...en dát was PAC nummer negen... (deel II)

....En zo eindigden we álsnog de volgende dag in het ziekenhuis. Met een haperende PAC. Nou ja, haperen was zelfs een groot woord. Nadat Albert die 2 cc aan heparine had ingespoten gaf de PAC er helemaal de brui aan.
Niet zo verwonderlijk dus dat ik die nacht niet lekker geslapen heb en op weg naar het UMCG met buikpijn in de auto zat.
Eén ding wist ik voor mezelf wel al; wát er ook gebeurt, ik blijf NIET. (koppig hè??)

We mochten ons melden op het dagcentrum op de eerste verdieping. Een afdeling waar ik veel tijd heb door gebracht. Voor Albert zelf de PAC aanprikte, doorflushte en afsloot, kwam ik altijd op het dagcentrum.
En als ik in het ziekenhuis lig en mijn PAC is nog niet aangesloten mag niemand, helemaal níemand, behalve een verpleegkundige van het dagcentrum, mijn PAC aanprikken. Daar zijn ze op en top deskundig waar het de PAC betreft. En omdat ik op en top voorzichtig ben met de PAC laat ik niets aan het toeval over.
Toen wij door de verpleegkundige uit de wachtkamer geplukt werden wist ik niet beter dan dat het waar déze PAC betrof, einde oefening was.
Maar omdat je het nooit weet besloot ze de PAC opnieuw aan te prikken. En tot ieders verbazing kon ze iets NaCl inspuiten EN kwam er bloed terug..........!!! Ik schoot even helemaal vol. Betekende dit dat er nog hoop was voor mijn PAC??? De PAC die ik al opgegeven had???
De nurse practitioner van de afdeling werd erbij geroepen. Ze zag dat het inspuiten nog steeds moeizaam ging, maar na het horen van mijn verhaal vond ze dit toch alweer een klein pluspuntje. Ze besloot overleg te plegen met mijn eigen arts.

Die stelde voor om een röntgenfoto te laten maken. Om er zeker van te zijn dat de PAC nog goed zat én om te kijken of er geen knikje in het slangetje zat. (het slangetje dat van de PAC naar de grote lichaamsader geleid is) Want ook daar zou natuurlijk het probleem kunnen zitten.
We raceten naar beneden naar de radiologieafdeling en binnen een paar minuten was ik aan de beurt. Ondertussen kreeg ik berichtjes op mijn mobiele telefoon binnen van mijn schoonzusje Myrte en CF'collega Marianne. Beide dames kregen een vrij positief berichtje van mij terug. Dat het doorspuiten weer gelukt was, al was het nog niet soepel én dat er deze keer ook bloed opgezogen was, waardoor ik al stukken positiever was dan toen ik van huis weg ging.
Albert waarschuwde mij nog niet té enthousiast te zijn; 'we zijn er nog niet,' hield hij vol.
De foto liet niks vreemds zien. De PAC zat goed en het slangetje bleek niet geknikt. Eigenlijk was het een raadsel waarom de PAC haperde.

Mijn eigen arts kwam op de afdeling en stelde voor om Urokinase in de PAC  te spuiten. Waardoor men hoopte eventuele stolsels die mijn PAC zouden kunnen hinderden op te lossen.
Noem mij naïef, maar ik ging er eigenlijk helemaal vanuit dat de Urokinase DE oplossing zou zijn. Dat ik na het inspuiten weer een PAC had die het als een tierelier deed.
Na het inspuiten van de Urokinase moesten we een half uur wachten. Een half uur waarin ik eigenlijk steeds vrolijker werd omdat het beeld van terug gezogen bloed nog op mijn netvlies gegrift stond.
Wél werd duidelijk dat het een lange middag zou worden. Maar dat vond ik op dat moment niet erg; mijn PAC stond op het punt om gereanimeerd te worden; dus ik had álle tijd van de wereld.
Na een half uur kwam mijn arts terug om de boel te flushen.
Maar o jee, het flushen liep absoluut niet soepel. Mijn arts moest met beide handen kracht zetten en dat is natuurlijk geen goed teken. Ook kwam er geen bloed terug.......
Ik keek mijn arts vertwijfeld aan - zeg alsjeblieft dat dít zo hoort, zeg alsjeblieft dat we misschien nog wat langer moeten wachten, maar zeg alsjeblieft niet dat mijn PAC stuk is - daarna keek ik naar Albert.
De dokter schudde zijn hoofd. 'Dit hoort niet. Een half uur zou lang genoeg moeten zijn. Eigenlijk is vijf minuten al genoeg om de Urokinase in te laten werken, maar wij gaan altijd van 30 minuten uit, om er zeker van te zijn......
Eigenlijk hebben we alles gedaan en ik heb geen idee wat we nu nog meer zouden kunnen doen. Ik denk dat je de PAC als verloren mag beschouwen.'

O kéééee, dát had ik nu niet willen horen. Maar ja, om de waarheid heen draaien heeft ook geen zin. En hij had gelijk; wat zou er nu nog meer gedaan kunnen worden.
Hij vroeg hoelang ik nog moest kuren en ik zei dat ik nog twee weken moest. Ik had er nog maar één week opzitten en dat was te weinig. Dat wist ik zelf ook wel.
Ik besloot mijn geliefde onderwerp; 'de PICC lijn', maar weer eens op tafel te gooien. Vorig jaar wist men dan misschien niet wat het was, we waren nu wel bijna anderhalf jaar verder. Wie weet had iemand het licht gezien in het UMCG.
Gelukkig wist mijn arts wat het was. Alleen, en je voelt hem al aankomen, werd dit nog niet toegepast. We willen wel heel graag de PICC lijn introduceren, maar voordat dát het geval is....., er moet een protocol opgesteld worden. Er moeten mensen opgeleid worden, etc etc.
Nou ja, hoe het ook zij, er wordt vóór de bruiloft niet aan mijn lichaam geprutst. Dus geen spoedopname met een spoed implantatie van een PAC of iets dergelijks. 'Probeer maar een perifeer-infuusje te plaatsen en als dat niet lukt wil ik wel een lange lijn,' zei ik stellig.

De nurse practitioner mocht zich over het infuus buigen. Bij ieder ander had ik allang om iemand van anesthesie gevraagd, maar ik durfde haar wel te laten prikken. You Go Girl!!!
En zoals het een ervaren verpleegkundige op dagbehandeling betaamd, had zij ook in een vloek en een zucht een blauw infuusnaaldje in mijn rechterarm gejast. 'Nu alleen nog kijken hoelang deze het volhoudt,' mompelde ze.
Ja, dat was ook mijn grote zorg. Ik had verwacht binnen 48 uur weer op het dagcentrum te zitten met een gesneuveld infuusje, maar tot mijn grote verbazing zit dit infuus nog steeds (meteen afkloppen).
Hij doet wel pijn maar niet ondraaglijk. Dus ik probeer het zo nog even vol te houden......

Wat de PICC lijn betreft; het schijnt dat het Scheperziekenhuis in Emmen al volop PICC lijnen toepassen en dat stemt me toch wel positief. Ik ben immers tot mijn negentiende patiënt geweest in Emmen en het is heel wat dichterbij dan Groningen.
Nu moet ik wel bekennen dat ik wat dubbele gevoelens bij het Schepertje heb want ik heb toch best wel veel negatieve geluiden (niet wat de PICC lijn betreft hoor) gehoord de afgelopen jaren. Ik denk dat ik even over een drempel heen moet voor ik mezelf daar laat behandelen, maar ik denk dat dat een kwestie is die tussen mijn oren zit.

Kortom, PAC nummer negen heeft het tijdige ingeruild voor het eeuwige en zal mij geen diensten meer verlenen. Of ik het jammer vind?? Jawel, ook het plaatsen van deze PAC ging gepaard met veel pijn en ellende van mijn kant en een gefrustreerd operatieteam, dus ja, dan had ik er liever ook wat langer plezier van willen hebben. Maar het is nu eenmaal niet anders. Klaarblijkelijk ben ik gewoon een pechvogel wat de PAC betreft. Wat ik in ieders geval wél weet; dit was mijn laatste PAC. Ik ben er gewoon helemaal klaar mee en richt liever mijn pijlen op iets anders. Op de PICC lijn dus........

...en dát was PAC nummer negen... (deel I)

Jawel, je leest het goed; mijn PAC, die vorig jaar maart is geplaatst, heeft het begeven. Zó is er nog niks aan het handje en zó zegt ie; 'doe het zelf maar, ik heb geen zin meer....'

Laat ik beginnen bij het begin; toen Albert mij vorige week aanprikte kwam er voor het eerst geen bloed terug bij het opzuigen. Dát vind ik dus al niet fijn om te zien. Het maakt me nerveus. Ik krijg er een ongemakkelijke kriebel van in mijn buik. Bloed terug kunnen zuigen IS nu eenmaal DE bevestiging dat mijn PAC nog goed zit.
Nu hoeft er natuurlijk niet altijd bloed terug te komen, ik heb ook vaak genoeg een PAC gehad waarbij geen bloed terug kwam en die toch verder goed zat, maar het is gewoon een extra bevestiging voor mezelf.

De vorige kuur kwam er nog gewoon bloed terug en liep de PAC nog als een tierelier. Niks aan het handje dus.
Maar toen prikte Albert mij vorige week aan en gebeurde er ...... niets. Het inspuiten van de NaCl ging echter wél goed. Albert voelde ook duidelijk de grippernaald over de bodem van de PAC schrapen, dus de naald zat wél in de PAC, zoals het dus hoort.
Dus concludeerden we dat het 'goed' zat. Dat er, zoals bij de ander PAC's ook wel eens was gebeurd, gewoon geen bloed meer terug kwam.
Tóch bleef ik er een 'raar' gevoel over houden.

Dinsdagochtend vroeg, tegen vijf uur, stapte ik uit bed om naar het toilet te gaan toen de pomp begon te alarmeren; hoge druk. Omdat ik zoals altijd de laatste tijd, aan het kuren ben met zeer stroperige antibiotica, besloten we om de extensionset (infuusslangetje) en drie-wegkraantje te vervangen, zodat ik weer een 'schone lijn' had.
Tussen de middag begon de pomp echter wéér te alarmeren; okay, NU begin ik wederom zenuwachtig te worden. Twee keer, binnen een tijdsbestek van acht uur, een alarmerende pomp die High Pressure aangeeft is meestal geen goed teken. Daarvoor heb ik inmiddels genoeg ervaring met zeurende PAC's.
Albert zette op mijn advies een spuit met NaCl op de grippernaald en we zagen dat het inspuiten moeizaam ging. 'Okay, haal deze er maar uit, we jassen er een nieuwe in,' zei ik. Mijn eerdere gevoel dat er iets niet in de haak was, speelde weer op. Ik wilde toch dolgraag die bevestiging van bloed zien.
En dus prikte Albert mij opnieuw aan, wat klaarblijkelijk iedere keer moeizamer gaat omdat ik veel ben afgevallen. De PAC ligt 'los' en wiebelt alle kanten op.
Als de naald zit komt er nog steeds geen bloed terug en moet Albert nog steeds veel druk uitoefenen om iets van zoutwater in te kunnen spuiten. Hij geeft dan voorzichtig aan dat hij denkt dat het niet goed zit. Wat ik uiteraard niet wil horen en ik bijt dan ook van me af met de woorden dat de naald het doet en dat dát het belangrijkste is.
Mijn god, wat kan ik slecht tegen de stress vanwege een haperende PAC. Het maakt me prikkelbaar, geïrriteerder dan zou moeten.

