Alyssa's eerste verjaardag (deel II)

En toen was het zomaar opeens donderdag en vierde Alyssa haar eerste verjaardag.
Wat een bijzonder moment zeg.
Mijn broer en schoonzusje hadden vrij genomen zodat het verjaardagsfeestje 's middags kon plaatsvinden.
Ik had me er enorm op verheugd; want het is natuurlijk niet niks; zo'n eerste verjaardag.
En we hadden ook nog eens heel veel geluk; het weer zat mee. Het feestje werd dus in de tuin gevierd.

Om twee uur togen wij naar de jarige Job, die al fris en fruitig in haar kinderstoel zat te koekeloeren en genoot van de, al aanwezige, feestgangers. In prachtige kleertjes zoals het een echte prinses betaamd.
Van mijn ouders en ons heeft ze een glijbaantje gekregen. Zo'n kinderding, van plastic, met vier treetjes hoog.

 Ze kan er nu nog niet zelfstandig gebruik van maken, maar hopelijk over niet al te lange tijd wel.
Ook heeft ze kleertjes gekregen, boekjes, spulletjes voor in de zandbak én van haar tante Lillian, oom Joost en oom Arne Jan een zandbak, in de vorm van een schelp. Dus die spulletjes voor in de zandbak komen goed van pas.

 Uiteraard was er heerlijke taart waar ook de kleine een paar hapjes van heeft mogen snoepen.
Het afgelopen jaar is om gevlogen. En eerlijk is eerlijk; ik vind het eigenlijk veel te hard gaan.
Zo wandelt ze al aan de hand en staat ze soms zelfs even, zonder ondersteuning, rechtop stil. Ze zwaait en roept ondertussen "Da da" en ook het woordje "Oooop pa" komt vaak voorbij. Het is een echt buitenkind. Ze vind het heerlijk om buiten te zijn. Net als haar papa vroeger. Wandelen in de wandelwagen of voor op de fiets bij opa zijn dan ook helemaal het einde.
Mijn ouders gingen een paar weken terug met haar boodschappen doen en al die tijd zat ze vrolijk in het boodschappenwagentje te zwaaien naar de mensen, ondertussen steeds "Da da" (dag dag) roepend.
Wat een heerlijk meiske is het toch.
Ik ben dol op die kleine prinses.

Alyssa's eerste verjaardag

Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, word mijn kleine nichtje Alyssa aanstaande donderdag 1 jaar.
Het is verbazingwekkend hoe snel dit jaar is omgevlogen. Alle kleine hoogtepunten in haar leventje hebben we nu meegemaakt; verjaardagen, Sinterklaas, kerst, oud & nieuw, etc etc.
Ze staat op het punt om te lopen. Wéér een hoogtepunt.
Allemaal heel mooi natuurlijk, maar met weemoed bedenk ik dat het 'baby-zijn' er nu echt af is. Ze is gewoon geen baby meer. Ze krijgt 's avonds nog een zogenaamde papfles, maar voor de rest eet mevrouw gezellig mee. Ze heeft zo haar voorkeuren, al moet ik eerlijk bekennen dat ze absoluut geen moeilijke eter is. Het merendeel wat men in haar giechel schuift wordt met smaak verorbert.

Gewoon lekker rustig bij tante Alie op schoot zitten zit er ook niet meer in. Baby's die eigenlijk geen baby meer zijn, zijn stukken beweeglijker en willen álles zelf doen. Ik verbaas me meer dan eens hoeveel uithoudingsvermogen dit meisje heeft. Ik heb, na twee uurtjes in haar nabijheid te zijn geweest, mijn tong op de vloer liggen. En dan is zij nog steeds zo fit als een hoentje (en ook nog net zo beweeglijk en druk als twee uur daarvoor). Meestal moet de grote prinses (ik dus) even slapen en bijkomen als ik weer in het gezelschap van de kleine prinses (Alyssa) ben geweest.
Dat neemt niet weg dat ik gewoon ontzettend van haar geniet. Ik ben dol op dit kleine meisje en vind het een verrijking van m'n leven. Een verrijking voor mijn familie.

Waar ik ook enorm van geniet is de manier waarop Alyssa met Albert omgaat. Als ze bij hem op schoot zit, legt ze heel vaak even haar hoofdje tegen z'n borst alsof ze even 'pauze' heeft en dit contact gewoon even prettig vind.
Nog leuker vind ik het om mijn ouders te zien. Die zijn ook dol op het meisje. Het is gewoon vertederend om te zien hoe mijn vader, van nature toch een beetje een brombeer, met haar omgaat en andersom.
Ze houd enorm van stoeien en dan moet je juist bij mijn vader zijn.

Ik heb een fotocollage gemaakt; Alyssa in een jaar tijd. Van juni vorig jaar, tot nu.

