Week in een notendop

Nog een paar dagen en de kuur zit erop. Tot mijn eigen verbazing had ik deze kuur weinig last van bijwerkingen, maar dat moet je natuurlijk nóóit hardop  uitspreken, want sinds twee dagen heb ik alsnog last van wat bijwerkingen. Ik ben gigantisch moe, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik de maandag én dinsdag nogal veel (voor mijn doen althans) heb gedaan. Én ik heb sinds kort last van mijn maag.
Ik gebruik tijdens de kuur Nystastine voor m'n mond, omdat een pijnlijke mond (tong, gehemelte, binnenkant wang) één van de vaste bijwerkingen is, maar ik kreeg tijdens deze kuur na het innemen van de Nystatine last van brandend maagzuur.

En dus liet ik, niet geheel verstandig, maar goed, je doet ook maar wat, de Nystatine voor wat die is in de hoop dat dat brandende gevoel in mijn maag zou verdwijnen. Maar nee, nu heb ik nog steeds last van brandend maagzuur én omdat ik de Nystatine een paar dagen heb laten staan, een pijnlijke mond.
Ik ben dus erg blij te kunnen zeggen dat het einde van de kuur in zicht is.

Afgelopen zaterdag hebben Albert en ik onszelf verwend met een loungeset. Eigenlijk praten we daar al jaren over en daar blijft het dan ook bij. Maar nu hebben we de knoop door gehakt.
Bij de Karwei was een loungeset te koop die wij heel erg mooi vonden. En als je hem zaterdag kocht, kreeg je er gratis een parasol bij. Nou, dat soort aanbiedingen zie ik graag en dus heeft Albert zaterdag in alle vroegte de loungeset opgehaald.

Gelukkig was het maandag en dinsdag dusdanig aangenaam buiten dat we er ook gelijk gebruik van konden maken.
De picknicktafel, die eerst op die plek stond, staat nu achter het huis. Hij heeft jaren op het terrasje naast ons huis gestaan, waar hij ook prima stond, maar nu staat hij op een betere plek. Ons terras achter ons huis wordt nooit gebruikt en dat is natuurlijk best jammer. Nu kunnen we ook dáár zitten en het grote voordeel is dat we daar ook veel meer ruimte hebben.

Op ons terrasje naast ons huis staat nu dus de loungeset en hij staat daar prima.

Afgelopen maandag kwamen mijn broer, schoonzusje en kleine Alyssa op de fiets langs. Alyssa viert a.s donderdag haar eerste verjaardag en het gezinnetje kwam langs om de uitnodiging voor haar feestje aan ons te overhandigen.

heerlijk op de loungeset, máár mét wintersloffen aan.....;-)

We zijn dus lekker op onze nieuwe loungeset geploft en hebben daar heerlijk gezeten. Vanaf die plek en vanaf de loungeset hebben we ook een veel mooier overzicht op de tuin. Goed gekozen dus, deze loungeset.
Het was heerlijk om broer, schoonzus en nichtje op de koffie te krijgen. En helemaal omdat het zo onverwachts was.

Alyssa is een heerlijk meisje. Zo vindingrijk en geïnteresseerd in alles. Niets blijft onaangeraakt in haar buurt. Alles word door die kleine knuistjes aangeraakt en ja, waar mogelijk, ook in het mondje gestopt. Je moet haar dus goed in de gaten houden, die kleine boef.
De zuurstofbril- slang blijft haar fascineren. Ze probeert hem toch steeds uit m'n neus te trekken. En hoewel iedereen haar vermanend toespreekt dat dat niet mag, trekken Alyssa en haar "tante" Alie zich daar niks van aan. Ik vind het juist wel leuk om haar spelenderwijs aan de slang te laten wennen. Dat die nu eenmaal bij "tante" Alie hoort. Dus dat ze het ding dan uit m'n neus graait en even moet voelen dat er lucht uitkomt vind ik helemaal niet erg. Het hoort er nu eenmaal bij.

Helaas heeft het zonnetje maar twee dagen geschenen, vanaf woensdag was het weer zoals voor die tijd; koud en nat. Wat heel erg jammer is, vooral omdat het al eind mei is. We zouden nu toch juist lekker lang buiten moeten kunnen zitten??
Morgen is het 1 juni, laten we hopen dat het vanaf dan zomers wordt. Daar zijn we met z'n allen enorm aan toe geloof ik.

Afgelopen week heb ik voor het eerst in m'n leven iets uit het buitenland besteld. En ik vond het dóódeng.
Mijn hobby, het kaarten maken, maakt dat ik bepaalde spulletjes niet in Nederland kan kopen, maar wel in het buitenland. Regelmatig speur ik dus verlekkerd rond op de site Simon Says Stamp, een grote online winkel voor de serieuze scrapbooker of, zoals in mijn geval, kaartenmaakster.
Na lang wikken en wegen, besloot ik de gok te wagen. Eerst heb ik advies aan m'n broertje gevraagd, want die heeft wel vaker spullen uit het buitenland besteld. Die legde mij heel duidelijk alles uit en beantwoordde mijn vragen. Pas na twee dagen had ik de moed om op bestellen te klikken. Nu ik eenmaal besteld én betaald heb moet ik zeggen dat ik er veel rustiger onder ben. Ik geloof dat het allemaal wel goed komt. Ik ben dus heel benieuwd, maar laat het jullie weten als mijn bestelling is binnen gekomen.

Een fijn weekend allemaal.

Pinsterweekend

Pinksterren 2013 en het weer is beslist niet om over naar huis te schrijven. Het is bewolkt, grijs en vooral grauw. En eerlijk is eerlijk, heel erg warm is het ook niet voor de tijd van het jaar. 
Natuurlijk heb je altijd sportievelingen en optimisten die in korte broek gaan lopen. Een enkeling waagt zich zelfs al aan blote voeten in slippers, maar deze muts zit vooralsnog gewoon gezellig in huis en jawel, 's avonds geef ik onze haard nog maar weer eens een slinger. 
Dat ik het koud heb, kan natuurlijk ook mede door het ziek-zijn komen. Want afgelopen woensdag ben ik weer aangesloten op het infuus en werd het nog maar weer eens duidelijk dat ik weer precies op het nippertje begonnen ben. 
Ik heb woensdag, donderdag én vrijdag voor een groot deel van de dag op bed gelegen. Voelde me ellendig met een hoofdletter E. 
Maar gelukkig bestaan er van die roze pilletjes en als ik die consequent inneem (dus drie keer per dag) dan mag ik mezelf toch nog mens noemen. Zonder de ibuprofen ben ik een wrak.....