De rest van de dag horen we het apparaat niet.
Maar vlak voor we naar bed gaan, ik ben aan het 'whats appen' met mijn moeder, begint dat kolereding weer te alarmeren. Ik kan het niet helpen, maar ik vloek even alles bij elkaar. Heb zin om het pompje tegen de muur te gooien. Zin om de naald eruit te trekken en te stoppen met die hele tering-zooi.
Want ik wéét gewoon op dat moment dat de PAC de boosdoener is. Dat het niet goed zit.
Albert zet dus weer een spuit met NaCl op de gripper en ja hoor; moeizaam. Héél moeizaam. 'Tja, dat wordt morgen dus toch even naar Groningen bellen', zegt mijn wederhelft zacht. 'Want zo redt je het geen drie weken.'
We denken na wat me moeten doen; wat is wijsheid? Tóch maar de naald eruit halen?? Ja laten we dat maar doen, maar eerst wat heparine in de PAC proberen te spuiten. Er ging net 2 cc in en toen deed de PAC dus helemaal niks meer.
Ik kon wel janken. Er zat een knoop in m'n maag van hier tot Tokio. Het kopje thee dat ik 's avonds altijd voor het slapengaan drink kreeg ik met geen mogelijkheid weg. Dus ook niet de medicijnen die ik nog moest innemen. Ik was misselijk van de zenuwen. Had het gevoel dat mijn maaginhoud elke seconde eruit kon komen.
De gedachte dat ik wéér onder het mes zou moeten, wéér die ellende mee moet maken van het plaatsen van een nieuwe PAC stond me zo enorm tegen. Ik was er letterlijk en figuurlijk beroerd van.

Toen ik vorig jaar maart een nieuwe PAC nodig had, omdat nummero acht, het loodje had gelegd, had ik mijn zinnen op een zogenaamde PICC lijn  (sorry voor de Engelse vertaling) gezet. Ik las erover op FaceBook bij andere CF'rs en het leek mij een betere oplossing dan meteen weer een operatie met alle gevolg van dien.
Maar toen ik destijds het onderwerp op tafel gooide keek mijn zaalarts mij vreemd aan. Hij had nog nooit van een PICC-lijn gehoord. Nou ja, dat wilde ik hem ook niet aanrekenen omdat hij nog zo piepjong was, maar toen bleek dat andere artsen het ook niet kenden krabde ik me achter m'n oren. Zelfs de chirurg die mij mijn PAC ging plaatsen wist niet waar ik het over had.
Nou moe, ziekenhuizen overleggen toch ook onderling? Dat een streekziekenhuis nog nooit van een PICC-lijn gehoord zou hebben zou ik niet zo heel raar vinden. Maar een universitair ziekenhuis zou toch moeten weten wat er speelt in ziekenhuisland??? Wat de nieuwste methodes zijn??
Maar goed, ik heb al vaker geroepen dat het UMCG altijd achter de feiten aan hobbelt en dit was maar weer eens een heel goed voorbeeld. Wat dát betreft vind ik het echt jammer dat ik niet wat centraler in Nederland woon, want dan wist ik het wel.....
Maar goed, bij gebrek aan die kennis zette men, maart 2012, in Groningen PAC nummer negen in Alie haar, behoorlijk dubieus ogende, borstkas.


......wordt vervolgd......

Hittegolf

Ja hoor, het is officieel een hittegolf. En nu we dat dan hebben kunnen vaststellen mag het van mij met rasse schreden koeler worden. Een flink stuk koeler zelfs. 
Ik wist altijd al dat ik een herfstmens ben. Of dat door mijn verjaardag (oktober) komt weet ik niet, maar ik vind het altijd heerlijk als we weer overgaan naar de herfstperiode. 
Dat de dagen weer korter zijn, de lampjes weer op tijd aan kunnen, dat het buiten stormt terwijl ik lekker binnen zit, kaarsjes aan (want dat maakt het in huis zo gezellig), etc etc. Ik ben dan ook echt blij dat ik in een land woon met vier seizoenen. 
Maar nu, met deze hitte, verlang ik écht naar de herfst. Ik functioneer dan ook gewoon beter. 

De afgelopen dagen heb ik veelal in de slaapkamer doorgebracht. Het enige plekje in dit huis waar het nog redelijk te doen is. De plafondventilator draait daar vierentwintig uur per dag. Non stop. En gelukkig blijft het vanwege die plafondventilator aangenaam in de slaapkamer. 
's Avonds, als het zonnetje ondergaat, kom ik tevoorschijn. Net als de kikkers in de sloot naast ons huis. Dán is het lekker buiten. Met een kop koffie strijk ik neer op onze lounge set en kom ik bij van de hitte. 
Dan pas kan ik genieten van het zomerse weer. Kijk ik tevreden toe hoe Albert het gras sproeit, de bloemetjes water geeft, en besef ik maar weer eens des te meer dat ik zo blij ben dat ik niet in een land woon waar het altijd zo warm is. 

De hitte voelt niet alleen ongemakkelijk: alles blijft aan je lijf plakken, je voelt klam en bij iedere stap die je zet hangt er een zweetdruppel aan je neus; nee ik word er ook zo pufferig en benauwd van. Nog extra naast die benauwdheid die ik als 'normaal' beschouw. Daarom heb ik de zuurstof wat hoger gezet en daardoor heb ik weer continue hoofdpijn. 
Kortom: ik vind dit maar niks. 

Afgelopen dinsdag heb ik, voor het eerst in drie jaar, weer in ons zwembad gezeten. Dat zwembad heeft Albert drie jaar geleden aangeschaft, toen het ook zo ondraaglijk warm was. 

dobberend in ons zwembad

Vorige week vroeg ik hem om dit zwembad alsjeblieft weer op te zetten. Men voorspelde voor deze week een hele warme week en ik zag de bui al hangen. 
Maar uiteindelijk heb ik er alleen dinsdagmiddag even in gezeten. Enkel en alleen omdat ik momenteel de slaapkamer als mijn favoriete plekje in huis beschouw. 

Albert kreeg het onzalige idee om 's nachts onze badkamerraam open te zetten en dan ook de slaapkamerdeur open te laten staan. 'Dan kan het lekker afkoelen,' was zijn mening. Maar zolang er geen hor voor dat raam zit, komt 's nachts dat raam niet open. Ammenooitniet. Dan durf ik 's nachts niet meer naar de wc in verband met 'beestjes'. Vooral die zwarte en groene zijn geen favoriet. Ik ben sowieso bang voor spinnen, maar OMG, de sprinkhanen kunnen hier toch groot worden. Ik zou spontaan een hartverzakking krijgen en als ik dat al niet kreeg zou ik met mijn gegil, of geschreeuw, Albert wel een hartverzakking bezorgen. Er moet dus een hor komen. Aangezien hij morgen plannen heeft om naar Musselkanaal te gaan, kan hij dus mooi meteen een hor meenemen. 

Omdat deze temperaturen ervoor zorgen dat ik de hele dag zweet, neem ik dus ook extra zout tot me. Erg belangrijk voor CF'rs. 
Doorgaans drink ik in de zomermaanden, tijdens de warmte, drinkbouillon van Maggi. En eigenlijk is dat altijd de groente-versie. Waar overigens niks mis mee is, maar Albert heeft gisteren bij de Appie Heijn de kippen-variant meegenomen. En die is toch lekker!!!! Wauw, als je dat eenmaal hebt geproefd wil je nooit groentebouillon weer. Ik vind hem HURLUKKKK.....!!! 

Een aanrader voor iedereen die ook graag bouillon drinkt met deze warmte. 

Gelukkig werden we vanavond verrast door een verfrissende regenbui. Nou ja, regenbui?? Het leek wel een hoosbui. En er zat ook iets van onweer door, maar niet ernstig, want anders had ik hier nu niet zo rustig deze blog geschreven...;-)
Van mij mag het de aankomende dagen absoluut koeler worden. Ik denk dat heel veel mensen zich daar veel gelukkiger bij zullen voelen.

Hoe vang je een mol

Sinds de herfst hebben wij een nieuw huisdier aan ons 'vee' toe kunnen voegen. Nu moet ik zeggen dat het niet een heel welkom dier is. Voor zo'n kleine jongen maakt hij er maar een behoorlijke rommel van. En opruimen?? Nee hoor, nooit van gehoord. Ik heb hem de naam Momfert gegeven. Momfert de mol.
Momfert terroriseert ons en onze tuin. En was er eerst één spuuglelijke mollenhoop te zien, nu lijkt onze voortuin op een krater met hier en daar plukjes groen-gelig gras. Het ziet er niet uit!!!!

Nu was onze kater Jerry in z'n jongere jaren een geduchte jager. En bij onze vorige woning heeft hij dan ook al meermalen een mol tot de zijne gemaakt. Overigens, en dit moet even gezegd worden, ben ik een dierenliefhebber pur sang dus dat jagen van hem gaat me altijd erg aan het hart. Alles wat door Jerry opgespoord en gevangen word sterft een langzame en vaak ook een pijnlijke dood. Aangezien onze kat er eerst nog wel even z'n plezier eruit probeert te halen door het diertje van hot naar her te meppen, dan weer los laat om het vervolgens weer te besluipen en het aller- allerleukste is natuurlijk om de prooi, als hij of zij zich veilig waant, opnieuw te bespringen.
Menig maal dat ik dit met tranen in mijn ogen, achter glas, jawel, want ik ben ook nog eens een schijtert op dat gebied, heb moeten aanschouwen.
Maar de laatste twee jaren is Jerry aan het genieten van zijn welverdiende ouwe dag. Onze kat ligt het liefst hele dagen op de rugleuning van de bank, met zo nu en dan een uitstapje naar zijn bakje met brokjes of een sanitaire stop in de kattenbak.

Jerry

 En oja, als ik zit te eten, vind meneer het heerlijk om iets lekkers te scoren, al dan niet met toestemming van het baasje. En schreeuwen dat hij dan kan, hij zou zo als sirene op de brandweerauto dienst kunnen doen.
Voordat ik alleen nog maar over Jerry schrijf, onze poezenvriend jaagt alleen nog maar als de prooi zélf naar hem toe komt lopen vrees ik. Van hem hoeven we dus niets te verwachten wat betreft Momfert.

Dan hebben we nog onze Jack Russell. Een heerlijke druktemaker die allesbehalve aan z'n ouwe dag doet. Hij word volgende maand negen maar hij is nog net zo enthousiast als toen hij negen maanden was. Misschien zelfs nog wel een tikkie enthousiaster zelfs.

Bennie in (dezelfde mollen,-) tuin

Jack Russells zijn van oorsprong jachthondjes en blijkbaar zit dat instinct er nog altijd in. Oók onze harige woef is een geduchte jager. Hij heeft één keer een mol gevangen en vond het in het verleden ook prachtig om zich op Jerry zijn slachtoffers uit te leven. Tenminste; áls poezebeest dat al toeliet uiteraard.

Maar hoewel we nu dus al máánden met Momfert te maken hebben en Bennie met grote regelmaat door onze tuin struint, maakt hij zich allerminst druk om onze ongenode gast. Soms verdenk ik hem ervan dat hij het juist zelfs grappig vind dat er weer een bultje zand is gecreëerd waar meneer z'n poot tegen omhoog kan houden.
Met andere woorden; onze huisdieren maken zich niet druk om de mol.
En zullen er geen stap sneller om zetten.
Frustrerend genoeg ligt er aan de andere kant van ons straatje (wij wonen in het doodlopende stuk) een heeeeeeel groot en groen grasveld waar wel duizenden bulten passen en waar Momfert ook echt nog een hele kluif aan zou hebben om dat om te ploegen, waar GEEN enkele mollenhoop te bekennen is.
Het lijkt dus inderdaad op een persoonlijke vendetta. Misschien om overleden familieleden die in de voorgaande jaren wél door onze dieren zijn vermoord??? Ik weet het niet, maar ik blijf het heel apart vinden dat juist dat grote groene veld vrij is van welk bultje zand dan ook en onze tuin eruit ziet alsof er meerdere bommen zijn ontploft.

de gemeentelijke 'weide' voor ons huis zónder bulten

een stukje tuin naast ons huis voorzien van......