Donderdag vieren we haar verjaardag. Er zullen foto's gemaakt worden en die zal ik ongetwijfeld met jullie delen in mijn volgende blog.

Week 8

Ik ben nu een week thuis en ik voel me zo zo. Dat wil zeggen; niet slecht en ook niet heel goed.
Vorige week bleek maar weer eens dat mijn longen nog behoorlijk pruttelden en daarom was ik blij dat er álsnog besloten was om de kuur drie weken te laten duren. Er kwam een heleboel sputum uit en je vraagt je soms af waar het in hemelsnaam vandaan komt; óóit moet ik toch eens een keertje leeg zijn.....??
Wat overigens wél geruststellend was, was de kleur. Die van heel vies bruin, veel lichter werd. En eindelijk, zo in het weekend kon ik concluderen dat ook de productie afnam. Hallellujah.....!!

Maar om nu te zeggen dat ik me super met een hoofdletter S voel, nou nee. Ik loop wat in de rondte, doe mijn ding, maar daar heb je ook alles mee gezegd. Kleine stukjes lopen vallen me nog steeds vies tegen. Ik moet alles in stapjes doen. Geregeld controleer ik mijn saturatie en zie dan dat deze zelfs in rust niet hoger dan 95 uitkomt. Bij inspanning blijf ik op 90 haken. Leuk is anders. Het is confronterend. En zoals jullie misschien weten doe ik liever niet aan confrontaties. Niet op (mijn) lichamelijk gebied......

Morgen komen echter ook mijn ouders even op bezoek met de kleine Alyssa. Donderdag is het namelijk altijd oppas-dag voor mijn vader en moeder. Tot voor kort alleen mijn moeder, maar pap is natuurlijk nu ook thuis en passen ze samen op. Iets waar ik me enorm op verheug.
Alyssa is nu acht maanden en al een klein dametje. Met haar mama als kapster is het al een kleine diva in de dop. Vorige week had ze zelfs een vlecht in haar haar. Hihi, zo lief.
Het klinkt heel erg cliché maar dat meisje is het beste medicijn dat ik me kan bedenken. Hoe ziek of ellendig ik me ook voel, als ik haar even zie kikker ik helemaal op. Daar word een mens blij van.

Morgen word tevens mijn scootmobiel opgehaald.
Ik denk dat ik acht jaren lang veel plezier van haar heb gehad. Het zouden ook negen jaren kunnen zijn. Wat ik wél zeker weet is dat ik al twee jaar nauwelijks gebruik van haar heb gemaakt. Ik gebruikte de scootmobiel alleen maar tijdens de zomermaanden en vorig jaar kan ik de keren zelfs op één hand tellen.
Wél zijn de kosten in de loop der jaren omhoog gegaan.
Toen ik mijn scootmobiel kreeg kostte deze nog iets van veertien euro per maand, inmiddels mogen we achtenveertig euro per maand neer tellen voor mijn snelheidsduiveltje. En dat terwijl ik hem amper gebruik.
Eerlijk is eerlijk; ik vind het zonde van het geld. Ik had er geen problemen mee gehad dit bedrag te betalen als ik hem dagelijks gebruik, maar aangezien ze nu hele maanden in de schuur staat te verstoffen, vind ik het best weggegooid geld.
Dus hebben we de gemeente gebeld dat we de scootmobiel in willen leveren. Op hun vraag waarom; zeggen we eerlijk dat de kosten niet evenredig zijn met het gebruik en hem dus te duur vinden. De mevrouw van het AWBZ-loket kijkt vreemd op. Blijkbaar is dit een heel rare reden.
Desalniettemin heb ik wel hele leuke jaren met het karretje gehad en heeft ze me ook naar leuke plekken gebracht. Ik denk echter niet dat ik haar ga missen......(hoop ik).

Kerst 2012

...Ho Ho Ho, en dat waren dus de kerstdagen...
De dagen zijn bijzonder snel voorbij gegaan. We hadden dit jaar álles op één dag gepland. 
Of eigenlijk twee, maar door omstandigheden werd het dus één. 

Zo rond de verjaardag van mijn moeder, 1 december, vroegen mijn moeder en schoonzusje hoe onze planning eruit zag tijdens de kerst. Omdat Albert z'n vrijgezelle ome Jan altijd op tweede kerstdag naar zijn ouders gaat, vieren we de kerst dus meestal op die tweede dag bij hun. Omdat mijn ouders en schoonzusje en broer nog geen concrete afspraken met anderen hadden gemaakt werd dus aan ons gevraagd hoe wij de dag wilden indelen. Dít omdat het natuurlijk Alyssa's eerste kerst zou zijn en die wou ik koste wat kost samen vieren. Ik gaf dus aan dat het eerste kerstdag bij de familie Sanders zou worden en tweede kerstdag familie Eerenstein. 

