL. Het was daarom heel goed te doen voor de gezinnetjes met kleine kindjes, maar ook heel goed te doen voor ondergetekende. Tegen half zes was ik namelijk al zo moe dat ik lui wat in mijn rolstoel hing. Het liefst was ik even naast Alyssa gaan liggen, die lekker in haar campingbedje lag te slapen. Als het bedje wat groter was geweest had ik het gedaan ook. :-)
Maar zeven uur was dus ook goed te doen.

De grote Engelse bus van de heenweg was kapot gegaan en dus stond er een luxe touringcar op het bruidspaar en de gasten te wachten. Iedereen werd dus weer netjes naar Tweede Exloërmond gebracht.
Om acht uur waren Albert en ik thuis. Moe, maar zeer, zeer voldaan.
Ik kan terugkijken op een fantastische dag. Na een paar fantastische maanden van voorbereiden en voorpret natuurlijk, was dit de kers op de feestelijke taart.
Hier kan ik weer máánden op teren. En dat doe ik ook, door bijvoorbeeld te genieten van de prachtige foto's die zijn gemaakt die dag.
De foto's van mij mét mijn prachtige, maar onmogelijke pumps volgen nog. Die zijn door de officiële fotografe gemaakt en daar is nu het wachten op. Maar ik beloof jullie dat ik ze zal plaatsen.

Lieve Luuk en Myrte; héél veel geluk en liefde voor nu en de toekomst gewenst en nog bedankt voor een fantastische dag!!!!

Vrijgezellig feestje....14 september

Bij een huwelijk hoort natúúrlijk een vrijgezellenfeest. En dus keek ik niet verbaasd op toen ik een paar maanden geleden, zo vlak na de verloving van Luuk en Myrte, een berichtje kreeg van een vriendin van het tweetal.
Tuurlijk wilden Albert en ik meedoen met een vrijgezellenfeest. Wat ik voor mezelf wel besloot was dat ik niet mee ging doen met extreme activiteiten, waar je dus een goed uithoudingsvermogen voor nodig zou zijn. Daarbij denk ik dus aan paintballschieten, survivallen, bungeejumpen o.i.d.....;-) Als er een etentje in het verhaal voor zou komen, zou ik daar in ieders geval bij aanschuiven.

Ik kreeg het verhaal een beetje zijdelings mee. De zomer kwam voorbij, met al z'n warme dagen waarbij ik gevloerd op bed lag, antibioticakuren die me aan bed gekluisterd hielden, dus ik liet Albert mooi meedoen met alle gesprekken en besprekingen en hoorde van hem wel wat er besloten werd.
Uiteindelijk werd het dus een barbecue in de tuin van de familie Van Lottum; Myrte haar ouders. Daarbij waren dan zowel de ouders van de bruid als de bruidegom uitgenodigd.
Wij dienden om vijf uur bij het ouderlijk huis van de bruid aanwezig te zijn. Op dát moment werden Luuk en Myrte opgehaald met een brandweerauto, die hen naar het ouderlijk huis bracht. Er werd voor de brandweer gekozen omdat Luuk bij de vrijwillige brandweer van Tweede Exloërmond zit.

aankomst Luuk en Myrte

Alyssa even bij 'oom' Jonnie op schoot.

het bruidspaar is gearriveerd, net als de meiden....nu de mannen nog

Achter de brandweerauto reed de auto van de meiden die kleine Alyssa bij zich hadden.
Het feestje kon dus beginnen, hahahaha. Nee hoor, grapje. Een kleine tien minuten later waren de mannen ook aanwezig en kon de barbecue dus echt beginnen.
Het lag natuurlijk in de bedoeling dat Luuk en Myrte in het ongewisse zouden worden gelaten. Het enige dat hen duidelijk was, was dat er een vrijgezellenfeestje georganiseerd zou worden, maar ze wisten zélfs de datum niet.