Ik hoorde trouwens vanmiddag dat Momfert zich al een paar weken stil houd en onze buurman heeft een mol gevangen, dus dat geeft weer wat hoop......., totdat de nakomelingen van déze Momfert zich komen wreken en wij *zucht* weer met een nieuw probleem zitten.....

Stoppen met de kuur....

Ik heb vandaag mijn longarts gebeld. Met een loodzwaar gevoel in de benen, dat wel.
Ik wil er vanaf. Die hele iv-kuur die me al twee weken lam legt. Ik durf gerust te stellen dat ik me MET antibiotica zieker voel dan voor die tijd ZONDER antibiotica.
Ik kreeg een hele waslijst aan bijwerkingen op m'n bord, wat ik allemaal braaf probeerde te slikken, maar nu is het genoeg.
Ik slaap sinds vier dagen (nachten dus) slecht tot helemaal níet. En dat komt door een zeurende pijn in mijn rug. Rechts onderin. Ik weet gewoon niet hoe ik liggen moet dus draai en woel ik de hele nacht door, daarbij mijn eigen mannetje natuurlijk ook wakker houdend, want die vraagt steeds; 'Gaat het ??'
Nee het gaat niet. Ondertussen slik ik me beroerd in Paracetamollen met coffeïne want dat helpt nog enigszins. En natuurlijk de hittepittenkussen die standaard verwarmt word en over mijn onderrug gedrapeerd wordt.

Vanmorgen stond het huilen me nader dan het lachen. Morgen is pap jarig en vrijdag het feest. En ik voel me shit.
In een reactie op mijn vorige blog schreef iemand dat zij de Colistine en ook zoveel bijwerkingen had te verduren en dat, na een belletje met de longarts, die ook toevallig mijn longarts is, besloten werd om de Colistine stop te zetten en een ander antibiotica te geven. Na het lezen van deze reactie was dat óók mijn plan; om vervolgens te bedenken dat er voor mij niet één, twee, drie een ander medicijn voor handen is. Ik en mijn resistente lijf maken het de artsen momenteel heel erg lastig.
En dus heb ik de hele dag lopen dubben. En uiteindelijk m'n longarts gebeld en hem mijn probleem voor gelegd. Dat ik zoveel bijwerkingen heb van de medicatie, dat ik wel wat opgeknapt ben en dat ik graag bij het feest van mijn vader aanwezig wil zijn.
Natuurlijk wilde de longarts weten om welke bijwerkingen het ging. Op zijn vraag of ik ook huiduitslag heb, moet ik ontkennen, maar dat lijkt me nou ook niet meteen de hinderlijkste bijwerking die een mens kan krijgen.
Ik vertel hem dat ik volgende week sowieso bij hem op het spreekuur langskom en hij geeft groen licht. Gelukkig, ik mag stoppen. Mét toestemming van de arts.
Ik heb nu een zout-cassette (cassette gevuld met NaCl) aan, zodat de boel nog even lekker gespoeld kan worden. Ik hoop me echt, heel, héél snel weer wat fitter te voelen.

Jeuk, jeuk en nog eens jeuk.....

't Is heerlijk om weer thuis te zijn. Er gaat niets boven je eigen huis, eigen bed, eigen toilet en eigen douche.
Ik weet precies waarom ik het liefste thuis kuur. DIT is mijn plek.
Het was dinsdag half zes eer we het hospitaal mochten verlaten. Of liever gezegd; konden verlaten. Het heeft even geduurd voor de apotheek mijn medicatie klaar had, dus daar was het wachten op.
Thuis werd ik verwelkomd door onze veestapel.

 Jerry, onze zwarte kater, heeft de hele avond gelukzalig bij mij op schoot gelegen. Blijkbaar blij dat ik weer thuis was.

Donderdag kon Albert een resterend deel van de antibiotica ophalen bij onze eigen, vaste, apotheek in Nieuw Amsterdam. Daar moest hij echter ook nog wachten. Het schijnt dat de Tazobactam een erg vervelend goedje is om te maken. De apotheek had haar handen er vol aan.
Vanaf donderdag kreeg ik ook meer last van jeuk. Vooral op m'n hoofd. Dat was vrijdag niet anders. Zaterdagochtend doet mijn hoofdhuid pijn als ik tijdens het wassen mijn haren wil kammen.
En die dag heb ik niet alleen last van een jeukend hoofd, écht ALLES jeukt. Ik word er helemaal kriegel van.
Het enige dat niet jeukt zijn mijn voeten. Voor de rest kriebel en krabbel ik me een ongeluk.
In de nacht van vrijdag of zaterdag beginnen mijn lippen en vingertoppen ook weer te tintelen. Het tintelende gevoel van mijn vingertoppen neemt in de loop van de dag af, mijn tintelende lippen blijven raar voelen.
Vandaag, zondag, tintelen mijn vingertoppen niet meer, maar mijn lippen nog wel. Gelukkig heb ik vandaag ook niet meer zoveel last van de jeuk. Het is er nog wel, maar gisteren zat ik mezelf gewoon in de weg door dat gekriebel, en dat valt vandaag dus enorm mee.
Tóch ga ik voor de zekerheid morgen wel even mijn longarts bellen. Die had vorige week vakantie maar is deze week weer terug. Ik heb van een hele horde andere CF'rs tal van oorzaken voorbij zien komen op FaceBook. Van de gebruikelijke bijwerkingen of allergie, tot een verstoorde leverfunctie. Ik neem geen enkel risico. Als het om een allergie gaat zou je dat met medicatie op kunnen lossen geloof ik. Ik laat het aan mijn longarts over om hier z'n licht eens op te schijnen.

Verder was het een behoorlijk rustige week. Vrijdagmiddag kreeg ik mijn vriendin P op bezoek, wat altijd gezellig is. Ze had wat lekkere spulletjes meegenomen voor onder de douche.

We delen op dit gebied een zelfde verslaving; shampootjes, douchegel, badschuim/olie, etc etc. Als je ons echt wild wilt hebben, moet je vooral iets nieuws geven voor onder de douche of in bad.
Ik kan dan ook niet wachten om het uit te proberen. Al lijkt me dat op dit moment, met m'n overgevoelige huid, even niet zo verstandig.
Maar wat in het vat zit, verzuurd niet zeggen ze. Dus dat uitproberen komt nog wel.

Ziekenhuisfobie (deel II)

...Een ander probleem als je in het ziekenhuis ligt is de kamergenoot. Soms heb je het geluk dat je naast iemand ligt met wie het klikt. Soms is er helemaal geen klik (vind ik ook niet erg) en soms kom je naast hele vervelende mensen te liggen. 

Ik lag een keer naast een oud omaatje die behoorlijke last had van verbale diarree. Ze klepte de godganse dag maar door. Ik ben redelijk mobiel, dat wil zeggen; ik red mezelf gauw als ik in het ziekenhuis ligt. De eerste dagen ben ik vaak hulp nodig, maar zodra er verbetering in zit, zul je mij niet op het rode knopje zien drukken. 
Het oude omaatje zag dat ik voor mezelf een washandje pakte en vroeg meteen of ik haar ook één wilde geven. Natuurlijk, geen probleem. En toen was het hek van dam.
'Alie, wil je mijn sokken even uitdoen? Alie, wil je mijn schoenen even aandoen? Alie, ik wil graag een koekje bij de koffie, maar de koekjes liggen in de vensterbank. Alie, mijn telefoon gaat, ik kan er niet bij.....' Al gauw zag het omaatje mij als haar persoonlijk assistente. En ik ben heus de beroerdste niet om iemand anders mee te helpen, maar dit ging heel ver. Bovendien lag ik daar niet om háár te bedienen maar om zélf beter te worden. 
Het hoogtepunt was toen ze mij 's nachts vroeg of ik haar luier goed wilde doen..... Ik lag al half in dromenland toen ze zacht zei: 'Alie, het plakbandje van mijn luier laat los. Wil jij die even weer vast maken?'
'Eh NEE, u moet nu echt op het belletje drukken hoor....'
Of die keer dat ik met mijn moeder aan het bellen was, ik hing in mijn zo relaxed-mogelijke houding op bed, toen haar telefoon ging. Terwijl ze hoorde dat ik aan het bellen was riep ze dat haar telefoon ging; 'Alie, mijn telefoon gaat....'!! GRRRRRRRRRR......
Het zal je niet verbazen dat ik opgelucht was dat het omaatje later die opname naar een andere afdeling werd verhuisd. Wel zo rustig voor mij. 

Of wat te denken van die keer dat ik op een vierpersoonskamer lag en ik 's nachts naar het toilet moest. Gelukkig lag ik meteen naast de wc dus was het niet ver lopen. Maar toch; zelfs dat kleine stukje maakte dat ik buiten adem en hoestend bij de wc aankwam, daar het licht aandeed en in een bruine rakker van één van mijn kamergenoten keek. Iemand was voor mij naar het toilet geweest en had niet doorgespoeld!!!! 
Dát wil je dus niet tegenkomen als je je longen uit je lijf hoest. Ik had moeite om mijn maaginhoud binnen te houden. Ik wil diegene die niet heeft doorgespoeld het voordeel van de twijfel geven; misschien dat hij of zij het vervelend vond om lawaai te maken en om die reden niet heeft doorgespoeld. Maar ik word duizend maal liever wakker omdat iemand zijn rotzooi achter zich door spoelt dan dat ik één keer op de drol van een kamergenoot stuit. 
Natuurlijk zijn er ook voorbeelden te over van dergelijke soort incidenten waar een kamergenoot niets aan kan doen. Ik denk daarbij aan iemand die kotsmisselijk is door de chemotherapie en dan juist moet overgeven terwijl ik net zit te eten. Prettig is anders, maar ik weet dat het niet expres gebeurt. 
Ook lag ik een keer naast een man die chemo en morfine kreeg. Vanwege deze medicatie had de man enorme last van diarree. Toen ik naar het toilet moest leek het alsof hij van onderen ontploft was. 
Het hele kamertje zat onder de viezigheid. Ik vraag me nu nog af hoe hij dit voor elkaar heeft gekregen en dan doel ik meer op zoiets als zwaartekracht en dat ontlasting over het algemeen neerwaarts gaat.... Toch??? 
Maar goed, kort uitgelegd zijn dit soort dingen ook een reden voor mij om het ziekenhuis te omzeilen. Als ik opgenomen word ben ik over het algemeen benauwder dan normaal. Dan moet ik niet eerst tientallen meters hoeven lopen om naar het toilet te kunnen gaan. Wánt dát doe ik; ik zoek de algemene wc in de gang op en maak daar dan gebruik van. Gewoon uit zelfbescherming, ik mijd dan het toilet in mijn kamer, waar zieke kamergenoten hun behoefte op doen. Terwijl ik dat hele stuk lopen naar de gang fysiek niet trek. 