Maar geloof het of niet, uitgerekend in die week die daarop volgde, kwam mijn schoonmoeder langs met de mededeling dat we dit jaar eerste kerstdag bij hun werden verwacht. Ome Jan ging dit jaar tweede kerstdag naar zijn zus, de tante van Albert, en haar gezin. 
De zaterdag daarop, tijdens onze Sinterklaasmiddag melde ik mijn moeder en schoonzusje, met gekruiste vingers dat er dus een verandering was opgetreden; 'Wij worden eerste kerstdag bij Albert z'n ouders verwacht,' piepte ik, hopende dat dit nieuws niet teveel roet in het eten zou gooien.
Oeps, té laat. Mijn moeder had de tweede kerstdag inmiddels vastgelegd met haar zus. En broer Luuk en schoonzusje Myrte gingen dus naar haar ouders. Ik voelde me ongelooflijk stom. Waarom had ik niet even van te voren bij mijn schoonmoeder geïnformeerd hoe de planning eruit zou zien???
Op slag had ik al helemaal geen zin meer in kerst. Wat een gedoe ook altijd.

Albert vond dat we het dan allemaal maar in één dag moesten 'proppen'..... Dus zouden we de kerstmaal bij mijn schoonouders nuttigen en daarna, tegen theetijd richting Tweede Exloërmond rijden, waar we dan nog een paar uurtjes bij mijn ouders zouden doorbrengen. Waar dan ook mijn broertje met zijn gezin zou zijn.
Diep in mijn hart zag ik er vreselijk tegenop. Ik kan nu niet heel optimistisch over mijn gezondheid en conditie zijn en het vooruitzicht om alles gelijk maar naar eerste kerstdag te verschuiven klonk verre van aanlokkelijk.
Maar goed, je móet iets dus tanden maar op elkaar en doorzetten. Het feit dat mijn ouders als laatste aan de beurt zouden zijn vond ik eigenlijk ook wel lekker. Daar gooi ik dan gewoon mijn schoenen uit en durf ik ook gerust lekker op de bank te gaan hangen.
En als mijn ouders een slaapkamer beneden hadden, weet ik zeker dat ze die klaar hadden staan zodat ik nog even een tukje zou kunnen doen.

Maar exact een dag voor kerst ging de telefoon; het was mijn schoonmoeder die enigszins bezwaard melde dat er een vergissing was opgetreden. Oom Jan kwam tóch de tweede kerstdag bij hun over de vloer. Het was niet helemaal duidelijk wie wie niet had begrepen; volgens mijn schoonmoeder had oom Jan haar niet goed ingelicht en volgens mijn schoonvader had mijn schoonmoeder waarschijnlijk oom Jan niet goed begrepen. Nou ja, hoe het ook zij, het zorgde wel even voor een lichte irritatie bij mij.
En ik wist ook weer precies waarom ik de kerstdagen steeds minder leuk ga vinden.
Twintig jaar geleden zou ik bij een dergelijk iets, glimlachen en mijn schouders ophalen. Maar anno 2012, vind ik dit soort dingen afmattend en vermoeiend.
Albert sprak met zijn moeder af dat we gewoon de planning zouden laten staan. Het was nu eenmaal allemaal al geregeld en we hadden beide weinig zin om de boel weer overhoop te halen. Bovendien hadden we ons nu ook verheugd op tweede kerstdag die er dus rustig (lees; geen afspraken) uit zou zien.

En dus hadden we vooral eerste kerstdag een druk dagje voor de boeg. Albert zat al om tien uur bij zijn ouders voor de gebruikelijke koffie met sneeuwster, terwijl ik nog heerlijk op bed lag te ronken en te stinken.
Later kwam hij thuis om mij mee te helpen en zijn we naar zijn ouders gegaan om daar de kerstmaal te nuttigen. Dat overigens weer erg lekker was.
Tegen drie uur zijn we naar mijn ouders gereden. Ik was nog vol en rond van de maaltijd bij mijn schoonouders en we vielen direct met onze neus in de hapjes bij mijn ouders.
Kleine lieve Alyssa lag op haar buik in de box. Ze kan zich omrollen en klaarblijkelijk is dat ook haar favoriete bezigheid op een dag.
Het is prachtig om te zien hoe ze steeds meer groeit en handiger in alles word.
Toen ze even later bij mij op schoot zat, ging, zoals altijd, haar aandacht meteen naar het slangetje van de zuurstof. Maar waar ze normaal gesproken alleen geïnteresseerd is in het slangetje bleek ze nu ook interesse in het neusbrilletje zélf te hebben. Ze probeerde het uit mijn neus te graaien, hihihi. Blijkbaar vind ze het me niet echt staan ofzo.

lekker doeien met Alyssa

Het was donker toen mijn ouders de kerstmaal op tafel zetten en dus schoven Albert en ik hier ook maar aan om een vorkje mee te prikken. De kerstmaal die we tussen de middag bij mijn schoonouders hadden genuttigd was alweer bijna verteerd....;-)
Na het eten, en ook dit smaakte weer enorm goed, besloten Luuk en Myrte naar huis te gaan. Alyssa was vreselijk moe en daardoor wat jengelig. Slapen lukte uiteraard niet, dus werd het tijd om naar huis te gaan en de kleine naar bed te brengen.