Zoals veel Nederlanders zat ik afgelopen zaterdag ook voor de buis toen Anouk, na zoveel jaren p.ech, eindelijk weer eens namens Nederland mee mocht doen op het Eurovisie Songfestival. 
Als klein meisje kan ik me nog herinneren dat het ESF vaste prik was thuis. Vooral de puntentelling vond ik leuk. 
Nu ik volwassen ben kijk ik er met heel andere ogen naar. Het is een soort van rariteitenfestival geworden. Hoe gekker, hoe beter, lijkt het soms. Daarom vond ik dat Anouk het ook zo goed deed. Geen rare jurk aan, of andere onzin. Ze stond daar gewoon zoals ze is; een stoere rockchick. 
Jammer dat ze negende is geworden, maar aan de andere kant; chapeau dat ze toch in de top tien zat. 

De afgelopen twee dagen voelde ik me dusdanig fit dat ik maar weer eens bezig ben geweest met mijn grote hobby van dit moment; het maken van kaartjes. Ik heb weer twee uit mijn hoge hoed weten te toveren. Leuk om zo creatief bezig te zijn. Nog leuker dat ik de dag daarna eens een keer niet compleet gevloerd was. Zo wil ik íedere dag wel kaartjes maken....lol. 

 

twee kaartjes die ik dit weekend gemaakt heb...

 

Ditjes en datjes.....

Het wordt een week van ditjes en datjes. Maar vooral de week waarop ik weer met een kuurtje begin. 
Na vier weken Cayston kan ik niet zeggen dat het me veel heeft geholpen, dat lazen jullie in mijn vorige blog al. Maar na een aantal reacties te hebben gelezen blijkt dat een heleboel CF'rs  na een poosje de Cayston te hebben geïnhaleerd, pas vooruitgang boekten. Dus ga ik met dit verhaal mijn longarts nog even aan z'n jasje trekken. 

Vandaag is er dus een kuurtje los gepeuterd. Ik merk nu ook per dag dat ik me zieker ga voelen. Dus ik begin weer precies op tijd. 
Het zal wel even weer flink afzien worden; aangezien de longarts ook weer met Tazocin wil starten. Een middel waar ik me over het algemeen behoorlijk ellendig door voel. Maar goed, wat moet, dat moet.....!
Voordat ik woensdagavond aangesloten word komt de kapper nog even langs om mij van een kort koppie te voorzien. Mijn haar is lang, te lang. Ik erger me er gruwelijk aan. Het hangt voor mijn ogen, het wil niet zitten, kortom; de schaar moet er in. En rigoureus ook. 
Ik heb al een modelletje gezien en volgens mijn kapper moet dit het dan ook maar worden....., hahahaha. 

het model dat ik uitgekozen heb; kort, maar stijlvol

 
Doorgaans vind ik het afschuwelijk om geknipt te worden (ik denk dat ik één van de weinige vrouwen ben, die gefrutsel aan het haar niet als fijn ervaart) en stel ik het ook altijd zo lang mogelijk uit. Met alle gevolgen van dien; lang, onhandelbaar haar. 
Dus diep in mijn hart ben ik deze keer wél heel blij dat de kapper komt. Ik ben heel benieuwd. 

Nadat ik ruim een half jaar papieren boeken heb gelezen, heb ik laatst mij e-reader maar weer eens voor de dag gehaald. En hiep, hiep, hoera...., hij deed het nog. Wel was ie wat trager, maar na een oplaadbeurt was dat probleem ook snel verholpen. 
Ik heb het boek "Nieuwe Buren" van Saskia Noort gelezen en vond het een dikke tegenvaller. Het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen dat ik zo slecht vond. Ik heb me echt naar het einde moeten wurmen en was blij dat ik het boek eindelijk uit had. 

Daarna stond er een stapel papieren boeken op het program die ik mocht lenen van onze buren Rolf en Monique. Het is een reeks boeken die bij elkaar horen, maar wel van verschillende auteurs zijn. 
Maar ook dit is tot op dit moment nog niet echt een succes te noemen. Ik kom er gewoon niet door. 
En daarom heb ik het boek; Adembenemend van CF'collega Samantha Eising besteld. 

Het boek ligt vanaf vandaag in de boekwinkel en met het kopen van dit boek steun je de Belgische CF'stichting (Belgische Vereniging voor strijd tegen Mucoviscidose). En dat is altijd een goed iets natuurlijk.
Ik verwacht het boek morgen of overmorgen binnen te krijgen. Dus jullie horen ongetwijfeld over een poosje wat ik ervan vind. 

Laterssssss  

  

Freubelen

Ik heb al eens verteld dat ik graag kaartjes maak. Beetje freubelen om de zinnen te verzetten; heerlijk.
Ik heb de laatste tijd weer wat tijd aan deze hobby besteed. Deels omdat ik kaarten moest/wilde versturen (er is altijd wel iemand in CF-land die in het ziekenhuis ligt), maar ook omdat ik mijn voorraadje 'handgemaakte Alie-kaarten' weer nodig moest aanvullen.

Zoals ik al zei; een klein deel heb ik meteen mogen versturen, het andere deel word opgeborgen en ingezet op een moment dat ik een kaart moet versturen, maar niet zo'n puf heb om er eens uitgebreid mee aan de slag te gaan.
Maar dit zijn enkele voorbeelden, zodat jullie zien waar ik me graag mee bezig houd.

Drie weken voorbij....