Maar mijn allerergste ervaring was wel toen ik op een tweepersoonskamer lag en mijn buurman op een nacht bijna het loodje legde. 
Ik stond op dat moment zelf hoog op de longtransplantatielijst. Ik wist dat de man een tumor in zijn long had en dat hij steeds bloed opgaf. 
Ik werd op een nacht wakker van 'gedoe' in het bed naast mij. De buurman was benauwd en er stonden twee verpleegkundigen bij hem. Waar er eerst met gedempte stem werd gepraat - waarschijnlijk omdat het midden in de nacht was - werd er steeds harder en harder gepraat. 
Er werd een arts bij geroepen, maar die adviseerde de dienstdoende longarts te raadplegen. Zo gezegd, zo gedaan. 
De opgetrommelde longarts was heel duidelijk in zijn bewoordingen. 'Ik ga nu uw familie bellen dat ze moeten komen. Als dit een grote bloeding is kan ik niets meer voor u doen....' De man pruttelde dat het veel te laat was om zijn familie te bellen. Ze zouden zich doodschrikken. Maar de longarts legde uit dat dit een heel ernstige situatie was en dat hij de familie wel moest bellen. 
Ik lag ondertussen klaarwakker met bonzend hart achter het gordijn. De verpleging had gevraagd of ik naar een andere kamer wou, maar ik gaf aan dat ze zich niets van mij moesten aantrekken. 'Jullie hebben het al druk genoeg met meneer, maak je om mij maar niet druk,' zei ik heldhaftig. 
Maar omdat alle toeters en bellen nu uit de kast werden getrokken werd ik naar een lege vierpersoonskamer gebracht met de mededeling dat ik maar moest proberen te gaan slapen. HALLOOOO....., wie kan er na zoiets nog slapen??? De adrenaline gierde door mijn lijf en ik heb de rest van de nacht niet meer geslapen. 
De volgende dag, tegen een uur of negen, mocht ik terug naar de kamer. De zuster waarschuwde dat meneer er misschien wat 'eng' uitzag. Hij had een kapje op z'n neus en zat met opengesperde ogen in zijn bed. 
Het gordijn tussen ons was gelukkig nog dicht en ik heb, eenmaal op mijn bed, zo gigantisch zitten huilen. Tranen met tuiten. Het was een wolkbreuk die even niet meer stoppen wou. Het was vooral de angst en schrik en het besef dat een dergelijk iets mij óók kon overkomen. 
Dat hele gebeuren heeft er voor gezorgd dat ik mijn allereerste hyperventilatie aanval kreeg. 
Het heeft nog maanden geduurd voordat ik dat gesprek 's nachts tussen de longarts en de zieke man vergeten was. En ook dít incident (sorry dat ik het zo noem) is indirect een oorzaak van mijn gigantische aversie richting het ziekenhuis. 

En zo zijn er dus heel veel kleine oorzaken; intimiderende artsen, ik duidelijk niet assertief genoeg, medepatiënten die bijna doodgaan, medepatiënten die niet doodgaan maar op een heel andere (negatieve) manier hun stempel drukken tijdens een opname, etc etc, die er direct en indirect voor hebben gezorgd dat ik koste wat kost ziekenhuisopnames probeer te voorkomen. 
Mijn behandelend artsen weten dit inmiddels ook. En ze plagen me ook niet meer dan nodig is. Soms vraagt één van hen of ik niet beter een kuurtje kan opstarten in het ziekenhuis, maar zolang ik nog enigszins in huis kan lopen is een opname voor mij onbespreekbaar. Ze weten ook de enkele keren dat ik wél op een opname aandring, het menens is. Dat ik echt niet anders kan. 
Voor Albert is het soms moeilijk om met zo'n dwars en koppig persoon getrouwd te zijn. Maar gelukkig is hij ook koppig genoeg om soms voor mij de knoop door te hakken. Dan moet ik wel!! Als de knoop eenmaal is doorgehakt kan ik niet anders doen dan me eraan overgeven en gewoon zonder pruttelen doen wat het beste voor me is. 

Misschien dat jullie nu begrijpen waar die aversie vandaan komt. Het is een combinatie van veel.  
Het zit allemaal in mijn hoofd en tussen mijn oren. En je doet er helaas niets aan. 
Ik moet trouwens wel zeggen dat het zo neerkrabbelen van mijn issues heel verlichtend aanvoelt. Zou dit zijn wat ze noemen; lekker van je afschrijven....?????

Ziekenhuisfobie (deel I)

Heel langzaamaan krabbel ik op en begin me weer een beetje Alie te voelen.
Ik hoest nu sowieso minder heftig en ook is de sputumproductie wat afgenomen. Mijn benauwdheid is ook stukken vooruit gegaan, al heb ik van die vlagen dat ik toch nog behoorlijk pufferig ben.

Er word me wel eens gevraagd waarom ik zo'n enorme ziekenhuisfobie heb opgebouwd. Ik kan daar heel lang over gaan nadenken, of heel kort. Maar om eerlijk te zijn weet ik het niet. Tenminste, ik heb wel een idee, of liever gezegd; een paar ideeën, maar óf dat nu echte redenen zijn...???

Ik denk dat mijn allergrootste probleem gewoon mijn aard is. Ik ben niet assertief genoeg.
Dat was in de pubertijd stukken erger. Er is mij toen keer op keer verteld dat ik gewoon eerlijk tegen de dokter moet zeggen hoe ik me voel en wat ik denk. En dát is dus net het probleem als je niet assertief bent; ik ben niet mondig genoeg.
Gelukkig ben ik in de loop der jaren wel wat assertiever geworden, maar nog lang niet genoeg!!!
Zet daar een intimiderende dokter tegenover en het plaatje word je gauw duidelijk denk ik.
Het is niet dat ik niet weet hoe ik het wil hebben, het is meer het echt onder woorden brengen van mijn gedachten.

Een voorbeeld; mijn tweede PAC is gesneuveld door toedoen van een zaalarts. Ik lag op dat moment in het ziekenhuis voor screening en aan het einde van deze screening was ik weer aan een kuur toe.
De zaalarts JP zou mij aansluiten. Dat ging niet zoals gewenst en hij heeft vervolgens zoveel druk op de spuit gezet dat het slangetje van de PAC uit de ader is geschoten, recht een halsader in. Héél knap als je er goed over nadenkt. Máár meteen ook heel onwenselijk.
Het betekende niet alleen dat ik een nieuwe PAC moest, maar ook een perifeerinfuus om de tijd te overbruggen tot ik mijn volgende PAC had gekregen.
Dat gewone infuusje zou JP ook wel even regelen. Hij kwam met een 'infuzenkoffer' bij zich en laadde alles uit wat hij nodig dacht te hebben. Inclusief roze infuusnaalden.
Waarop ik hem zei dat hij blauwe infuusnaalden moest gebruiken. Er worden ALTIJD blauwe infuusnaalden bij mij gebruikt en ook om een heel duidelijke reden. Maar nee, JP was gewend om roze infuusnaalden te gebruiken en dus werden het roze infuusnaalden. Óók bij mij.
'En toch heb ik liever dat je een blauwe naald gebruikt,' zei ik (toch enigszins aarzelend).
Nou het was alsof er iets ontplofte in zijn hoofd. Hij werd vuurrood en brieste toen: 'Wat is dat toch altijd wat met die eigenwijze CF'rs. Jullie doen allemaal alsof jullie zélf dokter zijn. Vorige week had ik ook al twee van die eigenwijze CF'vrouwen.......' Ik zag aan zijn gezicht dat hij er helemaal klaar mee was. Met de CF'rs bedoel ik.
En dus hield ik mijn mond. Geschrokken, verbouwereerd, geschokt, of zoiets. Ik liet hem in ieders geval zijn gang gaan (dom als ik ben).
Want wat ik al wist gebeurde natuurlijk; het infuusprikken lukte absoluut niet met een roze naald. Daarvoor zijn mijn bloedvaatjes te klein, te smal, te kronkelig, te dun. Het is altijd al een 'feest' om met een blauw naaldje te prikken laat staan met een roze naald.
Na drie pogingen met roze besluit hij tóch over te gaan op blauw. Het ligt voor in mond om te zeggen; 'ik zei het je toch.....', maar besluit wijselijk mijn mond te houden. Wél ben ik drie roze-infuusnaald-trauma's rijker.

Ook ben ik een keer aangeprikt op mijn PAC door een zaalarts die nog nooit een PAC had aangeprikt. Hij was daar erg nerveus over en toen ik hem aanmoedigde om de naald vooral zo diep mogelijk in mij te drukken weigerde hij dat omdat hij bang was door de bodem te prikken. Huh....?? 'Maar dat kan echt niet hoor', verzekerde ik hem. 'Er gaat niks door die bodem, het is juist de bedoeling dat de naald de bodem raakt.' Nee, hij vertrouwde dat niet, dus werd er geen gehoor gegeven aan mijn advies. Met als gevolg dat mijn PAC enkele dagen later er de brui aan gaf. Ik was des duivels. Niet alleen op de zaalarts, maar vooral op mijzelf. Ik wist toch dat de naald de bodem moest raken, ik wist toch dat hij de naald niet diep genoeg had geprikt. Omdat ik weer eens iemand niet op z'n tenen wilde trappen liet ik het maar begaan met als gevolg dat ik met de gebakken peren zat.
Datzelfde heb ik als een zaalarts met de naald van mijn PAC begint te klungelen. Officieel moet alles zo steriel mogelijk. Dat moet met een gewoon infuusje ook, maar met de PAC is hygiëne en steriel werken nóg belangrijker. Als ik dan een arts zie die handschoenen uit het handschoenendoosje haalt die op de kamer hangt, vind ik het moeilijk om te zeggen dat hij toch echt steriele handschoenen moet gebruiken. Ten eerste horen de artsen dat zélf te weten en zou ik het niet moeten hoeven zeggen en ten tweede; ik wil een arts niet op z'n nummer zetten, net als dat ik weet dat een arts dat niet van een patiënt wil horen. Dus wat doe ik dan in dat geval; ik houd mijn mond maar. Krijg je nooit kwade gezichten. Ik krijg dan alleen een onbevredigd gevoel naar mezelf toe, omdat ik mijn mond heb gehouden bij iets waar ik mijn mond bij open had moeten doen.
En omdat dit soort dingen en situaties vaker voorkomen in het ziekenhuis dan me lief is, loop ik het liefst met een grote boog om het ziekenhuis heen.
Ja, dat is naïef. Maar ik doe het om mezelf te beschermen. Zij kunnen op hun beurt geen fouten maken en ik hoef op mijn beurt niet lijdzaam alles laten gebeuren of tegen beter weten in mijn mond over iets houden.

Dát is dus één van de vele redenen waarom ik ziekenhuisopnames zoveel mogelijk vermijd. Omdat ik niet goed genoeg voor mezelf weet op te komen, omdat de meeste artsen behoorlijk intimiderend zijn én omdat ik nu al een paar keer heb mee gemaakt dat mijn PAC sneuvelde terwijl ik in het ziekenhuis lag.
Ik ben zelf erg zuinig met mijn PAC en wens alleen maar dat anderen ook zuinig met mijn PAC om zullen gaan. Zo zuinig en zorgzaam ik met mijn PAC thuis om ga, zo zuinig en zorgzaam gaat het ziekenhuispersoneel niet om met mijn PAC, dus wéér een reden om gewoon lekker thuis te kuren.


to be continued........

Verkiezingen

OMG...!!! Worden jullie ook zo moe van die verkiezingsdebatten op televisie?? 
Ik word er zo langzamerhand zelfs een beetje chagrijnig van. Iedere avond worden we geconfronteerd met dat gezeur en gezeik dat politiek heet. 

Nog niet eens zo lang geleden vond ik de politiek best interessant. Het beluisteren van hun standpunten, hoe ze tegenover bepaalde zaken staan, wat de redenatie van bepaalde partijen zijn.
Maar zo langzamerhand maakt Nederland er een poppenkast van. Een poppenkast á la Amerika, waar die debatten ooit zijn uitgevonden. En nu heeft de media in Nederland het idee opgevat om dat ook maar in ons kikkerlandje in te voeren. 
Was het tijdens de vorige verkiezing al erg, deze keer is het 'over the top'....
Iedere keer worden dezelfde programma's weer besproken. En nogmaals, en nogmaals en ach, tuurlijk, nogmaals. En het ergste van alles vind ik; géén van die partijen doet wat hij belooft als ze daadwerkelijk in de regering komen. Met andere woorden; allemaal leuke praatjes en beloftes, maar ze daadwerkelijk nakomen; HO MAAR!!!