Luuk, Myrte en Alyssa (bij mijn ouders)

Voor ons was het ook tijd om naar huis te gaan. Ik was hondsmoe en had eigenlijk nog maar zin in één ding; hangen op de bank.
En dat heb ik dus ook gedaan toen we weer thuis waren. Eerst lekker inhaleren, makkelijke kleding aan en daarna horizontaal op de bank. Het duurde niet lang of ik sukkelde in slaap......

De volgende ochtend is Albert tóch nog even naar zijn ouders gegaan om daar koffie te drinken. Traditiegetrouw worden er dan cadeautjes uitgewisseld en het is natuurlijk voor oom Jan ook wel leuk als zijn neef daarbij aanwezig is. Ik lag derhalve nog in een halve coma, me helemaal niet bewust van de gezelligheid een paar honderd meter verderop.
Tweede kerstdag verliep dus uitermate rustig voor ons. En ik vond het HEERLIJK. Lekker niets doen. Ipv een kerstONTBIJT kreeg ik een kerstLUNCH voorgeschoteld en dat was een leuke verrassing. Compleet met kaarsjes enzo.
We zijn niet weg geweest, hoewel de winkels en woonboulevards gewoon open waren. Het lokt ons niet.
's Avonds heeft Albert een kerstmaal voor ons gekookt en jawel; ook dit smaakte heerlijk.

Vandaag was het voor mij nog steeds een dag van bijkomen. Albert had het alweer druk met van alles en nog wat. Onder andere het voorbereiden van het eindejaarspokertoernooi dat hij voor de mannen in onze straat organiseert.
En hij had een afspraak staan bij Luuk en Myrte om hen met Alyssa op de gevoelige plaat vast te leggen.

Voor nu; eerst maar eens lekker op adem komen en naar de jaarwisseling toewerken dan maar. En godzijdank zijn dan de feestdagen weer voorbij en hopelijk alle stress en chaos ook.

De eerste decemberweek

Nou de eerste week van december ligt alweer achter ons. En wat was het een week zeg. Voor Alie-begrippen enorm enerverend. 
Vorige week zaterdag, de allereerste december, vierde mijn moeder haar verjaardag. Daar zijn we uiteraard 's middags naar toe geweest. Wat enorm gezellig was. 
Na de warme maaltijd daar te hebben genuttigd zijn Albert en ik naar huis gegaan. Langer dan een paar uur lukt het me ook niet meer om erop uit te zijn....
Daarna hadden we een paar daagjes rust. 

Woensdag, pakjesavond, kwamen mijn ouders bij ons. Het lag in de bedoeling om te gaan fonduen, maar mijn moeder adviseerde om dat gewoon een andere keer te doen. Dít omdat ik de afgelopen twee kuren toch wel behoorlijk wat ingeleverd heb en alles me erg veel moeite kost. Dus werd het heerlijke avondje een gezellig avondje met koffie en lekkers. Gevolgd door een borreltje en wat lekkers. Wat overigens wel net zo leuk en gezellig was. Achteraf gezien was ik ook erg blij dat het fonduen niet door ging. 

Zaterdag, gisteren dus, was het pakjesmiddag bij mijn ouders. Wat het nu natuurlijk extra leuk en speciaal is vanwege de komst van Alyssa. Al snapt de kleine meid er nog helemaal niks van, voor ons was het wel een hoogtepunt en is de kleine dan ook goed verwend. Het was dan ook dubbel en dwars genieten.
Ook nu bleven we bij mijn ouders eten; verse patat met allerlei mini-snackjes erbij. Héérlijk. Mijn broertje en schoonzusje bleven ook eten en met Alyssa slapend in de box was het hele gezin dus compleet.

Alyssa bij Albert op schoot.