's Middags waren de jongens en de meiden druk met de voorbereidingen in de tuin van het huis van de Van Lottums. Er werd een tent opgezet, want het was nou niet bepaald mooi weer. De boel werd versierd en opgevrolijkt, Albert had iemand gecharterd die een leuke spelletjesavond met muziek zou verzorgen (dezelfde persoon die vorig jaar ook óns feestje had opgeleukt), dus die kwam z'n spulletjes ook alvast brengen.
De zus van de bruid kreeg de opdracht Luuk en Myrte thuis te houden. Om hen ervan te weerhouden om naar het ouderlijk huis te gaan, ook al wisten ze nog van niks.
Toen bleek dat Luuk en Myrte 's middags een afspraak hadden bij hun trouwlocatie én alsof de duvel ermee speelde moest de zus vrij plotseling en onverwacht werken. Er was dus niemand die het aanstaande echtpaar in de gaten hield en jawel; op weg naar hun afspraak naar de trouwlocatie gingen ze bij pap en mam Van Lottum langs. Hihihihi. Zoiets zul je dus altijd zien.
Dat was een heel klein dompertje op de zaak, maar aan de andere kant; het was de 14e, de trouwdag was een week later, er moet toch wel iets van een vermoeden zijn geweest dat het vrijgezellenfeestje die dag zou plaatsvinden.

Maar ook al hadden ze gezien dat er iets stond te gebeuren, ze wisten nog steeds niet wat er nu écht allemaal op de planning stond.

Zodra iedereen aanwezig was werd de barbecue aangestoken en kon het feestje beginnen.
Er stond een heater in de tent en een andere kachel zodat niemand het koud hoefde te hebben.

gelukkig was er een terrasheater

samen het eerste vlees op de barbecue leggen

Om zeven uur kwam Gunhar om de muziek te verzorgen. Dat was, zoals altijd, weer grandioos. Wat heeft die man toch een mooie, warme stem.
Eerst zong hij zelf om een beetje 'warm te draaien' daarna werd er een spelletje gespeeld. Waarbij de 'jongens' het tegen de 'meiden' opnamen.
Gunhar liet telkens een paar seconden een liedje horen en dan was het aan de twee groepen om als eerste het liedje te raden; artiest én titel. Dat leidde tot hilarische taferelen.
Daarna, waarbij de jongens wonnen, maar ik blijf hier m'n twijfels over houden, was het karaoketijd. Natuurlijk stond de barbecue nog steeds aan en kon er nog steeds gesmikkeld worden.

vlnr. Patrick H, Luuk, Jonnie en Patrick P

Jonnie en Luuk proberen Karaoke uit

Ryanne, Lydian en Myrte doen ook een poging

Om half tien werden er t-shirts uitgereikt. De vrouwen droegen een zwart shirt met een roze zoen terwijl Myrte een wit shirt kreeg met de roze zoen. Ze droeg een sjerp en een klein sluiertje om aan te geven dat zíj de bruid in spe was.
De mannen droegen een zwart shirt en speelden de beveiliging van Luuk, compleet met nepsnorren en zonnebrillen. Luuk droeg een wit t-shirt met daarop allerlei opdrachten die hij moest uitvoeren.
Opdrachten uitvoeren??
Ja, zowel de mannen als de vrouwen gingen afzonderlijk, ieder in hun eigen limousine, naar Groningen om te stappen.

allebei gekleed in hun 'stap-tenue'

groepsfoto van de vriendengroep. op naar Groningen

Dat ze nog gingen stappen werd het aanstaande bruidspaar al snel duidelijk.
Ik zat binnen, met Alyssa op schoot (de arme schat was helemaal van de leg en zette het op een huilen toen oma haar in bedje legde) toen ik de lampen van de limousine zag. 'Oh, de limousines zijn er al,' zei ik.
Luuk die op dat moment bij me stond lichtte op als een kerstbal in het donker. 'Wauw, gaan we met een limo?' vroeg hij met een glimlach van oor tot oor.
Omdat iedereen 'gekleed' was om weg te gaan, bewoog de hele groep zich naar de straat. Waar natuurlijk nog diverse foto's werden gemaakt.
De limo's zouden achter elkaar naar Groningen rijden en vanaf daar zou de groep zich splitsen. De mannen gingen een kant op en de dames op hun beurt ook weer een kant.

de mannen voor de mannen-limousine

de meiden voor de meiden-limo

Terwijl de 'jeugd' op weg naar Groningen was, was het voor de achterblijvers zaak om de boel alvast een beetje op te ruimen. Myrte haar moeder maakte koffie voor ons en genietend van dit bakje troost werd de avond aan de keukentafel door genomen. Nadat ik m'n koffie op had, heeft Albert me naar huis gebracht, waar ik meteen naar bed ben gegaan. Ik was bekaf, maar o zo happy dat ik hierbij aanwezig was geweest. Het was een heel gezellige avond geweest. Ik zag aan de gezichten van alle aanwezigen dat ook zij genoten hebben.
De volgende dag heeft de groep gezamenlijk alles opgeruimd zodat niets, maar dan ook niets aan de avond daarvoor werd herinnerd. De familie Van Lottum had weer een nette, schone tuin.