Wauw, is het echt alweer drie weken geleden dat ik mijn laatste blog schreef?? Ja dus.

Ik ben inmiddels twee weken gestopt met de kuur en het gaat op en af. Ik voel me de ene dag beter dan een andere, maar dat was voor de griep niet veel anders.
Wat me nu wél tegenvalt, zo na die griep, is mijn uithoudingsvermogen. Die is nog steeds nul komma nul of misschien nóg minder als dat zou kunnen.
Een leuk uitje, zoals afgelopen zaterdag een etentje met mijn ouders en andere familie, betekent steevast de hele week niets plannen én na het uitje steevast vier dagen gevloerd zijn. En dat is behoorlijk frustrerend.

Vorige week maandag voelde ik me goed, en dan bedoel ik écht goed. Zo goed dat ik zin kreeg om te freubelen. Dus had Albert mijn prullaria op tafel gezet en begon ik met het maken van een kaartje. De techniek die ik gebruik is vooral stempelen. Ik ben dan ook verzot op  Jennifer McGuire en haar video's waarin ze laat zien hoe je mooie kaarten kunt fabriceren.

Maar stempelen betekent ook vaak de stempels schoonmaken, dus veel opstaan en naar het aanrecht lopen etc etc. Feitelijk ben ik dan dus aan het sporten, hahaha.
Met het gevolg dat ik dinsdag compleet voor Jaffa op bed lag. Ik had nergens zin in en voelde me helemaal niet lekker. "Toch iets te veel van het goede gisteravond?" vroeg Albert mij. En hoewel ik het liefst zou ontkennen weet ik ook dat dát de echte oorzaak is.
Met het etentje van de familie in mijn achterhoofd besloot ik dus het freubelen maar te laten voor wat het was en mezelf wat rust te gunnen. Nou ja; rust....., veel rustiger dan dit kan bijna niet, alleen dood zijn is rustiger geloof ik.

Maar gelukkig betekende rustig doen ook dat ik zaterdag goed uitgerust en fit in mijn vel zat. En daar was het me uiteindelijk allemaal om te doen natuurlijk.
We zijn naar 't Boshof in Odoorn geweest. Waar we genoten hebben van een zogenaamd; buffet aan tafel. Erg leuk, erg lekker en heel erg gezellig. Een aanrader voor iedereen die eens iets anders wil dan gewoon tafelen.

Is er verder nog iets gebeurd de afgelopen drie weken?? Wel de oude paus is weg en vanavond kwam er witte rook uit de schoorsteen van het Vaticaan dus we schijnen een nieuwe paus te hebben.
Vorige week overleed Hugo Chavez, wat misschien enigszins sneu voor Venezuela is, maar als je hoort wie er allemaal tot zijn vriendengroepje hoort kan ik de man alleen maar een engerd eerste klas vinden. 
Niet meteen iets uit de Nederlandse actualiteit, maar toch belangrijk voor mij is het vernevelen van Cayston.
Een antibiotica die veel CF-collega's gebruiken en waar ik tot dusver ook alleen maar goede dingen over hoor.
Een tijdje geleden had ik een brief naar de CF-verpleegkundige gestuurd of het inhaleren van Cayston misschien iets voor mij zou zijn. Zij vond vervolgens dat ik deze vraag aan de longarts moest voorleggen bij de eerstvolgende controleafspraak.
Maar toen belande ik dus met die griep in het ziekenhuis en dacht ik na een paar dagen twee vliegen in één klap te maken. De CF-verpleegkundige, aan wie ik het op dat moment vroeg, wist mij te vertellen dat mijn longarts geen probleem voor mij zag om dit middel te gaan gebruiken. "Hij weet ervan en de zaalarts ook," zei ze.
Dus besloot ik de volgende dag de zaalarts, dokter Wouter, erop aan te spreken. Maar die keek alsof ik Chinees sprak. "Ik ken het niet onder de naam Cayston," zei hij eerlijk. "Maar dan zal ik het wel onder een andere naam kennen." Ook goed, het maakt immers niet uit, als we maar hetzelfde middel bedoelen.
Maar Wouter bleek het hele middel niet te kennen en dat vond ik toch raar. Want volgens de CF-verpleegkundige was ook de zaalarts op de hoogte. Nou, wie z'n zaalarts is mij nog steeds niet duidelijk, maar het was NIET mijn zaalarts klaarblijkelijk.
En dus mocht ik met ontslag, zonder Cayston of receptje voor Cayston.

Van Jolanda (alias Mutsje) vernam ik dat de Cayston met de E-flow verneveld dient te worden. En ik heb alleen de Porta Neb en de I-Neb.

Porta Neb

I-Neb

En dus besloot ik afgelopen weekend nogmaals een mail naar de CF-verpleegkundige te sturen. Ik had namelijk nog een aantal Cayston-gerelateerde vragen liggen.
Tot mijn grote verbazing kreeg ik een reactie terug dat de artsen het afraden om mij de Cayston te laten inhaleren.
Huh.....???? Wat nu??? Wáár komt dit nu opeens vandaan??? Een reden werd niet gegeven, dat hoorde ik wel tijdens het spreekuur op mijn eerst volgende polibezoek.
Ik was verbaasd en behoorlijk teleurgesteld en dan druk ik me nog zwakjes uit. Juist omdat er zoveel goede resultaten mee behaald worden ga je zelf natuurlijk ook hopen. Logisch toch??
Het eerstvolgende bezoekje aan de CF-poli is 27 maart en eigenlijk wil ik niet zolang wachten. Ik wacht nu al maanden, ik wil ook weten waar ik aan toe ben.
De CF-achterban op Facebook vond dat ik niet moest wachten en meteen actie moet ondernemen. En dus heb ik gisteravond wederom een mail gestuurd. Aangezien de artsen geen telefonisch spreekuur hebben en ik het behoorlijk vervelend vind om hen te storen tijdens een bespreking of een spreekuur, vroeg ik of dokter Kraan míj wou bellen. Als hij ergens een gaatje kon vinden.
Het antwoord was kort en bondig; dokter Kraan belt je.