Vanmiddag heb ik alleen en alleen máár geslapen. Vlak voor Albert naar de bakkerij reed, heb ik me op de bank genesteld met een kussen onder m'n hoofd en nog voor híj in de bakkerij was, was ik al in dromenland.
Om vijf uur werd ik gewekt door een zeurende kat, die, toen ik eenmaal een oog opendeed, zich weer lekker op de bank nestelde, en samen met mij in slaap viel. Het lijkt wel een hobby van onze kater; zodra ik lekker op één oor lig begint hij te jammeren en hard te miauwen. En als ik niet reageer gaat hij rennen. Zo hard hij kan, door de kamer, naar de keuken, naar de bijkeuken en weer terug. Álles met het doel om mij maar wakker te krijgen. Zodra ik wakker ben is het doel voor meneer bereikt en gaat hij slapen. Grrrrrrr!!!!!
Vanmiddag was ik echter té moe om wakker te blijven, ik ben dus meteen weer in slaap gesukkeld en werd wakker toen mijn ouders opeens in de keuken stonden.

Voor aankomende week staat de agenda nog enigszins leeg. Ik had een afspraak op de CF-poli staan, maar die heb ik laten verzetten omdat er in Albert z'n agenda een bruiloft staat/stond gepland. Deze mensen zouden in mei gaan trouwen, maar vonden 12-12-12 toch een leukere datum.
Waarop ik een mailtje van de CF-verpleegkundige terugkreeg met de vraag of ik dan 2 januari kon komen. De andere woensdagen in januari zitten al vol.
Ik vind het grappig dat er nog volop plek voor die 2e januari is; er is geen hond die dan naar het ziekenhuis wil. En dat geld ook voor ondergetekende. Dan lig ik waarschijnlijk (ik weet het wel zeker) languit gevloerd op de bank, terwijl Albert dan zijn roes moet uitslapen van de dag daarvoor.
Eigenlijk lag het in de planning om morgen kerstkaartjes te gaan maken met Albert z'n nicht, maar ik vrees dat dát um ook niet wordt.
Deze week wil ik eigenlijk mijn vriendin M gaan opzoeken. Zij is vorige maand bevallen van een zoontje en toen kon ik niet naar haar toe omdat ik zélf in het ziekenhuis lag. Toen ik eenmaal weer thuis was had ik de puf niet om bij haar langs te gaan. Dát wil ik, als het enigszins mogelijk is, deze week goedmaken.

Ik vind het enorm frustrerend dat ik niet de dingen kan doen, die ik op mijn manier wíl doen, wanneer ik het wil doen en hoe ik het wil doen. Ik baal dat ik dingen moet missen omdat mijn lijf tegenwerkt. Omdat ik het niet meer vol kan houden. Ik wil zo veel en er lukt zo weinig. Bah, bah, bah. Gisteren al verjaardag van buuf Linda gemist. Een paar weken geleden verjaardagsfeest van buurman Marcel gemist, getverderrie, wat toch een rotlijf. 't Is dat ik niemand zo'n lijf toewens, anders zou ik hem spontaan op Marktplaats aanbieden....:-)
Maar goed, omdat erover klagen zo weinig helpt en ik over het algemeen een hekel aan zelfbeklag heb, moeten we hier maar weer gewoon overheen stappen en blij zijn met de dingen die ik nóg wel kan doen. En tuurlijk ben ik daar ook enorm blij en dankbaar voor. Want ondanks een tegenstribbelend lijf heb ik een behoorlijk rijk leven en geniet ik van alle kleine dingetjes die op mijn pad komen.
Zoals de moeders die vrijdag komen poetsen en wij aansluitend ons huisje in kerstsferen zullen maken. Ik verheug me daar enorm op. HEERLIJK, het is december!!!

Bijna klaar

Nog heel even en dan zitten de drie weken kuren erop en ben ik weer wifi. En ik geloof dat ik nog nooit zo heftig naar het einde van een kuur heb verlangt als deze keer. Van alle kuren die ik ooit heb gehad, en dat zijn er toch veel, was deze met stip de ellendigste die ik me kan herinneren.