Ik ga voor.....GEEL

Ik heb, voor mijn doen althans, een ongelooflijke stap gezet. 
Ik heb een gele broek gekocht. WAT???? Jawel mensen; Alie bekent kleur. 

Wie mij goed kent weet dat ik liever op safe speel. Ik ben iemand die graag het zekere voor het onzekere neemt en vooral als het op kleding aankomt. Ik ben absoluut geen dare-devil. De broeken die je nu veelal ziet; gekleurd mét bloemen zal ik nooit van m'n leven aanschaffen. Ik vind ze mooi maar...., bij een ander. 
Om die reden koop ik broeken ook altijd in een, voor mij, veilige kleur. Zoals zwart, bruin, zand etc. etc. Dat zou dus best wel eens wat saai over kunnen komen. Spijkerbroeken zijn bij mij dus ook altijd blauw. Donkerblauw óf lichtblauw, om diezelfde veilige reden die ik net hierboven beschreef. 

Wat me de laatste tijd opviel was de gekleurde skinnyjeans. Ik vond ze helemaal het eínde. Niet die hele felle kleuren, maar de wat zachtere kleuren. 
En ik ging steeds vaker denken; 'Misschien is het wel iets voor mij.' Aan de andere kant vond ik het eng. Ik denk dat ik teveel denk dat mensen mij dan een soort van clown beschouwen. Daar heb je pipo ook weer, met haar pipo-broek....., of zoiets.
Maar afgelopen week zat ik weer te koekeloeren op het internet en betrapte ik mezelf erop dat ik weer aan het zoeken was naar die mooie, gekleurde skinnyjeans.
Ik liet een broek aan Albert zien en die zei spontaan; 'Bestel maar. Als je het niets vind kun je het altijd nog terug sturen.' Daar had ie natuurlijk gelijk in. En zo bestelde ik dus twee van deze broeken. Eén in lichtgeel en één in een azuurblauwe kleur. De azuurblauwe, waar mijn voorkeur naar uitging, had ik in een grotere maat besteld. Maar aangezien ik de laatste tijd nogal afgevallen ben besloot ik de lichtgele dus een maatje kleiner te bestellen dan mijn normale, oorspronkelijke maat. 

Vandaag lag er een pakketje van Zalando op bed. En nee, ik heb het niet uitgeschreeuwd van geluk....;-)
Opgewonden als een klein kind maakte ik het pakketje open. De azuurblauwe kleur viel me tegen, ik vond de kleur té fel. Bovendien was de broek te groot. Gelukkig maar, een goede reden om hem terug te sturen. 
De gele paste perfect. En wat nog belangrijker is; ik vind hem het einde!!!! 
Hij is ietsjes te lang dus er moet een stuk van de pijpen af. Bovendien is de broek alleen bij mijn bovenbenen 'skinny' en sluit hij alleen dáár nauw aan. De onderkant van mijn benen zijn écht skinny en dus sluit de broek hier niet nauw op m'n benen aan, maar tja, je kunt niet alles hebben in het leven. Ik heb me allang bij mijn spillebenen neergelegd dus boeit het me ook niet zo dat de broek bij de kuiten wat losser zit dan het eigenlijk hoort.

mijn nieuwe gele broek. nog wel iets te lang maar verder zit ie als gegoten

Ik vind het voor mezelf al een hele overwinning dat ik voor een gekleurde broek ga, dat had ik een jaar geleden nooit durven denken. En nu ik toch om ben; volgen er misschien wel meer gekleurde broeken. Wie zal het zeggen..... ;-)