Mijn moeder vroeg me vandaag; "Ga je volgende week ook stemmen?"
Ik heb altijd, sinds ik mág stemmen, gestemd. Tenminste, waar het de landelijke verkiezingen betreft bedoel ik. "Het is een zogenaamd democratisch recht dat we hier in Nederland hebben en dan moet je er ook gebruik van maken," is altijd mijn motto geweest. Maar nu, voor het eerst in bijna twintig jaar heb ik het sterke gevoel om NIET te gaan stemmen. Álles in de politiek staat me momenteel tegen.
Hoe wíj, in ons rijke Nederland, met ónze burgers omgaan, vind ik schandalig. Dat de mensen in verzorg- of verpleeghuizen niet de juiste zorg krijgen die ze verdienen. Dat hulpeloze ouderen, die ons land ná de oorlog weer hebben opgebouwd, niet de aandacht en verzorging krijgen waar ze recht op hebben. Dat deze mensen niet dagelijks gedoucht kunnen worden en soms zelfs úren in hun eigen ontlasting moeten liggen voor er iemand komt om te helpen; SCHANDALIG!!! Er zijn steeds minder mensen in de zorg te vinden, want de druk is torenhoog. En er word gigantisch veel van je verlangt. Of dat mogelijk dan wel haalbaar is, is uiteraard een bijzaak. Iemand die in zijn kantoortje zit kan dat ook gemakkelijk bepalen. Hoeft zich daar ook niet druk om te maken. Die sluit om vijf uur zijn kantoor weer af en gaat fluitend naar huis naar moeders de vrouw.
Voor de inwoners van verpleeg- en verzorgingshuizen word steeds vaker een beroep op de familie gedaan. Maar helaas kan familie ook niet altijd bijspringen. Vader of moeder helpen met het eten, helpen als hij of zij naar het toilet moet. En dat zou ook niet moeten hoeven. Want daar zijn die instellingen toch voor....???

Een andere ergernis is het feit dat er zoveel mensen een beroep moeten doen op de voedselbanken in Nederland. IN NEDERLAND!!! Één van de rijkere landen op deze aardkloot.
Ik hoorde ooit iemand zeggen; 'er is helemaal geen armoede in Nederland.' Ammehoela, wáár zit jij de godganse dag met je dikke reet??? Achter het bureau op kantoor en in je vrije tijd op het voetbalveld, een gezellig café of in de bioscoop met vrienden....??? Er is wel degelijk armoede in Nederland. Gelukkig niet in mijn directe omgeving, maar ik sluit absoluut mijn ogen niet. Ik weet dat er heel veel mensen onder de armoedegrens leven. Die niet dagelijks een stukje vlees bij de warme maaltijd kunnen betalen, er zijn er zelfs genoeg die niet dagelijks een warme maaltijd op tafel kunnen zetten. Die ieder dubbeltje, bij wijze van, tien keer moeten omdraaien voor ze hem uit kunnen en durven geven.
Mensen die door pech in een situatie zijn beland waar ze maar net de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Omdat ze bijvoorbeeld gescheiden zijn, er alleen voor komen te staan, buiten hun schuld om in een situatie komen die ze liever ook niet zouden zien.

Er gaat zoveel de staatskist in, onder andere doordat de overheid op bijna alles belasting legt. Wij zouden in principe een steenrijk land moeten zijn, toch willen de heren politici ons doen geloven dat we straat- en straatarm zijn. We moeten bezuinigen en flink ook. Maar juist NIET op de dingen waar niet verder op bezuinigd KAN worden!!!! Ik ben geen politica (godzijdank niet zeg), maar dát is dus wat ik wél heel zeker weet.
Er kan en mag niet meer bezuinigd worden in de zorg, en laat alsjeblieft de ouderen ook met rust. Die hebben het al moeilijk genoeg, net als de chronisch zieken. Juist deze doelgroepen verdienen het om een steuntje in de rug te krijgen van hun regering. Ze worden door hun lijf óf hun leeftijd al in de steek gelaten, laat de politiek dat niet ook nog eens gaan doen!!!
Ik ben een groot liefhebber van ons Koninklijk Huis, maar dat deze mensen geen belasting hoeven te betalen is te zot voor woorden. Juist zij hebben poen zat, lever maar wat in!!! En als ze niet in willen leveren, dan moeten ze maar gekort worden op hun staatsinkomen. En nu ik er zo over nadenk; waarom niet gewoon allebei?? Ik denk dat Bea het in de praktijk écht niet zal voelen in de portemonnee.

Ik vind ook, en zal daarbij wel tegen menig been schoppen (sorry daarvoor) dat we teveel opgelegd krijgen door Europa. Ik vind dat we genoeg geklungeld hebben en dat het tijd word om uit de EU te stappen.
Waarom zouden we een soort van 'superstaat' willen creëren?? Er komen steeds meer landen bij in de EU, waardoor we ook met steeds meer landen rekening moeten houden. We kunnen onze eigen problemen al nauwelijks de baas, laat staan dat we ook nog de regels van Brussel moeten opvolgen.
De Euro is het stomste project wat men ooit heeft ingevoerd en het is nog steeds jammer en kwalijk dat dáár nooit een referendum over gehouden is. We hadden bij de gulden moeten blijven. Óf het nu nog een goed idee is om de euro weer in te ruilen voor de gulden weet ik niet. Ik denk dat dát uiteindelijk ook alleen maar geld gaat kosten.
Maar feit is dat er miljarden naar Griekenland zijn gegaan, óns belastinggeld, en de vraag is maar of we het ooit terug zullen krijgen.
Tuurlijk moet je mensen in nood helpen. Daar ben ik het absoluut mee eens, maar eens moet je de geldkraan sluiten. En die geldkraan had voor Griekenland véél en veel eerder gesloten moeten worden.
Misschien is het een idee om ónze regering naar landen als Griekenland te sturen. Die wéten namelijk wat bezuinigen betekend en inhoudt. Want de Griekse regering maakt er een potje van.
En omdat wij ons zo betrokken voelen bij Europa, zitten wij er nu ook tot onze neus toe in.... Het is hard, ik weet het.
Maar goed, onze politiek weet hoe ze hard tegen het eigen volk moeten zijn, dan moeten ze dat ook maar tegen de EU zijn.
Ik denk dat het op de lange termijn alleen maar goed is voor íedereen als we uit de EU stappen. Iedere Nederlander zal daarbij gebaat zijn. Geen gekoeienneer vanuit Brussel met dreigende taal over sancties als we weer 'iets' overschrijden.

Ik kan nog úren zo doorgaan. Heb eigenlijk zoveel op te noemen en aan te merken.
Als ik dan die uitgestreken smoelen op de buis zie maakt me dat misselijk. Ze weten helemaal niet wat er écht leeft in Nederland. Wat de ergernissen bij de mensen zijn. Wat wíj, het volk, nu eigenlijk willen.
Er is bij de huidige groep politici niet één persoon waar ik een goed gevoel bij heb. Waar ik écht vertrouwen in heb. En daarom rijst dus ook de vraag; ga ik wél of ga ik niet stemmen woensdag??? En eerlijk; ik neig dus heel erg naar niet.
Wat het ook gaat worden aanstaande woensdag, ik zal blij zijn als de week om is en dat geëmmer en die debatten weer gewoon voorbij zijn.

I hate computers.....

Tjonge, wat een geklooi zeg. 'k Ben al zo'n beetje de hele avond aan het mieren met mijn blog. 
Het is namelijk leuk om zo nu en dan eens wat veranderingen toe te passen; een nieuw kleurtje bijvoorbeeld, of een nieuwe achtergrond. Dat zijn nou van die dingen die ik leuk vind; spelen met veranderingen. Beetje pimpen hier, beetje pimpen daar..... Dát vond ik dus ook altijd zo leuk aan Hyves. Eens in de zoveel tijd de boel een beetje opleuken zeg maar.
Alleen was (is) Hyves kinderlijk eenvoudig. Voor elke computerkneus, zoals ondergetekende, heel goed te doen. En dat maakt het dan ook leuk om te doen. 
Máár......, ik maak nu eenmaal gebruik van dit medium en dus wil ik míjn blog zo nu en dan ook veranderen. Én dat is dus helemaal niet zo eenvoudig als het misschien klinkt. 
Eerlijk gezegd heb ik nu gewoon de pest in dat ik het vanavond in m'n bol kreeg om te gaan veranderen, want om het weer helemaal terug te draaien naar hoe het was, is minstens zo lastig. En om nu te zeggen dat ik tevreden over mijn huidige opmaak ben; NEE, niet bepaald. 

Ik heb besloten om het voor nu maar even te laten rusten. Ik ga gewoon naar bed en hopelijk krijg ik morgen een meesterlijke ingeving die ik meteen kan toepassen op dit probleem. 
Ik weet het, en ik zeg het nogmaals; computers is écht niet mijn ding!!!! Bah!!! 

Druk frustrerend zijn......

Mijn lieve kleine nichtje Alyssa is weer thuis. Gelukkig maar!!!
Het is toch absoluut niet leuk als zo'n kleine wurm zo zielig in het ziekenhuis ligt aan de toeters en bellen. En zoals ik begreep hebben ze haar ook best wel veel geplaagd.
Met infuusjes die losraakten en opnieuw geprikt moesten worden. Een voetje dat in zoutwater moest waardoor ze het op een brullen zette.
Gisteren zagen we dat er op beide knuistjes blauwe plekken zaten. *zucht*
Sinds een paar dagen kreeg ze haar antibiotica niet meer via een infuus (nadat hij voor de zoveelste keer gesneuveld was), maar werd het haar gegeven in de vorm van een drankje. Op goed geluk, dat wel. Want meestal lukt het niet zo goed om die kleintjes een drankje te geven. Óf ze willen het simpelweg niet, óf ze spugen het meteen weer uit.
Maar gelukkig vond ze het niet vies en bleef alles in het maagje.
En omdat het teentje en het teennageltje iedere dag beter werd mocht ze dus gisteren naar huis. Bij haar papa en mama, die uiteraard dolgelukkig zijn. Want ondanks het feit dat Alyssa nog maar drie weken in hun leven is, is een leven zonder haar al bijna niet meer voor te stellen. Het was zowaar rustig in huize Sanders - van Lottum. Gelukkig is 't moppie weer thuis om de boel weer lekker te ontregelen en de boel weer levendig te maken.

Verder gaat het hier gewoon z'n gangetje.
Het is fysiek erg rustig bij mij. Maar dat vind ik dus hélemaal niet erg.
Ik merk wel dat ik vaak erg moe ben. Zo is mijn moeder vanmiddag geweest, lekker koffie drinken, maar merk ik 's avonds dat zo'n middagje babbelen wel erg intens is doordat er niks meer uit mijn handen komt. En ik moet me opladen, want morgen is er de jaarmarkt in Valthermond én hebben we de gewone buurtbarbecue.
Dit jaar heb ik ook nog eens aangeboden om die barbecue te regelen samen met Albert. Gauw hebben we een ander stel gevraagd of zij ook mee wilden helpen en gelukkig doen ze dat graag, zodat de taken eerlijk verdeeld worden. Hoewel ik zelf eigenlijk niet zoveel hoef te doen, ben ik er onbewust wel heel erg mee bezig. Zijn alle boodschappen binnen, redden we het met alleen de oranje-tent of moet er nog een tent bij ivm eventuele regen, heeft Albert die extra aardappelsalade nu wel of niet gekocht, etc etc. En ook dít is best vermoeiend. Toen ik vanavond hoorde dat hij iets niet had gekocht, wat wél op het boodschappenlijstje stond, raakte ik opeens kribbig.
Het is dan vooral de frustratie die me dwars zit. De frustratie dat ik niet meer zélf die boodschappen kan doen. Dat ik dit soort dingen, die juist zo vrouw-eigen zijn, aan hem moet overlaten. Ik wil het allemaal zo graag zélf doen. Zélf die betrokkenheid voelen. Zelf kunnen overleggen met buurvrouw H. hoe we bepaalde dingen gaan aanpakken. Wie wát regelt en wie wát inkoopt m.b.t de grote dag.
Ik ben niet iemand die daar lang bij stil blijft staan. Die te lang hierover door moppert of miept, maar soms voel je gewoon even die frustratie en moet je even je gal spuwen.
Ik denk dat ik volgend jaar de eer om dit weer te organiseren maar aan me voorbij laat gaan.