Eigenlijk is moeheid iets dat bij iedere kuur hoort. Alleen heb je er de ene keer meer last van dan een andere keer. Dat zelfde geldt ook voor de diarree en de misselijkheid. Het zijn zo langzamerhand dingen die er ook bij zijn gaan horen en waar ik soms zelf een (gedeeltelijke) oplossing voor heb. De diarree weet ik bijvoorbeeld altijd redelijk in de hand te houden door twee keer daags een flesje Yakult te drinken. Voor de misselijkheid heb ik standaard Primperan in mijn medicijnkastje liggen. Ik gebruik het niet altijd, want zoals ik al zei, de ene keer is de misselijkheid heftiger dan een andere keer.
Wat de moeheid betreft; tja daar kun je maar het beste aan toegeven. En dat doe ik dan ook altijd maar.
Deze kuur echter krijg ik een hele lading met bijwerkingen over me heen die ik niet gewend ben.
Zo heb ik tintelende/gevoelloze lippen en zo nu en dan tintelende vingers. Daar had ik in het ziekenhuis ook al last van, maar toen ik dat tegen de zaalarts zei, herkende ze dit niet als een bijwerking. Vreemd genoeg hoorde ik later van een andere CF'r dat zij deze tintelingen ook heeft gehad de afgelopen zomer en daarop meteen de behandeling met deze medicatie moest staken....?!
Mijn mond doet zeer, mijn tong, mijn tandvlees, de mondhoeken, de lippen. Alles is overgevoelig, vooral voor heel zout en heel pittig. Ik gebruik Nystatine, maar ik denk dat ik daar ietsjes te laat mee begonnen ben. Toen de klachten al té heftig waren bedoel ik. Het zal ongetwijfeld iets doen, maar ik heb de rest van de kuur toch last van mijn mond en tong gehouden.
Het vervelendste is de jeuk, mijn stuiterende suikerwaardes en de verschrikkelijke vermoeidheid.
Voor de jeuk had ik naar mijn eigen longarts gebeld die mij Tavegil voorschreef. Maar de moeheid die ik al had, verergerde en ik zat bijna slapend aan het ontbijt, lunch en avondeten. Ik kon mijn ogen bijna niet openhouden. Albert meende zelfs dat ik wallen had waar ik een dijkdoorbraak mee zou kunnen tegenhouden....
Toen ik de bijsluiter van de Tavegil er eens op nasloeg kwam ik erachter dat Tavegil en anti-depressiva niet samen gaan. Lekker dus. Welke van de twee zou ik laten staan?? Aangezien je niet zomaar kunt stoppen met anti-depressiva besloot ik dat het dus de Tavegil zou worden. Dan maar jeuk. Het is ook niet anders.
Nu heb ik over mijn hele lichaam wel kleine krabwondjes, maar hopelijk trekken die weer weg zodra ik met de kuur gestopt ben.
Ik ben nog steeds erg moe, maar niet meer zo slaperig als met de Tavegil. Alleen houd ik het niet lang vol om bezoek te hebben. Ik voel me dan na twee uur inkakken en mijn behoefte om even lekker te gaan liggen en mijn ogen te sluiten word versterkt.
Om, voor mij nog onbekende oorzaak, stuiteren mijn bloedsuikers ook gigantisch. Ik kan er geen peil op trekken. Afgelopen donderdag was het wel heel erg raak, 's morgens een suiker van 1.7, waar ik dus letterlijk helemaal niet fris van was, en 's avonds een suiker van 21.5. Van het ene uiterste naar het andere.
Nu vind ik een hoge suiker niet zo eng als een lage. En gelukkig voor mij, reageerde Albert heel adequaat op mij en de symptomen. Ik kan me eigenlijk niet zoveel meer van dit alles herinneren behalve dat ik zwarte vlekken zag en geïrriteerd dacht; 'Nou lekker is dat, jeuk, vermoeidheid en nu ook nog zwarte vlekken zien....', niet wetende (of beseffend) dat dat dus door die hypo kwam.
Ik prik me dus helemaal lek momenteel om die suikers maar goed in de gaten te houden.
Zoals ik zei, ik weet niet precies hoe het komt, maar vooralsnog ga ik ervan uit dat het ook door de medicatie komt.
Een andere bijwerking is dat ik toch wel wat kortademig ben. Aan de andere kant; het zou heel goed mogelijk zijn dat ik weer een stukje heb ingeleverd tijdens deze periode van infectie op infectie.
Ik heb gewoon een algeheel gevoel van hangerigheid, lusteloosheid en door mijn pijnlijke mond smaakt het eten me niet zo lekker als normaal.


Er zijn uiteraard ook leuke dingetjes gebeurt. Zo hebben we al een paar cadeautjes voor Alyssa gekocht. Over twee weken vieren we voor de allereerste keer Sinterklaas met haar. Omdat broer en schoonzus al zo lang ze samen zijn, pakjesavond op de dag zelf bij Myrte's familie houden, doen wij het de zaterdag ná vijf december nog even dunnetjes over. En ik heb er al enorm veel zin in.
Ik vind eigenlijk alles spannend en leuk nu Alyssa het allemaal voor de eerste keer meemaakt.
En daarom heb ik de afgelopen drie weken ook doorgezet met kuren. Ik WIL gewoon deze hele speciale decembermaand enigszins fit zien door te komen. Dat valt vooraf natuurlijk niet te zeggen, maar ik ga er keihard m'n best voor doen.

Alyssa 12 weken

Vandaag even met m'n kleine nichtje Alyssa op de foto geweest.
Mijn moeder past sinds vorige week anderhalve dag op haar en vanmiddag heb ik haar even gezelschap gehouden.
Alyssa was gisteren alweer 12 weken oud. Wat vliegt de tijd!!!