Huwelijk

Afgelopen week was ik met mijn broertje Luuk aan het 'Appen' toen hij me vroeg of het goed uitkwam om vrijdag een kop thee te komen drinken. Maar natuurlijk; altijd toch.
Ik vroeg of ze zin hadden om dan gelijk te blijven eten. 'We eten dan pasta pesto,' zei ik, in de wetenschap dat hij daar vast geen nee tegen zou zeggen. Maar tot mijn teleurstelling hadden ze al een eet-afspraak met de ouders van Myrte. 'Nou ja, geeft niks. Een andere keer dan maar,' zei ik.
's Avonds belde ik met mijn moeder en plots kwam het gesprek op vrijdag, waarop ze zei; 'Oh, dan gaan wij naar Luuk en Myrte te eten.'
'Wat gezellig,' was mijn reactie. 'Samen met H en M (de ouders van Myrte)??' Dit kwam mijn moeder echter niet bekend voor. 'Is dat zo?' vroeg ze. Daarop begon ik te twijfelen. Misschien dat Luuk zich vergiste en dat hij tegen mij zei dat háár ouders zouden komen, terwijl ze iets afgesproken hadden met míjn ouders.

Maar toen we 's avonds in bed lagen zei Albert; 'Is Myrte dan ook vrij van de kapsalon?' Eh ja, dat denk ik wel want volgens mij zouden ze met hun drietjes komen vrijdag; Luuk, Myrte en kleine Alyssa.
Dan hebben ze vast iets te vertellen, fantaseerde Albert. 'Ze gaan vast trouwen.'
Meteen was ik alert. Zou het??
Er over nadenkend zou het wel kloppen natuurlijk; eerst 's middags bij ons, 's avonds beide ouders en dan dat Myrte vrij was.....

's Middags kwamen ze met z'n drietjes binnen en toen mijn broertje eenmaal zat kon ik niet meer wachten; 'Zo, vertel nu maar eens wat jullie te melden hebben.....'
Kleine Alyssa had een t-shirt aan met daarop de tekst  PAPA EN MAMA GAAN TROUWEN.

Alyssa met groot nieuws op haar shirtje

 Albert had dus gelijk. Mijn broertje en schoonzusje gáán trouwen. En wel op 20 september dit jaar.
Ik word op slag emotioneel. Tja, hoewel hij 28 is blijft hij gewoon mijn kleine broertje. Ik ben helemaal enthousiast en heb er nu al reuze veel zin in.
Maar het werd nog mooier; 'Zou je mijn getuige willen zijn?' WAUW; TUURLIJK!!!!!
Samen met mijn moeder ben ik dus de getuige van Luuk. Myrte heeft haar broertje en zusje gevraagd.
En klaarblijkelijk zijn ze die vrijdagochtend gelijk naar het gemeentehuis gegaan om in ondertrouw te gaan.
Veel meer dan dit weet ik ook niet, behalve, en dat hoorde ik van mijn moeder vandaag, dat het huwelijk om twee uur 's middags gesloten zal worden.

Ik vind het fantastisch nieuws. Het is iets om naar uit te kijken. Een leuke dag, een leuk feestje in het vooruitzicht.
Voor het kersverse verloofde stel komen nu drukke maanden want alles moet nog geregeld worden. Want laten we wel zijn; voor je het weet is het 20 september.

En zoals zij zich de komende tijd bezig gaan houden met de voorbereidingen, zo ga ik vooral door met genieten van dit heerlijke bericht en vooruitzicht.

Post uit Brazilië

Afgelopen week kreeg ik bijzondere post. Post uit Brazilië. Van mijn lieve FaceBook-vriendin Simone. 
Simone reageerde ooit een keer op foto's van mijn fotograferende wederhelft en werd vriendjes met hem. Albert vond het leuk dat ze reageerde, maar zei tegen mij; ''t Is leuk hoor, maar ik heb geen flauw idee wat ze allemaal schrijft.' En daarop installeerde ik Google Vertalen. Want hoe frustrerend is het om te kunnen communiceren met iemand die jou complimenten geeft, maar vanwege een taalbarrière niet te kunnen antwoorden. 
Algauw begon ik me ook te 'bemoeien' met de schrijfsels tussen Albert en Simone. En zo werd Simone dus ook míjn vriendinnetje. 
Simone woont aan de kust in Vila Velha waar het áltijd lekker warm is. Ze kent geen winter en als het hier koud is vraagt ze steevast om foto's van de sneeuw.

Vila Velha, aan de Braziliaanse kust....

een vakantieparadijs op aarde....