En dus heb ik vandaag zitten wachten op dat ene telefoontje uit Groningen. Maar nee, er kwam niks.
Niks, noppes, nada.
Ik heb natuurlijk ondertussen wel een één en ander gegoogeld dus ik ben voorbereid op zijn belletje. En ben heel benieuwd naar de reden waarom ik deze a.b. opeens niet meer mag vernevelen.
Ik heb de juiste bacterie, Pseudomonas aeruginosa, bij me dus dát kan het probleem niet zijn.
Wat dan wél de reden is, zal ik hopelijk in een volgende blog schrijven. Want ik ga ervan uit dat dr. Kraan mij dan morgen zal bellen. (of overmorgen, of.......)

Met een nieuwe hobby het nieuwe jaar in

Allereerst wil ik jullie een heel goed en vooral gezond 2013 toewensen (het mag officieel nog). 


Eindelijk is 2013 begonnen en zoals vorig jaar en het jaar daarvoor hebben wij oudejaarsavond doorgebracht bij de buren, een paar huizen verderop. We waren dit jaar met een beduidend kleinere groep, maar het was er niet minder gezellig om. 
Ieder stel had iets te eten mee genomen naar de gastheer, gastvrouw, terwijl deze voor de drankjes zorgde.
Ook dit jaar was er weer een klein beetje vuurwerk gekocht, al was het alleen al voor de kleine ukkepukken die speciaal hiervoor uit hun bed werden gelicht om naar dit spektakel te kijken. Voor mij hoeft het eigenlijk niet zo. Het was ook koud en regenachtig dus de vrouwen en kinderen hebben alles vanachter de ramen bekeken.

De eerste dag van het nieuwe jaar komen er traditiegetrouw familieleden langs om ons een gelukkig nieuwjaar te wensen, zelfs Alyssa was 's middags nog even van de partij samen met haar papa en mama.
Om zeven uur kwamen de buurmannen langs voor de borrel en om Albert op te pikken en daarna was het aan hun om te gaan lopen*. Zoals dat hier gedaan wordt.
Het is ook de enige dag in het jaar dat mijn wederhelft gebruik maakt van zijn fiets.
Daarna was het rust in de tent; héérlijk. Mijn ouders kwamen nog even langs maar moesten ook nog naar vrienden toe dus bleven alleen voor de koffie om vervolgens hun route te vervolgen.
En toen kon ik heerlijk horizontaal op de bank.

Met het nieuwe jaar heb ik mezelf op een nieuwe hobby gestort; haken. Ik moet tot mijn grote schaamte bekennen dat ik dus niet haken kan. Ik heb het niet geleerd, niet op school en ook niet thuis.
Ik kan me wél herinneren dat ik op de basisschool, tijdens handenarbeid, eens een sneeuwpop moest breien. En omdat dat nogal langzaam ging, kreeg ik dit als huiswerk mee naar huis. Breien heb ik dus wel geleerd.
Ik zou mezelf nou niet meteen een breimonster willen noemen, maar het gaat me aanzienlijk beter af dan het haken.

Een tijdje geleden, nou ja tijdje; het zal vast wel een jaar of twee geleden zijn, kocht ik Zpaghettigaren. Een dik soort lint dat je kunt haken én breien.
Aangezien ik dus niet haken kan werd het in dit geval breien. Ik wilde er een tas van breien.
Maar o mijn god, wat was dit lastig breien zeg. Ik moest breien met breinaald nummer 12 en dat zijn hele dikke naaldpennen. Het breide voor geen meter. Wát ik echter breide zag er wel heel mooi uit. Maar het was vreselijk zwoegen en ik kreeg er pijnlijke vingers van. En toen de winter voorbij was, legde ik alle breiwerkjes weg om er vervolgens ruim een half jaar niet meer naar om te kijken.
Toen de winter weer aanbrak pakte ik het breiwerkje er weer bij, maar na twee pennen breien wist ik meteen weer waarom ik het had weg gelegd. Mijn vingers deden pijn en als iets zeer doet is dat geen motivatie om door te gaan.

En toen las ik bij CF-collega Marianne op haar FaceBook hoe zij een tas had gehaakt. Van Zpaghettigaren. En het zag er prachtig uit. Zóiets bedoelde ik dus ook. Alleen schiet mijn tas voor geen meter op.
Toen ik reageerde, reageerde zij terug dat ik dit speciale dikke garen waarschijnlijk beter kon gaan haken in plaats van breien. Tja, dat klinkt leuk; alleen dan moet je dus wel weten hoe het haken werkt en in elkaar steekt. Ik had geen flauw benul.
En gelukkig kunnen we voor dit soort calamiteiten altijd terugvallen op YouTube. Thank God for YouTube.
Ik typte de zoekterm leren haken in en jawel, ik kreeg een rijtje met hakende, freubelende filmpjes voorgeschoteld.
Wat het niet makkelijker maakte was het feit dat ik twee variaties hoe te haken te zien kreeg. En tja, welke is dan de goede??
Via App kreeg ik advies van Marianne en ik probeerde haar instructies én de voorbeelden van YouTube op te volgen. Het lukte niet. Ik liep keer op keer tegen hetzelfde probleem aan; dat ik vast zat en er geen beweging meer in te krijgen was.
Gelukkig stond oudjaarsdag Tekla met man en kind op de stoep. En laat Tekla nou in mijn wereld DE haakkoningin van het westelijk halfrond zijn. Tekla deed het voor. En nog eens. En nog eens. Tot ik het enigszins doorhad en zelf een poging waagde.