Ik en Alyssa (bij oma)

Let by the way niet op mijn haar. Dat zit voor geen meter. Morgen komt de kapper en gaat er weer een flink stuk af.

Druk frustrerend zijn......

Mijn lieve kleine nichtje Alyssa is weer thuis. Gelukkig maar!!!
Het is toch absoluut niet leuk als zo'n kleine wurm zo zielig in het ziekenhuis ligt aan de toeters en bellen. En zoals ik begreep hebben ze haar ook best wel veel geplaagd.
Met infuusjes die losraakten en opnieuw geprikt moesten worden. Een voetje dat in zoutwater moest waardoor ze het op een brullen zette.
Gisteren zagen we dat er op beide knuistjes blauwe plekken zaten. *zucht*
Sinds een paar dagen kreeg ze haar antibiotica niet meer via een infuus (nadat hij voor de zoveelste keer gesneuveld was), maar werd het haar gegeven in de vorm van een drankje. Op goed geluk, dat wel. Want meestal lukt het niet zo goed om die kleintjes een drankje te geven. Óf ze willen het simpelweg niet, óf ze spugen het meteen weer uit.
Maar gelukkig vond ze het niet vies en bleef alles in het maagje.
En omdat het teentje en het teennageltje iedere dag beter werd mocht ze dus gisteren naar huis. Bij haar papa en mama, die uiteraard dolgelukkig zijn. Want ondanks het feit dat Alyssa nog maar drie weken in hun leven is, is een leven zonder haar al bijna niet meer voor te stellen. Het was zowaar rustig in huize Sanders - van Lottum. Gelukkig is 't moppie weer thuis om de boel weer lekker te ontregelen en de boel weer levendig te maken.

Verder gaat het hier gewoon z'n gangetje.
Het is fysiek erg rustig bij mij. Maar dat vind ik dus hélemaal niet erg.
Ik merk wel dat ik vaak erg moe ben. Zo is mijn moeder vanmiddag geweest, lekker koffie drinken, maar merk ik 's avonds dat zo'n middagje babbelen wel erg intens is doordat er niks meer uit mijn handen komt. En ik moet me opladen, want morgen is er de jaarmarkt in Valthermond én hebben we de gewone buurtbarbecue.
Dit jaar heb ik ook nog eens aangeboden om die barbecue te regelen samen met Albert. Gauw hebben we een ander stel gevraagd of zij ook mee wilden helpen en gelukkig doen ze dat graag, zodat de taken eerlijk verdeeld worden. Hoewel ik zelf eigenlijk niet zoveel hoef te doen, ben ik er onbewust wel heel erg mee bezig. Zijn alle boodschappen binnen, redden we het met alleen de oranje-tent of moet er nog een tent bij ivm eventuele regen, heeft Albert die extra aardappelsalade nu wel of niet gekocht, etc etc. En ook dít is best vermoeiend. Toen ik vanavond hoorde dat hij iets niet had gekocht, wat wél op het boodschappenlijstje stond, raakte ik opeens kribbig.
Het is dan vooral de frustratie die me dwars zit. De frustratie dat ik niet meer zélf die boodschappen kan doen. Dat ik dit soort dingen, die juist zo vrouw-eigen zijn, aan hem moet overlaten. Ik wil het allemaal zo graag zélf doen. Zélf die betrokkenheid voelen. Zelf kunnen overleggen met buurvrouw H. hoe we bepaalde dingen gaan aanpakken. Wie wát regelt en wie wát inkoopt m.b.t de grote dag.
Ik ben niet iemand die daar lang bij stil blijft staan. Die te lang hierover door moppert of miept, maar soms voel je gewoon even die frustratie en moet je even je gal spuwen.
Ik denk dat ik volgend jaar de eer om dit weer te organiseren maar aan me voorbij laat gaan.