Ik heb ooit een keer skype ingesteld en op die manier hebben we ooit een keer met elkaar 'gepraat'. Gepraat tussen aanhalingstekens want het was veel handen en voetenwerk en papiertjes omhoog houden om aan te geven wat er bedoelt werd. Want Google Vertalen is natuurlijk een reuze uitvinding, maar als je het niet goed uitspreekt snapt de ander er nog niks van......:-)

Vorig jaar heb ik Simone een kaartje gestuurd die helaas nooit is aangekomen. Nu, ruim een jaar later, weet ik wat ik fout heb gedaan; er had een speciale postzegel op gemoeten, maar dat wist ik toen niet en dus is het kaartje ergens tussen hier en daar kwijt geraakt. 
Rond de kerst heb ik een nieuwe poging ondernomen. Nu wél met een vliegtuigzegel erop en wachten maar. 
Jawel hoor; het kaartje kwam aan, al was het toen wel al januari. 
Helemaal blij en gelukkig werden er foto's op haar FaceBook-account geplaatst van de post uit Holland. Ik was erg blij dat het kaartje goed overgekomen was. Het kan dus wél. 

Simone met onze kerstkaart

Daarop stuurde Simone ook post. Niet alleen naar mij, ook naar mijn moeder, met wie ze inmiddels ook vriendje was geworden. 
Alleen is de post nogal onbetrouwbaar aan de Splitting. Het is al meerdere keren gebeurt dat er post zoek is geraakt. Kaarten die wél verstuurd zijn, maar nooit bij ons aankomen. 
Zo ook nog zeer recentelijk met twee kaartjes die door mijn vriendin Patricia zijn verstuurd. Wáár het precies fout gaat weten we niet, feit is wel dat we vorige week een klacht hebben ingediend bij Post NL. 
Toen mijn moeder anderhalve week geleden aangaf dat ze het kaartje van Simone had gekregen baalde ik dubbel zo erg. Want waarom kwam er bij ons niks binnen?? Ja nota's en rekeningen kwamen binnen, maar geen leuke post. 
Tot afgelopen woensdag; Albert had de post uit de brievenbus gehaald en kwam binnen met een brede glimlach. 'Je hebt post.'

de kaart die afgelopen woensdag bij de post zat

 En jawel, het was de langverwachte kaart uit Brazilië. Dé kaart waarvan ik al min of meer verwacht had dat die niet meer zou komen. En toch lag hij in onze brievenbus. 
Meteen laat ik Simone weten dat haar kaart is gearriveerd en dat ik er heel erg blij mee ben. 
Want is dit niet héél bijzonder?? Het tijdsverschil tussen Nederland en Vila Velha is maar drie uurtjes én toch is het aan de andere kant van de wereld. 

Naast post uit Brazilië kwam er eergisteren een kaartje binnen van Albert z'n tante. Wat heerlijk om post te krijgen!!! Het begon met een kaartje toen ik in het ziekenhuis lag, afgelopen februari. Albert z'n tante doet niet aan Hyves en FaceBook maar heeft wel een zoon die op FaceBook zit. Die vertelde haar dat ik in het ziekenhuis lag en net als de opname daarvoor kreeg ik een heel lief kaartje van haar om me beterschap te wensen. 
Eenmaal weer ontslagen en wat beter in mijn vel zittend heb ik een kaartje terug gestuurd met de mededeling dat ik het krijgen en versturen van kaarten zo leuk vind. En sindsdien corresponderen we met elkaar. Ik vind dat écht leuk om te doen. Nog leuker om te krijgen natuurlijk. 

kaartje van Albert z'n oom en tante

Vaak word een nieuwtje of actualiteit uitgewisseld. Zo houden we elkaar op de hoogte. Want normaal gesproken zien we elkaar twee keer per jaar; bij de verjaardagen van mijn schoonouders. 
Nu ik dit kaartje heb gekregen is het dus weer aan mij om een kaart te schrijven en te sturen. Daar kunnen best wel een paar weken overheen gaan. Niemand die ons verplicht om volgens een strakke agenda post te sturen. Omdat ik het leuk vind om zelf kaarten te maken word het naar alle waarschijnlijkheid een kaartje uit mijn verzameling handgemaakte Alie-kaarten. 

Post??? I Love It!!!!