Ik heb nu zo'n beetje in de gaten hoe het haken werkt. Ik zal mezelf nog steeds geen ster noemen, want dat ben ik bij verre na niet. Maar heel langzaam komt er iets van vorm in. Ik heb wel in de gaten dat ik nog heel veel moet oefenen. Écht heel veel moet oefenen, want het werkje waar ik nu mee bezig ben ziet er slordig en rommelig uit. En ik ga pas met de tas (en het grove garen) beginnen als ik het haken met dun draad en een dunne haaknaald onder de knie heb.
Ik weet wel al dat breien meer mijn ding is, maar ik geef niet op en ga gewoon door met oefenen.
Het haken staat nu trouwens op een erg laag pitje omdat ik weer even in de lappenmand zit.
Ik heb het toch maar mooi zeven weken zonder antibiotica weten vol te houden dus ik ben best met mezelf in m'n nopjes. Hihihi.
Sinds gisteren ben ik weer aangesloten en deze keer krijg ik Cefta in de cassette en Colistine in de Easypump. Want blijkbaar zijn er nog maar zeer weinig middelen waar de bacteriën op reageren.
We zullen zien hoe dit gaat. Hopelijk voel ik me heel snel weer wat beter zodat ik het haken weer snel kan oppakken.

* Van oudsher gaan de mensen in deze streek (voornamelijk mannen) de deuren langs om de medemens een Gelukkig Nieuwjaar te wensen, waarbij men dan even een borreltje op het nieuwe jaar drinkt. Vroeger bleven vrouwen thuis om de nieuwjaarsgangers te ontvangen terwijl de mannen dan de deuren langs gingen. Deze traditie is in de loop der jaren behoorlijk afgezwakt maar helemaal verdwenen is hij niet.

Een hobby, of twee, drie.....

Wat hobby's betreft ben ik behoorlijk wispelturig. Ik heb niet echt één hobby waar ik al mijn pijlen op richt. 
Naast lezen, puzzelen en tv kijken, dit zijn wél de constante hobby-factoren in mijn leven, wissel ik graag af met breien, naaien en kaartjes maken. 
Het maken van kaarten gaat me nog het beste af. Vooral de laatste tijd durf ik van mezelf eerlijk te zeggen dat ik het kleuter-niveau voorbij ben. Hoera voor mij!!!
Het breien en naaien daarentegen is een heel ander verhaal. 

Laat ik beginnen door te zeggen dat ik altijd meteen van het moeilijkste uitga. 
Na de lagere schooltijd had ik geen breinaald meer in mijn handen vast gehouden, tot voor een paar jaar geleden dus. Nadat ik een paar 'toeren' gebreid had, vond ik dat ik wel in staat was om een trui te breien. 
Mijn moeder zei hoofdschuddend dat ik beter eerst kon beginnen met een pannenlap, maar omdat ik pannenlappen duf vind (en ze liever in de winkel koop) ging ik tóch voor die trui. 
De trui heb ik af gemaakt, wel met een heleboel hulp van mams en schoonmoeder, maar toch. 
Tegenwoordig past de trui me niet meer, maar omdat ik die trui met heel veel bloed, zweet en tranen associeer kán en wil ik de trui niet weg doen. En dus ligt hij nog altijd ergens achter in mijn kast. 

Een paar jaar geleden kreeg ik wederom het briljante idee om het breien maar weer 'ns op te pakken. En natuurlijk koos ik ook nu voor een trui. Bij een leuke internetwinkel had ik een mooie kleur garen gezien en dat wakkerde mijn enthousiasme alleen maar meer aan.
Het einde van het verhaal is dat ik twee half afgebreide truien hier in huis heb liggen.
Eén waarvan de voor-, én achterpand klaar is, maar waar de mouwen nog van gebreid moeten worden. En trui nummer twee heeft, hoe moeilijk kan een mens het zichzelf maken, een v-hals en tja, ik weet niet zo goed hoe ik die breien moet. Mijn schoonmoeder heeft het me uitgelegd al is dat inmiddels al een klein half jaar geleden, dus ik ben driekwart van haar uitleg alweer kwijt. En mijn moeder heeft aangeboden mij verder te helpen zodra ik daar tijd, zin en puf voor heb. En dat laatste daar ontbreekt het me dus momenteel even aan.
Dus beide truien liggen in een mandje te verstoffen, tot ik eens de moed bij elkaar heb geraapt om het klusje af te maken....!

Dan het naaien, wat op zich niet eens zo heel veel anders is dan het brei verhaal.
Beginneling (ik dus), nou ja; noem me gerust een starter, die meteen kledingstukken voor zichzelf wil maken.
Tien jaar geleden kwam ik op dat onzalige idee.
Toen was ik nog in de veronderstelling dat er een heuse Coco Chanel in mij school. En ja, heimelijk fantaseerde ik al hele kledingstukken bij elkaar. Mijn ego was bijna net zo groot als Madonna's ego en ik was ervan overtuigd dat dít écht mijn ding was.
Ik kreeg de oude naaimachine van Albert z'n oma. Wat een onding. Een naaimachine uit het jaar nul dat om de één of andere duistere reden heel goed wilde naaien als Albert zijn moeder erachter ging zitten, en er spontaan geen zin meer in had, zodra ik mijn voet op de pedaal zette. Ik kon er NIETS mee. Maar goed, het was ook een oudje dus gaf ik dat maar gemakzuchtig de schuld van alles.
De oude naaimachine van oma ging terug en ik schafte me een tweedehandsje aan. Om te beginnen zeg maar.  Om te kunnen oefenen. Mocht ik écht die Coco Chanel blijken, dan kon ik altijd nog een nieuwe naaimachine aanschaffen.
Ik weet nog dat ik destijds een mooie strokenrok heb gemaakt. Ik was er erg trots op. Het was een patroon uit de Knip Mode en was absoluut niet moeilijk. Dat had onder andere te maken met het feit dat er geen rits of knoop aan te pas kwam. Elastiek ging er boven in.
Bovendien koos ik, natuurlijk, voor de patronen met 1 stip. De makkelijkste patronen dus.
Het bleef echter bij die ene rok. De jurk die ik maakte en er zo aan de buitenkant veelbelovend uitzag, hing als een tent om mijn lijf. Aan de voorkant was ie te kort. Veel te kort. Ik zag er in die jurk uit als een tragisch figuur. En ik kon wel janken toen ik mezelf in de jurk terugzag in de spiegel. Ik had hier heel veel uren in gestoken en dit was het resultaat.
Het naai-avontuur van dus van zeer korte duur.
Ik bleek toch absoluut niet de Coco Chanel die ik in mezelf had gezien. Sterker nog; meer dan een makkelijk te maken strokenrokje kon ik niet. De jurk, die volgens de Knip ook erg gemakkelijk te maken moest zijn, gezien die ene stip, was al te veel gevraagd.