Morgen is ook Indy jarig. Het dochtertje van mijn vriendin.
Ik had plannen om tussen alle activiteiten door nog even naar Borger te gaan om het meisje op haar verjaardag te feliciteren en een taartje mee te eten. Maar ik vrees, nou nee, ik weet wel zeker, dat dát niet gaat lukken. Wéér een frustratiemomentje. Niet te lang over nadenken. Gewoon hoofd omhoog en glimlachen. *zucht*
Mijn moeder en tante staan namelijk met allerlei ouwe troep op de jaarmarkt, die hier aan het einde van de straat plaatsvind. Tussen alle leuke, nieuwe spullen mogen de mensen ook hun rommelmarktwaar aanbieden. Onze toilet is morgen ook even hun toilet, dus ik kan eigenlijk niet de deur uit. Het zou raar zijn om dan weg te gaan. Komt één van hun tweeën langs voor een sanitaire pitstop, staan ze voor een dichte deur. Hoe lullig zou dat zijn??
En, ook heel belangrijk, ik moet mezelf morgen ook een beetje in acht nemen. Vanaf vijf uur word alles klaargezet en meestal loopt dat barbecue-feestje wel uit tot in de late uurtjes. Buurvrouw H. vond het onzin dat ik de fruitsalade ging maken, dat kon zij ook wel doen. 'Zorg jij nu maar dat je lekker goed uitgerust bent als de barbecue begint,' zei ze resoluut. 'Dus even zorgen dat je 's middags niet teveel doet, misschien even een dutje proberen te doen.' Het is zo lief en attent dat ze zo meedenkt.
En door dit alles schuift Indy's verjaardag heel langzaam wat naar de achtergrond.
Mijn vriendin had afgelopen week al gezegd dat ik me er niet te druk om moest maken en dat ze alle begrip heeft als het niet lukt morgen te komen, maar toch; het voelt zo lullig!!! En bovendien, je wilt ook zo graag.
Leuk is dus anders!!!

Zo voor nu even genoeg geklaagd. Even mijn happy-mood weer aanzetten.

Ik ga nu nog even lekker in bad badderen en relaxen. Ik hoop dat het niet te vermoeiend is want een vorige baddersessie staat me scherp (en heel negatief) voor ogen. Het is goed om het voor het slapen te doen, dan heb ik de rest van de nacht om knock-out op bed bij te liggen komen.

Welterusten allemaal.


   

Digi(b)leed

Ik kan hier nu met een stalen gezicht gaan beweren dat ik veel verstand van computers heb. Dat ik precies weet hoe een computer werkt en ook dat ik weet wat ik moet doen als de computer niet werkt zoals ik het graag zou willen zien. 
Maar ik zeg het maar eerlijk: ik ben een eersteklas DIGIBEET. Ofwel; een kluns, een oen, een kneus, een sukkel waar het computers betreft. 
Vanavond werd me dat nog weer eens pijnlijk duidelijk. 

Ik wou wat instellingen veranderen aan deze blog. Een paar blogs die ik volgde eruit knikkeren en andere blogs die ik interessant vind, toevoegen aan mijn lijst. Meteen liep ik tegen een probleem aan, waar ik enkele weken geleden ook al  tegenaan liep. Namelijk dat de beheerder van alle blogs (naar ik aanneem) het dashboard had verandert. Ik kwam er niet uit. Hoe zat alles ook nog maar weer??
Zuchtend en kreunend besloot ik laptop nummer twee maar aan te zetten. Met op de één mijn blog en het andere scherm stap-voor-stap uitleg hoe ik mijn instellingen kon veranderen. En hoe dom ook; het lukte me nóg niet!!! Ik werd er zowaar chagrijnig van.
Op de achtergrond klonk het vrolijke gebrabbel van Kees Driehuis die Per Seconde Wijzer presenteerde. Nog een handicap die ik heb; ik kan niet lezen, of althans woorden in me opnemen, als ik iemand anders hoor praten. Ook al is het de tv.

Albert kondigt aan dat hij even naar de studio gaat, want hij heeft vandaag een bruidsreportage gedaan en wil graag de foto's alvast inladen en bekijken. Maar als hij mijn stroeve gestuntel achter de laptop's zie, krijgt hij blijkbaar medelijden want hij gaat naast me zitten en vraagt wat er aan de hand is.
Geërgerd geef ik aan dat ik dus hélemaal niets snap van Bloggen en dat de helpafdeling van Blog ook helemaal niet up to date is. Dat ik al drie keer precies heb gedaan wat hun zeiden en dat ik de blogs die ik wil verwijderen, nog steeds in mijn leeslijst heb staan.
Albert loodst mij door de Blogwereld alsof hij nooit iets anders heeft gedaan, terwijl hij in werkelijkheid nog nooit met dit programma heeft gewerkt. Duidelijk, en vooral erg kalm en beheerst, legt hij me uit wat ik doen moet. Zelf zit ik namelijk al enige tijd tenenkrommend achter de laptop. Ik snap niet waar hij die beheerstheid vandaan haalt. Of ben ik nu gewoon een verschrikkelijk ongeduldig tiepje?

Hoe het ook zij, binnen een kwartier heb ik alles op een rij. En precies zoals ik het wil en in gedachten had.
Wat fijn om zo'n handige vent in huis te hebben. Iemand die wél weet hoe het moet. Want als Albert mij zojuist niet had geholpen had ik tot Sint-juttemis zitten klooien.

Verknipte wereld

Ik heb het al vaker gezegd; het Nederlandse rechtssysteem deugt van kant.
Soms hoor en lees je van die dingen die je verstand te boven gaan. Dingen waarvan je je afvraagt; gebeurt dít écht in Nederland? En zo ja; waarom word hier niet harder tegen opgetreden???
Gisteren had ik weer zo'n moment.
Ik las vluchtig het nieuws van de Telegraaf op mijn mobiel en las het volgende schokkende bericht;

Vrijspraak voor besmetten kleuter 

Laatste update:  3 april 2012 19:08 

AMSTERDAM - Een 31-jarige Amsterdammer die verdacht werd van het plegen van ontucht met zijn 4-jarige stiefdochter en haar zo met twee soa's besmet zou hebben, is vrijgesproken. 

Foto:  ANP

Het Openbaar Ministerie had een celstraf van drie jaar geëist. Volgens de rechter is het feit dat zijn stiefdochter chlamydia en gonorroe had te weinig bewijs voor een veroordeling.

Het meisje had de soa's volgens de rechter ook op een andere manier kunnen oplopen. Een deskundige had tegenover de rechtbank eerder verklaard dat het wel degelijk waarschijnlijk is dat het meisje de soa's door geslachtsgemeenschap heeft opgelopen. Zowel de man als de moeder van het meisje heeft de geslachtsziektes.

De man moet wel zes maanden de gevangenis in voor ontucht met twee andere meisjes van 11 en 12 jaar. De verdachte lokte de twee naar een huis in Almere waar zij vervolgens naar pornofilms moesten kijken en een onbekend drankje moesten drinken. Ook betastte de man hen.

Écht, als ik zoiets lees draait mijn maag zich om.
En kan ik in de verste verte GEEN ENKEL BEGRIP opbrengen voor de rechter die dus doodleuk meent dat een vierjarige (!!!) kleuter de geslachtsziekte ook op een andere manier kan hebben opgelopen.
Túúrlijk, want een vierjarige heeft ook al wisselende sexuele contacten. Wat dom dat we daar zelf niet op gekomen waren....;-(
Wie komt er in hemelsnaam op voor de rechten van dat kleine meisje?? Ze woont in een huis met viespeuken die dus klaarblijkelijk gewoon hun gang kunnen gaan, want er 'valt toch niets te bewijzen.'
Het maakt me zo ongelooflijk boos.

Moet er een bezem door ons rechtssysteem?? JA ABSOLUUT.
Het schijnt dat wij op Europees gebied best streng zijn met onze straffen, alleen worden die straffen (bijna) nooit opgelegd door een rechter. En dat vind ik schandalig.
Het klinkt hard, en er zullen ongetwijfeld genoeg mensen zijn die het helemáál niet met mij eens zijn, maar sommige misdaden verdienen de doodstraf.
Ieder mens word met een rein geweten geboren. Maar als je als mens een ander mens van het leven beroofd heb je, in mijn ogen, al je rechten verspeeld en kan daar alleen maar een passende straf op volgen.
En dat geld helemaal voor misdaden waarbij kinderen het slachtoffer zijn geworden.
Zoals zo'n Robert M. bijvoorbeeld. Zet hem in een klein roeibootje, zonder peddels, op de Atlantische Oceaan. En eigenlijk vind ik dat nog te aardig voor zo'n viezerik. 

Wat ik met deze blog hoop te bereiken?? Tja, eigenlijk weet ik wel zeker dat ik hiermee niks bereik. Maar het is soms wel even fijn om, na het lezen van een dergelijk bericht zoals hierboven, je gal te spugen en even te zeggen dat we in een verdomt verknipte wereld wonen......!!!

Dierenleed

Het nu volgende blogje is een oudje uit de Hyves-doos en geschreven op 15 mei 2009.


Gisteren hoorde ik aan het klagelijk miauwen van onze kater Jerry, al dat hij iets in zijn bekkie had.
Gauw deed ik de deur dicht en riep ik richting Albert: 'Jerry heeft een muis gevangen hoor.'
Albert, die in de keuken stond, zei daarop: 'Nee hoor, het is een mol.'
Een mol???
Ik ging naast mijn wederhelft staan koekeloeren. Onze zwarte kater zat nu op het grasveld, precies voor de keukenramen. Er lag inderdaad een klein molletje voor zijn neus. Het diertje leefde nog en probeerde, waarschijnlijk verzwakt door de ruwe omgangsvormen van ons poezenbeest, weg te lopen. Hetgeen extra werd bemoeilijkt omdat Jerry het beestje op wat extra gymnastiek trakteerde. Er werd wat tegen de mol getikt en hup..., daar maakte Momfert weer een salto.
Met de tranen in mijn ogen keek ik Albert aan: 'Red je alsjeblieft die mol? Dit kan ik niet aanzien. Hij martelt hem doodleuk voor hij hem doodmaakt.'
Ik word door Albert resoluut naar de kamer gestuurd. 'Niet kijken Alie.'
Nee, ik zal niet kijken.
Ik neem plaats achter mijn laptop terwijl ik ondertussen afwacht of het Albert lukt om Momfert te redden.
Maar als hij binnenkomt meld hij me dat Jerry de mol weer in zijn bekkie heeft genomen en er vandoor is gegaan.
Meteen ga ik voor de ramen staan om te kijken of ik de 'dader' en zijn slachtoffer zie. Helemaal niets.
Niet voor ons huis, niet naast het huis en ook niet achter in de tuin. Hij heeft zich blijkbaar goed verstopt met zijn buit.
Enkele uren later laat Albert Jerry binnen. De mol is geen velden of wegen te bekennen en ik vrees dat poes Momfert heeft verorberd.
Jerry neemt plaats op één van de keukenstoelen en niet veel later hoor ik hem luidruchtig snurken. De moord heeft weinig indruk op hem gemaakt.