Toch heb ik sinds vorig jaar weer de draad opgepikt.
Tijdens onze verhuizing, vier jaar geleden, heb ik de tweedehands naaimachine weg gedaan dus dat was wel even een tegenvaller. Gelukkig bezit mijn moeder ook een goeie naaimachine die ze nog nooit gebruikt had en was ze zo genereus om mij het ding te lenen.
Ik ben nog steeds oefende. Ik heb inmiddels één broek af, jawel, mét elastiek in de broekband bovenin, maar wat kan dat schelen. Het zit comfortabel en daar gaat het om.
Ik heb nog een aantal stofjes liggen, die ik in de tijd gekocht heb, dus ik zit er over na te denken om het freubelen van kaarten maar weer even op een laag pitje te zetten en de naaimachine maar weer eens te voorschijn te halen. Met het voorjaar en de zomer in aantocht is het toch helemaal geen gek idee om een paar overgooiers te maken.
De vraag echter is; gaat me dat lukken??? Ik wil wel, maar de handigheid in mij wil nog niet....

Ik ga er in ieders geval even goed voor zitten en dan zien wel wel hoever ik kom. Zodra ik iets heb gemaakt wat de moeite waard is, laat ik het je zeker even zien.

een e-reader

Sinds een paar dagen mag ik mij de trotse eigenaresse van een e-reader noemen.
Ik zat al sinds de zomer te dubben of ik nu wél of geen e-reader zou aanschaffen.
De halve buurt had een e-reader gekocht bij een pas geopend filiaal van de BCC in Emmen, waar ze ze op dat moment voor een zogenaamde stuntprijs te koop aanboden.
Maar ik twijfelde, want ik lees iedere dag, het gaat alleen niet zo snel omdat ik me erg slecht kan concentreren met achtergrondgeluid, en hierdoor lees ik maar zo'n drie á vier boeken per jaar. (het ligt er uiteraard ook aan hoe dik een boek is)
 Ik lees bij voorkeur 's avonds als we in bed liggen, ik bezig ben met de laatste inhalatie van de dag en Albert televisie kijkt. Het zacht brommen van mijn vernevelaar zorgt ervoor dat ik me heerlijk af kan sluiten voor achtergrondgeluid zoals gesprekken die op tv worden gevoerd. Ideaal dus om dan juist even te lezen.
Een ander leesmoment is 's morgens vroeg, als ik wederom met de vredespijp aan mijn mond zit.

Ik bleef dubben met als gevolg dat de actie van de BCC voorbij was voor ik er erg in had. En dus begon ik wat te zoeken en te vergelijken op het internet.
Je hebt namelijk hele simpele e-readers, maar ook hele uitgebreide. En ik had uiteraard wel een paar eisen.
Kijk, een e-reader hoeft van mij heus geen foto's op te kunnen slaan en ik zie ook het nut van muziek niet echt in. Daarentegen vind ik het wel prettig dat er een ingebouwd leeslampje inzit. Dat ik de lettergrootte kan veranderen en dat ik, als ik de e-reader heb weg gelegd, ook zo verder kan lezen, dus op de pagina waar ik gebleven was. En at last; de e-reader mocht beslist niet te duur zijn. Alles boven de honderd euro viel af!!!
De e-readers van de buurtgenoten hadden allemaal, heel handig, twee knoppen aan de zijkant van hun apparaatje waarmee ze konden bladeren. Op de plek waar je je duim houdt, met andere woorden; hier is over na gedacht.

Een paar maanden lang schoof ik de gedachten over een eventuele e-reader opzij en was ik er allerminst mee bezig.
Totdat ik afgelopen week de folders doorspitte en dat van de Blokker eens door nam.
Daar stond dus een e-reader in. Voor het redelijk aantrekkelijke prijsje van tachtig euries. Dat is nog veel geld, ik weet het. Maar aanzienlijk minder dan alle e-readers die ik de afgelopen tijd voorbij had zien komen én die ook nog eens aan mijn wensenlijstje voldeed.
Lucky me, ik had nog wat verjaardagsgeld over en stuurde Albert met een missie op stap.
Het geluk wil dat mijn buurvrouw álle boeken die zij de afgelopen tijd gedownload heeft nog vers op haar computer heeft staan, die de buurman heel vriendelijk op een usb-stick heeft gezet en nu in mijn e-reader staan. Ruim drieduizend (!!!) boeken.
En heel divers zag ik. Zo ben ik boeken tegen gekomen waarvan ik járen geleden al eens gezegd heb dat ik die lezen wou, maar waar het uiteraard nooit van gekomen is. Andere boeken die ik onlangs nog tegenkwam in een kwartaalcatalogus van de ECI staan in mijn nieuwe e-reader.
Ik voel me zo happy. Gisteravond heb ik zitten snuffelen in één of ander medische encyclopedie van de Mayo Clinic. Waardoor ik nu precies weet wat ik moet doen als ik mezelf aan een strijkijzer brand.
Ook de verschillen tussen een herseninfarct en een hersenbloeding staat er in beschreven en de symptomen die men dan vertoont.
En wat te denken van de boeken van Peter R. de Vries?? Nooit gedacht dat ik die nog eens lezen zou. Ten eerste omdat ik Peterrrrrrr een arrogante snuiter vind, maar ook omdat ik het zonde van mijn geld zou vinden om een boek van hem te kopen. Maar ik hoef geen euries aan Peter uit te geven, want hij staat in mijn e-reader. Boeken van Tess Gerritsen (één van mijn favorieten) zag ik in het lijstje voorbij komen, maar ook Midas Dekker en Martin Brill.
Zoals ik al zei; heel divers allemaal.