's Avonds kijken we natuurlijk naar de halve finale van het Eurovisie Songfestival. We willen de Toppers graag in de grote show van zaterdag zien en dus zijn we benieuwd of ze ook doorgaan.
Nee, dus. Teleurgesteld zien we hoe half voormalig Sovjet Unie de plekken inneemt en daarbij word het zaterdag dus weer een Oost-Europees onderonsje.
Ik neem weer plaats achter de laptop want ik wil even vernevelen en Albert zapt naar een andere zender.
Even later hoor ik de bekende stemmen van Jeroen Pauw en Paul Witteman. En de stem van Albert: 'Tjee, díe is slecht opgemaakt.'
Nieuwsgierig draai ik me om. Er zit een jonge meid aan tafel en ze is kwistig met de roze oogschaduw bezig geweest.
Het lijkt spuuglelijk en ergens vraag ik me af of de vrouw hier een statement mee wil maken.
De vrouw heet Katinka Simonse en haar artiestennaam is Tinkebell. Ze is kunstenares.
Plots word het echt erg. De redactie van Pauw & Witteman laat een fragment zien waarop Tinkebell op een podium staat en het publiek toespreekt.
Ze spreekt ze niet zomaar toe!! Nee ze laat, middels het showen van foto's, zien hoe je een tasje van je kat kunt maken.
Mevrouw heeft daarbij haar eigen kat als voorbeeld gebruikt.
Eerst legt ze uit hoe ze de kat doodmaakt en vervolgens begint de les 'ontvellen'. Of zoals zij het noemde: 'Het strippen van de kat zijn vacht.'
Ik hoor Albert afschuwelijke kreten slaken en jawel: ik begin voor de verandering maar weer eens te huilen.
Wat een onmenselijke vertoning is dit???
Als het fragment is afgelopen vraagt de presentator of ze écht de kat heeft gedood en zonder blikken en blozen bekend ze schuld. En het erge is: ze heeft er nog geen spijt van ook.
Ze vind het blijkbaar zelf héél normaal.
Ik vind het misselijkmakend. Misselijkmakend en goor.
En vreselijk, vré-sé-lijk erg dat deze dame haar eigen huiskat, die haar waarschijnlijk enorm vertrouwde, van zijn leven heeft beroofd.
Als excuus voer ze aan dat het beestje ziek en depressief was. Het kwam namelijk uit een gezinnetje waar niet lichtzinnig met het dier werd omgesprongen. Vooral de kinderen van dat gezin bleken ervan te houden om met het dier te gooien.
Dús ik mag concluderen dat ze de kat éérst heeft gered uit zijn ellendige omgeving, om het vervolgens zelf van kant te maken, omdat ze wil aantonen dat je van een kat een tas kunt maken.
Als dierenliefhebster pur sang vind ik dit de meest walgelijke vertoning van wat ik óóit heb gezien.
Haar actie, het vermoorden en villen van haar kat, heeft ervoor gezorgd dat ze over de hele wereld bekend is geraakt en uit alle hoeken van de wereld haatmail heeft ontvangen.
Nu heeft ze die haatmail gebundeld tot een boekwerkje zodat wíj kunnen lezen wat wildvreemde mensen haar toewensen.
Ik vind, zoals je zult begrijpen, deze kunstenares tien keer niks.
En bedenk dan even later als ik op bed lig dat ik vandaag toch veel dierenleed heb gezien: eerst Momfert en later op tv de poes die als tasje eindigde.......

 

Een minpunt(je) voor de gemeente Emmen

Albert maakt nu ruim tweeënhalf jaar bruidsreportages maar nog nooit heeft hij zoiets belachelijks mee gemaakt als afgelopen dinsdag bij de gemeente Emmen. 
Een koppel had hem ingehuurd om wat kiekjes te maken van hun dag. Ze zijn vorig jaar de trotse ouders van een jongetje geworden en wilden mede om die reden in de echt verbonden worden. 
Het lag overigens wel in de bedoeling om het klein te houden, geen toeters en bellen en daarom werd er gekozen voor de dinsdag. 
Een trouwerij bij de gemeente Emmen is op de dinsdag gratis. En dat heeft het bruidspaar, de getuigen én fotograaf (mijn Albert dus) geweten.
Van te voren was duidelijk gemaakt dat bij de 'ceremonie' enkel de getuigen aanwezig mochten zijn. Maar ieder mens met een beetje gevoel en emotie in zijn of haar lijf snapt toch dat zélfs bij de kleinst-aangelegen huwelijksplechtigheden een fotograaf hoort te zijn, die op het juiste moment de handtekening, zoen, of wát dan ook maar, op de gevoelige plaat hoort vast te leggen. En dat het voor datzelfde paar ook erg belangrijk is dat hun acht maanden oude zoontje hierbij aanwezig is. 
Nee, bij de gemeente Emmen snapt men dat klaarblijkelijk níet!!!
 
De ambtenaar die het stel zou trouwen blafte dat Albert niet mee naar binnen mocht. En daarna op vinnige toon naar de baby wijzend; 'En hij ook niet.'
Gelukkig wist de moeder nog snedig genoeg te eisen dat baby A aanwezig zou zijn en daarop werd er dan zuchtend aan dat verzoek gehoor gegeven. 
Dat er afspraken en regels zijn, waar men liever niet vanaf wijkt, kan ik me heel goed voorstellen. De ceremonie zelf vond namelijk plaats in één van de kamertjes beneden die ook als spreekkamer voor de sociale dienst bijvoorbeeld gebruikt worden. Groot zijn die kamertjes allerminst. Dus het is logisch dat men niet een hele schare mensen mee mag nemen, maar potverdorie; de fotograaf én de baby van het bruidspaar te ontzeggen vind ik héél ver gaan. 
Zoals gezegd mocht baby A uiteindelijk mee naar binnen, maar mijn Albert dus niet. 
Hij legde gehaast aan één van de getuigen uit hoe zijn camera werkte. Had de camera op automatisch gezet en hoopte maar dat de vrouw zich ermee zou kunnen redden. En jawel; er zijn foto's gemaakt. Maar niet het soort of kwaliteit die Albert zou maken. Met een groot wit vlak van de muren en helemaal onderin beeld alleen de hoofdjes van het bruidspaar is dat nou niet het soort foto wat Albert graag zou zien. 
Maar goed, ook een goede fotograaf moet zich hier mee kunnen redden en ik weet zeker dat Albert er toch iets van weet te maken. 

Het bruidspaar was welgeteld zeven minuten binnen. Ze kregen enkel een handje van de trouwambtenaar waarop de ceremonie gelijk begon. Geen inleidend praatje of even een stoel aanbieden. Nee hoor, 'blijf maar gewoon staan. 't Is zo achter de rug.' 
Terwijl Albert op de gang staat te wachten schrijft hij een geïrriteerde krabbel op zijn FaceBook. Het is duidelijk dat hij behoorlijk verbolgen over deze gang van zaken is. 

Zelfs als hij even later thuis komt is hij nog boos. Hij verteld dat hij in de auto zo boos was dat hij er zelfs verdrietig van was. Niet voor hem zelf, maar voor het bruidspaar. Dat ondanks het feit dat ze het klein wilden houden dít net zo goed een belangrijke en mooie dag voor dit bruidspaar moet zijn. Dat ook mensen die géén bakken met geld aan hun huwelijksdag kunnen en of willen besteden, recht hebben op een vriendelijk woord van de trouwambtenaar. Ook recht hebben op een mooie, bijzondere dag. 
De ambtenaar was ronduit bot en onvriendelijk en dát zat Albert erg hoog. 
Hij kent de bruidegom persoonlijk erg goed en had hen dit niet gegund.  

Als ik dit even later allemaal hoor snap ik zijn boosheid. En kan ik ook niks anders bedenken dan dat de gemeente Emmen hier geen schoonheidsprijs verdient. Ik vind het ronduit schandalig.
Het is goed te horen dat het bruidspaar dit voorval niet de rest van hun dag heeft laten beïnvloeden. Ze hebben er nog een hele mooie dag van gemaakt met hun naasten. Maar het is sneu als je bedenkt dat ze zelf een dag later ook een rare bijsmaak in hun mond krijgen van datgene dat in het gemeentehuis is gebeurt.
En omdat ik het zo'n MISSER eersteklas van de gemeente Emmen vind, besloot ik daarom deze blog te schrijven om Emmen even flink door de smurrie te trekken, hahahaha. Nou, dát is wel gelukt geloof ik.
Ben nu overigens wel benieuwd hoe het in andere gemeentes gesteld is. Zou dat ook zo'n klunzige meuk zijn??
Let me know, let me know!!!!

kerststress

Nog precies een week te gaan voor het echt kerst is.
En die laatste week voor kerst háát ik.
Waarom?? Omdat het één van de meest stressvolle periodes in een jaar is. En eigenlijk vraag ik me ook ieder jaar weer af waarom ik er zo'n stressvolle periode van maak. Want laten we wel wezen; je kunt jezelf ook gestresst maken. Nu is dat trouwens wel een karaktertrekje van mij; snel in de stress schieten.
Terwijl in feite veel dingen op Albert z'n schouders terecht komen, merk ik nooit dat hij eens gestresst is of wordt. Albert blijft altijd de koelheid zelf. Komt het niet, dan komt het niet, is zijn motto. Wat lijkt het me heerlijk om zo nuchter door het leven te gaan.

De kerstperiode is altijd een periode waarop ik me afvraag of mensen denken dat de wereld zal vergaan. Er word massaal inkopen gedaan. Niet alleen de broodnodige boodschappen, nee tegenwoordig zijn er heel veel families en gezinnen die ervoor gekozen hebben om Sinterklaas aan de kant te schuiven en de Kerstman in hun midden te halen. Dus is het overal druk. Bij de supermarkten, maar ook bij warenhuizen, op markten, bij tuincentra's, etc etc.
Wij moeten deze week helaas zélf ook nog op stap om de boodschappen binnen te halen, maar moeten eveneens achter de kerstcadeautjes aan. *zucht*  Ik kan me echt wel iets leukers voorstellen.

Eerste kerstdag gaan we naar mijn ouders. Dus gezellig buiten de deur. En hoef ik me niet te buigen over een kerstdiner.
Tweede kerstdag gaan we alleen 's avonds naar de ouders van Albert, omdat twee volle dagen achter elkaar nu eenmaal teveel van het goede is. We hebben besloten om het gewoon zo te doen en volgend jaar bij mijn schoonouders aan de kerstdis plaats te nemen en dan de andere dag bij mijn ouders die koffie te doen.
Maar dat betekent dat ik mij, wat tweede kerstdag betreft, nog wel over een kerstmenu moet buigen. Gelukkig duurt dat bij mij nooit lang en weet ik dus al wat er dit jaar geserveerd word; een bouillon-achtig soepje, een vitello tonnato als voorgerecht, rosbief met pepersaus, aardappelkroketjes en twee soorten groenten en het toetje zal wel een ijsje of iets dergelijks worden. Ik weet dus nog niet wat de groentekeuze word en het toetje is ook nog een vaag idee. Maar dat komt omdat ik zelf niet zo'n toetjesmens ben en dus afga op wat Albert het liefste wil en ik vermoed dat dát een ouderwetse sorbet zal zijn.

De cadeautjes voor de familieleden is een stuk lastiger. Voor mijn schoonmoeder weet ik wel iets, ik vind het voor vrouwen in het algemeen veel makkelijker om iets te bedenken. Maar voor mannen vind ik het stukken lastiger. Sokken en zakdoeken vind ik zo afgezaagd en eigenlijk vind ik dat nu ook wel met luchtjes, want daar draait het vaak op uit. Zelfs Albert zei een weekje geleden: 'Fijn dat het zo weer kerst is, ik ben door al m'n luchtjes heen....', wat toch veelzeggend is, of niet??
Vorig jaar is Albert alleen op stap gegaan, maar eigenlijk wil ik dit jaar graag mee op stap. Anders lijkt het alsof het me helemaal niet interesseert, wat natuurlijk helemaal niet het geval is.
Maar eerlijk is eerlijk; ik zie er wel een beetje tegenop. Die drukte, die hectiek en de chaos in veel winkels.

Tussen alles door moet Albert nog een collega meehelpen, nog met onze kater naar de dierenarts, heb ik aanstaande woensdag een afspraak op de CF-poli staan en heb ik ook nog een kleinigheidje voor baby Indy, het dochtertje van mijn vriendinnetje, die ik beloofd heb het presentje langs te brengen. Met andere woorden; het is al een behoorlijk drukke week zónder de verplichte kerstinkopen. 
En dan het idee dat het óveral stervensdruk zal zijn, producten waarschijnlijk uitverkocht zullen zijn en dat je dus nóg een keer terug mag komen, maakt dat ik déze week altijd het liefst oversla.
Het enige dat ik écht leuk aan kerst vind is de gezelligheid erom heen. Het versieren van de kerstboom, de kerstkaarten, sfeer in huis maken, kerstfilms op televisie en natuurlijk de gezelligheid van kerstliedjes op de radio.
Een ander leuk ding is dat Albert twee weken vrij is. En gelukkig ook geen foto-afspraken in zijn agenda heeft staan.
Dát is dan ook wel weer een voordeel van de kerstperiode.