Nu heb ik nog een drietal gewone boeken op het nachtkastje liggen, dus die moet ik eerst lezen. Eén ervan is van Karin Slaughter en gelukkig ben ik al halverwege het boek. De andere is van Herman Koch, maar dat boek staat ook in het lijstje van de e-reader en het andere boek is dat van een kennis en eigenlijk heb ik geen flauw idee wat voor boek dat is.
Maar mocht je twijfelen of je een e-reader wilt aanschaffen, dan zou ik nu meteen naar de Blokker gaan. Een mooi apparaat met leeslampje (en voor de fotoliefhebbers en muziekfanaten; ja, je kan deze e-reader helemaal naar je eigen smaak indelen met foto's en muziek).

Veel leesplezier allemaal.  

En het is november.....

Het is november en ik zie dat ik in oktober maar twee keer een blogje heb geschreven. Foei Alie. Ik zal proberen hier wat vaker te bloggen.
Sinds mijn laatste blog is er natuurlijk wel het één en ander  gebeurd. Ten eerste natuurlijk ons uitje met de buurt naar Preston Palace, waarover ik de vorige keer ook al schreef.
Het was in één woord ge-wel-dig en ik kan het ook iedereen aanraden om daar eens naar toe te gaan. Ook leuk voor de mensen onder ons die kinderen hebben, want er is voor elke leeftijd wel vertier.
We hebben enorm gelachen en veel plezier gehad en het is zeker voor herhaling vatbaar. Dít zijn nu wel de dingetjes waar ik héél lang op teren kan. Zálig toch??

Een paar dagen later vierde ik mijn zevenendertigste verjaardag en wat ben ik goed verwend zeg.
De verjaardag voor onze buurt (hetzelfde groepjes waarmee we naar Preston Palace zijn geweest) zou de vrijdag daarop komen. Maar ik was nog niet helemaal bij gekomen van de woensdag toen ik écht jarig was en daarom werd besloten om dit feestje maar even te verzetten. Zoals het er nu naar uitziet gaan we dit aanstaande vrijdag met de buurt nog vieren.

Een deel van het verjaardagsgeld heb ik goed besteed; namelijk aan mijn nieuwste hobby; het kaarten maken. Vorige week zijn Albert en ik naar het mooie pittoreske Sleen gereden waar Art Journey, een hobbywinkel gespecialiseerd in stempels en stempeltechnieken, is gehuisvest.
Ik werd echt helemaal  wild  bij het zien van al die mooie stempels en andere spulletjes. De winkel is niet enorm groot, en al helemaal niet als je ook nog eens gebruik maakt van een rolstoel, maar het lijkt wel alsof álles op stempelgebied aanwezig, dan wel te koop is.
Ik had voor mezelf een limiet aan geld meegenomen, want ik ken mezelf; had ik al mijn verjaardagsgeld meegenomen, was ook alles op gegaan aan spulletjes en prullaria.
Mijn  nieuwe  hobby krijgt dus al behoorlijk wat vorm...!! En ik freubel er vol enthousiasme op los.

Wat mijn gezondheid betreft gaat het een beetje zoals altijd; op en neer. De ene dag voel ik me kiplekker terwijl ik de dag daarna mezelf als gesloopt beschouw. Ik ben nu vijf weken kuurloos en ik moet zeggen; ik ben niet geheel ontevreden, maar laat ik dit voor de zekerheid maar meteen afkloppen.
Sinds het afgelopen weekend hoest ik behoorlijk wat meer, maar het opgehoeste sputum heeft geen verontrustende kleur.
Volgende week mag ik mij weer op de CF-poli melden en zullen we zien wat er gezegd gaat worden. Het praatje bij de longarts boeit me niet zo heel veel en nu ik dit zo lees klinkt dat wel héél onaardig, maar wat ik bedoel te zeggen is; ik vind de uitslag van de longfunctie minstens zo belangrijk. De arts kan wel zeggen dat het goed gaat, maar als ik belabberd blaas zegt dat hele praatje van de longarts ook niet zoveel meer.
Ik ga momenteel meer op de cijfers en harde feiten af en neem het kletspraatje met de arts gewoon op de koop toe. Dat klinkt waarschijnlijk wel wat hard, maar ik heb daar gewoon het beste gevoel bij.

Verder houdt de euro-crisis Europa in z'n greep en hoor je de laatste paar dagen alleen nog maar het trieste nieuws over de Angolese Mauro, die hier helemaal alleen naar toe kwam, zich de Nederlandse taal eigen maakte en nu, nu hij achttien is geworden, uitgezet zal worden. Ik vind het een in- en in verdrietig verhaal.
Er schijnt ook een discussie over het wél of niet halen van de griepprik, gaande te zijn. Ben benieuwd hoe andere chronisch zieken er over denken. Ik krijg de griepprik al m'n hele leven. Als klein meisje kreeg ik een halve dosering, later kreeg ik, net als de volwassenen, een hele dosering. Ik heb nooit en te nimmer getwijfeld aan die griepprik.
Wél werd ik als klein meisje zijnde altijd ziek van de griepprik. En als mijn moeder dit aan de kinderarts voorlegde bleef de beste man maar herhalen dat dát niet mogelijk was. Gelukkig ben ik daar over heen gegroeid lijkt het. Op een stijve, pijnlijke arm na merk ik doorgaans niets meer van die hele prik.
En dan denk ik maar weer; liever de gedachte dat ik beschermd ben, dan de hele winter bang moeten zijn dat ik de griep krijg. Niet waar??

Twee kaarten bewerkt met embossingpoeder

Even een tijdje uit de ether geweest. Mede door een kuur en ik me daar niet helemaal lekker door voelde. Ik heb in die tijd mijn Hyvesblog bij gehouden maar had niet meer de puf en energie om deze blog up to date te houden, dus sorry daarvoor.

Ik had nog wel een paar kaarten liggen en die deel ik graag met jullie.

Bovenstaande kaart is simpel; ik heb papicolorpapier gescheurd, gestempeld met embossingink en daarna met witte embossingpoeder bestrooid. Een scrappingfloss met knoop maken de kaart compleet.

Hetzelfde verhaal als het eerste kaartje. Bestempeld met embossingink, embossingpoeder en daarna geblended met distressink (peeled paint, barn door en wilde honey). Met de Pearl Pen van Viva pareltjes op bloemetjes gezet.
Kaart met afbeelding op blauwe dubbele kaart geplakt en af gemaakt met groene organzalint.

Kaarten

Het is een tijdje stil geweest vanaf deze kant.
Dat wil overigens niet zeggen dat er helemaal niets gebeurd is. Ik ben momenteel weer wat vaker op Hyves te vinden en kijk nu ook weer met enige regelmaat op Facebook. Dus lag dit even stil.

Tussen de 'normale' (lees; standaard) dingen door heb ik me vooral erg bezig gehouden met m'n nieuwste hobby; namelijk het maken van kaartjes.
Na járen van freubelen met kraaltjes, slotjes, kettelstiften, elastiek, etc etc, had ik het helemaal gehad met deze hobby. Ik had er overigens wel behoorlijk in geïnvesteerd maar wat heb je eraan als je er niets meer mee doet of, zoals in mijn geval, een ergernis begint te worden.
Dus ik heb de boel eens bekeken, weg gegooid wat weg kon, alles op de gevoelige plaat vast gelegd en verkocht via Marktplaats aan mensen in Gelderland.
Met mijn nieuw verworven rijkdom heb ik wat spullen gekocht die ik noodzakelijk acht voor mijn nieuwe hobby. En ik ben er inmiddels achter; ook dít is een duur grapje.

Van Albert heb ik, voor ons trouwen (20 augustus waren we 12 jaar getrouwd) een Cuttlebug gekregen. Een wat Alie???? Een Cuttlebug.
Het is een apparaatje waar je, met behulp van mallen, figuurtjes uit kunt snijden en vervolgens de figuurtjes kunt embossen. Tien jaar geleden was dat nog monnikenwerk, want je moest het allemaal handmatig doen, nu is daar dus de Cuttlebug. En wat een prachtig apparaat. Ik ben er helemaal verliefd op.
Naast het uitsnijden en embossen  ben ik in de ban geraakt van het stempelen. En sommige stempels moeten ingekleurd worden wat dus betekend dat we inkt in huis moeten halen.
Maar ja, wat heb je nu aan één of twee kleuren?? Daar begin je niet zoveel mee, dus dan moeten we gelijk een stuk of zes inktdoosjes kopen. Ik had namelijk eerst enkel een doosje zwarte inkt (voor het stempelen) en rood. Nou ja, een rode boom, rood gras, rode wolken, en ga zo maar door, dat lijkt toch niet zo heel mooi is mijn bescheiden mening. Dus ik heb nu een aantal inktdoosjes in huis met de hoofdkleuren zeg maar. Zodat ik wat meer keuzemogelijkheden heb als er gekleurd moet worden.
Nu ik dit zo schrijf merk ik wel hoe vreemd het moet klinken voor de buitenstaander; een zesendertigjarige vrouw die stempelt en met inkt haar tekeningen inkleurt. Klinkt behoorlijk ernstig nietwaar???

Maar ik heb een aantal voorbeelden gevonden en geloof me, als je die ziet krijg je spontaan zin om zelf bezig te gaan. Petra Tillman bijvoorbeeld. Zij maakt echt prachtige kaarten en dankzij een paar tips van haar zijde weet ik nu ook hoe ik bepaalde zaken moet aanpakken. Dus bedankt Petra.
Een ander fervent kaartenmaakster is Godelieve Tijskens. Ik sta iedere keer weer verbaasd van haar creaties. Prachtig vind ik het. Ik hoop ooit nog eens zulke mooie kaarten te kunnen maken, want wat deze twee dames doen vind ik bewonderingswaardig.

Maar hoe mooi en leuk ook, ik vind het enerzijds ook vermoeiend. Het inkleuren van de stempels heeft iets rustgevends maar de juiste stempel zoeken in die enorme (inmiddels goedgevulde) curverbox met kaartbenodigdheden en alles ook weer zo netjes mogelijk terug proppen heeft iets *zucht* vermoeiends.
En dus lijkt het ons nuttig om één van de slaapkamers boven, die beide niet in gebruik zijn, om te toveren tot Alie's hobbyhok. Enig nadelig puntje is natuurlijk dat we vanwege mijn gezondheid alles gelijkvloers hebben. In feite hoef ik niet meer boven te zijn, godzijdank. Want dát is gewoon een crime geworden. Maar het is ook niet bepaald handig meer om mijn hobby beneden uit te voeren. Althans; wil ik daar een goed overzicht over houden. En dát wil ik.
En dus zijn we  aan het overdenken of het misschien een goed idee is om een traplift aan te schaffen. Geen gloednieuwe hoor, want dat vind ik weer zonde van de euries.
Maar Marktplaats is bijvoorbeeld een goed begin om te zoeken.
Met een hobbykamer boven hoef ik niet alles gelijk op te ruimen, maar mag en kan ik de boel even de boel laten. Heb ik even geen zin meer, ik hoef me dan niet gelijk druk te maken om de spullen op te ruimen want niemand heeft er last van. Nu is het bijvoorbeeld al twee keer gebeurd dat we bij de salontafel onze warme maaltijd hebben genuttigd omdat de eethoek bezaaid lag met troepjes, kaartjes, papier enz. enz. Nu vind ik dat eten bij onze salontafel wel gezellig, maar Albert vind het wat minder leuk.

Ik kreeg laatst de vraag waarom ik in hemelsnaam de kraaltjes had verkocht en er weer een andere hobby voor had opgezocht. Simpel; je moet tóch iets te doen hebben. Ik vind freubelen erg leuk en ja, ik verstuur graag en regelmatig kaartjes. Dan sla ik toch twee vliegen in één klap??

Rest mij nog om een paar kaartjes te laten zien waar ik hard op heb zitten zwoegen en ploeteren. Misschien nog niet het beoogde resultaat, maar het begin is er.