Eigenlijk voel ik altijd een enorme opluchting als het kerstavond is, 24 december en het is bijvoorbeeld half tien 's avonds. Dan weet je gewoon; 'oké, nu hoef ik niks meer. Wat nu vergeten is, is gewoon pech hebben.'
Die gedachte daaraan maakt me enigszins rustig. Nog maar een kleine week en ik kan me op de bank nestelen met het idee dat de stress achter me ligt. Maar voor dát moment is aangebroken moeten we eerst die week nog door. Een, voor mij enorme, hobbel waar ik ieder jaar weer tegenaan hik.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne kerst, zonder al te veel kerststress!!!

ergernis

Oooeeeeeehhhhh, soms kan ze het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Want hoe vaak ik sommige dingen ook uit (blijf) leg(gen), het gaat blijkbaar haar ene oor in en het andere direct weer uit.
En als ze ook nog eens nieuw was en de boel (en de mensen) moest leren (kennen) had ik er ook nog geeneens problemen mee. Maar het feit dat de CF-verpleegkundige maar blíjft aanklooien begint echt een ergernis hier in huis te worden.

Wat is het geval?
Ik had woensdag 9 november een afspraak in het ziekenhuis staan. Sinds kort krijgen we ca. drie weken voor het polibezoekje een programma-overzicht via de post thuis gestuurd. Dit omdat het meermalen voor kwam dat er afspraken werden gemaakt tijdens de CF-bespreking, die iedere woensdagochtend voor de CF-poli begint, plaats vind. Zo gebeurde het bijvoorbeeld dat ik een afspraak had staan voor de arts, maar men 's ochtends, tijdens het overleg van het CF-team, besloot dat ik ook even bij de fysio en de diëtiste langs mocht. Leuk dat men dat voor je beslist, maar niet handig als je bijvoorbeeld daar niet op voorbereid bent en nog andere afspraken, elders, die dag hebt staan. Blijkbaar was ik niet de enige die hierover murmelde, want men kwam met het idee van een programma-overzicht op de proppen. Zo weet iedereen waar hij of zij aan toe is was het idee.
Vol verwachting wachtte ik dus de eerste brief met programma af.
En ik moet zeggen; het was inderdaad erg overzichtelijk.
Maar die bewuste 9e november was ik weer aan een kuur toe en ik zou op die dag zélf beginnen. Desondanks had ik plannen om het bezoekje naar het ziekenhuis wel door te laten gaan. Ik had namelijk ook één van de periodieke onderzoeken op het program staan; namelijk een leverecho en thoraxfoto. Omdat ik me niet bepaald heel erg fit voelde had ik de CF-verpleegkundige gevraagd om het afspraakje met de diëtiste te schrappen, omdat ik het anders een té druk programma vond. Bovendien vind ik 1 extra onderdeel van mijn polibezoek meer dan genoeg. Áls ik al een echo en een foto op het programma heb staan vind ik het niet nodig dat ik dan ook de diëtiste nog moet bezoeken. Je moet alles evenredig verdelen is mijn mening.
Maar ik sliep al de hele week erg slecht door het continue hoesten en dus besloot Albert dat ik tóch alsnog de afspraak maar moest verzetten. 'Het heeft nu ook helemaal geen zin om een longfunctietest uit te voeren, want je weet dat het niet goed gaat,' was zijn mening. En ik kon hem daar alleen maar gelijk in geven.
Zo slap als een vaatdoek had ik ook helemaal geen zin om eerst een uur in die auto te zitten hangen om dan vervolgens nog uren in het ziekenhuis door te moeten brengen, wachtend tot ik eens een keer aan de beurt zou zijn. En dus ging er een belletje richting Groningen met het vriendelijke verzoek de afspraak te verzetten. En als het even kon, zou de afspraak van de echo en foto op dezelfde ochtend mogen plaatsvinden.

Gisteren kreeg ik het programma-overzicht thuis gestuurd. Ik mag mij 21 december melden.
En ik zie tot mijn grote irritatie dat het afsprakenlijstje voor het gemak maar 'ns is uitgebreid. Naast de echo en de foto, staat nu eveneens de diëtiste weer op het lijstje EN nu ook maar meteen de maatschappelijk werkster.
Wat me helemaal verbijsterd is het feit dat ik om 09.40 uur bij de röntgen voor de foto word verwacht en exact tien minuten later present moet zijn voor de echo van de lever. Ook daar hebben ze tien minuten voor gerekend zodat ik om 10.00 uur stipt bij het longfunctiecentrum word verwacht. Voor de longfunctie krijg ik zowaar een kwartier, want om kwart over wacht de diëtiste op mij. Ook hier een kwartier babbelen over ditjes en datjes en dan mag ik om half elf aanschuiven bij de dok. Deze audiëntie duurt een half uur en daarna wisselt de dok van kamer met de CF-verpleegkundige en als we die happening overleefd hebben, is daar dan toch nog tijd voor maatschappelijk werk.
Kortom; ik moet dus als een razende roeland mijzelf uit de kleren werken, de röntgenlaboranten manen om vooral op te schieten want ik heb maar tien minuten tijd voor elk afzonderlijk feestje.
En dus begint er weer een ergenis te groeien. Die ergernis is er al een hele tijd moet ik bekennen.
De CF-verpleegkundige is al ruim vijf jaar actief in het CF-team en nog blundert ze erop los alsof het haar eerste maand is. Was daar de eerste drie jaren dat ze nog steeds niet met het Cadd-plus infuuspompje overweg kon, zodat ze altijd weer de hulp van Albert nodig was, nu heeft ze weer andere punten waar ze alsmaar over heen struikelt.

Zo zijn er heel veel CF'patiënten die tijdens hun iv-kuur enkel en alleen gebruik maken van het zogenaamde bolletjessysteem. Ze zijn dan aangesloten op een bolletje gevuld met antibiotica dat in vierentwintig uur leeg loopt. Het is inderdaad een pracht systeem als alles naar behoren werkt. Het bolletje bewaar je in je broekzak waardoor je niet meer met zo'n onhandige pomp hoeft te leuren. Én een prettig bijkomstigheid blijkbaar is dat het stukken goedkoper is. En is dat niet het belangrijkste???
Nou, dát vind ik dus niet.
Ik heb inmiddels mijn zevende PAC en ben om die reden uiterst voorzichtig. Laat niets aan het toeval over.
Toen ik een paar jaar geleden óók met het bolletjessysteem geconfronteerd werd snapte ik waarom er alleen maar jubelende reacties waren. Tot het moment dat ik op een ochtend wakker werd en tot mijn grote schrik zag dat het vierentwintiguursbolletje leeg was. Het was op dat moment vroeg in de ochtend, een uur of vijf en het bolletje had pas om negen uur leeg moeten zijn. Ik schrok me de tyfus. Was meteen klaarwakker en zat rechtop in bed. Het allereerste wat ik, in mijn paniek, afvroeg was; hoe lang is het bolletje al leeg? En is mijn PAC nog wel open??
Meteen heb ik Albert gewekt en die heeft een spuit met NaCl op de Grippernaald gezet.Wat een opluchting dat de poort nog open was. Maar met deze gewaarwording wist ik heel zeker; ik wil NOOIT meer alleen het bolletjessysteem op mijn PAC-naald. En hoewel het leuren met een Cadd pompje ook niet alles is, geeft me dat een zekerder gevoel. Als er een storing is, als ik vergeten ben een klemmetje open te zetten. Als er ergens obstructie is; het apparaatje geeft áltijd alarm. En vooral nu ik PAC nummer zeven heb, kan ik het me simpelweg niet veroorloven om maar het kleinste beetje laks te zijn.

Nou en dát heb ik geweten zeg. Hoewel ik de situatie duidelijk had uitgelegd heeft het heeeeeel lang geduurd voordat de CF-verpleegkundige had geaccepteerd dat ik niet meer aan het bolletjessysteem wil.
'Maar het is zoveel goedkoper,' was dan haar argument. 'Ammehoela, alsof ze het zélf moet betalen,' mopperde ik tegen Albert. 'Gaat mijn welzijn en gezondheid dan niet boven de kosten?'
Zoals ik zei heeft het lang geduurd, maar inmiddels zijn we het emmeren over dát onderwerp in ieders geval voorbij.
Een ander heikel punt bij haar was de Shuttle test. Die ik tijden geleden voor het laatst gelopen had.
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het nut van deze test niet zie. Het gaat namelijk om een momentopname. Ik zou vandaag bijvoorbeeld heel goed kunnen lopen terwijl het bij wijze van spreken, morgen wel helemaal prut kan zijn. Maar goed; op een gegeven ogenblik ging alles álleen nog maar over die Shuttle test. Ik hoorde zelfs de fysio er niet meer over, maar het zat de CF-verpleegkundige blijkbaar hoog dat ik hem niet had gelopen. Andere, eveneens periodieke onderzoeken, werden met het grootste gemak genegeerd, maar oei, die Shuttle test.
 Ik kreeg er koppijn van. En het zorgde er ook voor dat ik bij voorbaat al chagrijnig naar het ziekenhuis vertrok, als ik een afspraak had staan.
Ik heb hem inmiddels gelopen en sindsdien is het gezeur hierover verleden tijd. Althans, voor nu. Ongetwijfeld zal ze, als het jaar voorbij is, weer opnieuw beginnen met drammen.

Maar nu dus weer het programma dat ze me toe gestuurd heeft. Blijkbaar komt het geen moment in haar op dat zo'n ochtend ontzettend vermoeiend is. Dat ik 's morgens vroeg niet op m'n fitst ben en ik, omdat we niet in de buurt van Groningen wonen, al heel vroeg m'n bed uit moet om ook nog alles te kunnen doen wat ik normaal gesproken in een veel rustiger tempo kan uitvoeren (wassen, aankleden, 2 keer inhaleren, huffen, ophoesten, etc etc).
Voor ik in de auto, op weg naar Groningen, zit, heb ik alweer zoveel (in relatief korte tijd) gedaan, dat ik eigenlijk eerst weer moet bijkomen. Ik merk het ook áltijd, iedere keer weer opnieuw, dat ik tijdens de rit naar het ziekenhuis een knallende hoofdpijn voel opkomen. Alsof mijn lichaam gigantisch protesteert tegen dat ongewone, hectische gedoe van die ochtend.
Dát is dus één van de redens dat ik een CF-afspraak graag wat rustig wil houden. Niet dat gehaaste en al helemaal niet tien afspraken in een moordend tempo opeenvolgend. Want zeg nou zelf; daar heeft toch niemand iets aan??
Als ik nu die echo en foto doe, is er voor de volgende keer nog alle tijd voor de diëtiste en de keer daarop voor maatschappelijk werk. Bovendien ben ik met mijn 68 kilo geen urgentie wat de diëtiste betreft.
Het zou haar echt sieren als ze nu toch eens gaat inzien dat ze met longpatiënten te maken heeft. Bovendien ben ik, volgens mijn longarts, niet de enige CF'er die 's morgens niet op gang kan komen, dus je zou denken dat ze dit wel vaker bij de hand heeft gehad.

Ben ik nu echt de enige, die zich zo stoort aan haar gedrag?? Ik kan me het bijna niet voorstellen.
Maar omdat die emmer heel langzaamaan aan het voldruppelen is, is het denk ik het beste om toch eens met haar om de tafel te gaan zitten en haar te vertellen wat ik op m'n lever heb. Want anders zal er wel helemaal niets veranderen ben ik bang......