Morgen is ook Indy jarig. Het dochtertje van mijn vriendin.
Ik had plannen om tussen alle activiteiten door nog even naar Borger te gaan om het meisje op haar verjaardag te feliciteren en een taartje mee te eten. Maar ik vrees, nou nee, ik weet wel zeker, dat dát niet gaat lukken. Wéér een frustratiemomentje. Niet te lang over nadenken. Gewoon hoofd omhoog en glimlachen. *zucht*
Mijn moeder en tante staan namelijk met allerlei ouwe troep op de jaarmarkt, die hier aan het einde van de straat plaatsvind. Tussen alle leuke, nieuwe spullen mogen de mensen ook hun rommelmarktwaar aanbieden. Onze toilet is morgen ook even hun toilet, dus ik kan eigenlijk niet de deur uit. Het zou raar zijn om dan weg te gaan. Komt één van hun tweeën langs voor een sanitaire pitstop, staan ze voor een dichte deur. Hoe lullig zou dat zijn??
En, ook heel belangrijk, ik moet mezelf morgen ook een beetje in acht nemen. Vanaf vijf uur word alles klaargezet en meestal loopt dat barbecue-feestje wel uit tot in de late uurtjes. Buurvrouw H. vond het onzin dat ik de fruitsalade ging maken, dat kon zij ook wel doen. 'Zorg jij nu maar dat je lekker goed uitgerust bent als de barbecue begint,' zei ze resoluut. 'Dus even zorgen dat je 's middags niet teveel doet, misschien even een dutje proberen te doen.' Het is zo lief en attent dat ze zo meedenkt.
En door dit alles schuift Indy's verjaardag heel langzaam wat naar de achtergrond.
Mijn vriendin had afgelopen week al gezegd dat ik me er niet te druk om moest maken en dat ze alle begrip heeft als het niet lukt morgen te komen, maar toch; het voelt zo lullig!!! En bovendien, je wilt ook zo graag.
Leuk is dus anders!!!

Zo voor nu even genoeg geklaagd. Even mijn happy-mood weer aanzetten.

Ik ga nu nog even lekker in bad badderen en relaxen. Ik hoop dat het niet te vermoeiend is want een vorige baddersessie staat me scherp (en heel negatief) voor ogen. Het is goed om het voor het slapen te doen, dan heb ik de rest van de nacht om knock-out op bed bij te liggen komen.

Welterusten allemaal.


   

In het ziekenhuis

Mijn lieve, kleine nichtje Alyssa, nog geen drie weken oud, ligt in het ziekenhuis.
Met een ontstoken teentje. Hoe zielig is dat??
Mijn moeder belde mij gisteren om dit nieuws te vertellen. En dan schrik je toch wel.
Het kleine moppie was al een paar dagen in een mineurstemming. Wat extra huilerig, zei mijn schoonzusje vanmiddag in het ziekenhuis.
Maar gisteren stuiten ze, tijdens het verschonen van een luier, op een dik, rood en opgezet teentje.
Mijn broer belt naar de huisartsenpost waar de dame aan de andere kant dit niet bepaald een spoedgeval vind. Nee, mijn broer belt ook niet naar de spoedafdeling van het ziekenhuis, maar naar de huisartsenpost. En niet omdat hij zelf een dikke, pijnlijke teen heeft, waar hij nog gerust een dag mee had kunnen wachten om naar de eigen huisarts te gaan, het gaat hier om een klein hummeltje, dat tweeënhalf week oud is en die duidelijk een ontsteking aan haar teentje heeft. En daar ook niet lekker van is. Ze heeft (nog) geen koorts maar wel verhoging.
Mijn broer besluit tóch met kleine Alyssa naar de huisartsenpost te rijden.
Mijn schoonzusje blijft thuis want die zit zelf momenteel in de lappenmand met een ontsteking.

De huisarts kan z'n vinger er niet op leggen en haalt een collega huisarts erbij. Ook deze huisarts weet het niet, maar het feit dat het hier om een baby van tweeënhalve week oud gaat, moet mijn broer met de kleine mop naar de kinderarts die op de spoedeisende hulp al op hun wacht.
Die constateert een ontstoken teentje en Alyssa mag gelijk blijven.
En nu ligt ze daar dus. Op de kinderafdeling, met prachtige vrolijke kleurplaten aan het plafond op haar kamertje.
Ze ligt aan het infuus dat ze in haar voetje hebben geprikt. Als ik dit van mijn moeder hoor kan ik wel huilen. Wat vind ik dit zielig voor 't moppie.
Het prikken ging ook nog niet in één keer goed (tuurlijk:-(, wat wil je ook, alles is zo piep-, en piepklein). In haar armpjes lukte niet, dus dan maar in het voetje. Maar Alyssa houd er niet van als je aan d'r voeten zit dus die verzette zich flink (grote meid, laat maar van je horen!) waarop ze haar suikerwater hebben gegeven om haar af te leiden. Dat bleek te helpen; suikerwater schijnt ze erg lekker te vinden.
Blijkbaar was de boel niet goed vastgeplakt want afgelopen nacht heeft ze het infuus eruit geschopt. Och lief lief meisje van me, wat doe je jezelf toch aan??
Wat zou ik het graag van haar overnemen. Dat infuusprikken bedoel ik. Ik ben het gewend en vind het ook niet erg, als ik haar ermee kon ontlasten. Maar helaas moet ze dit zelf doen.

Vandaag leek de ontsteking wat afgenomen. De kinderarts wist verder nog niet veel te zeggen, daarvoor is het natuurlijk nog veel te vroeg. Wel zag het er minder rood en dik uit dan gisteren en dat is natuurlijk wel erg fijn om te horen.
Vanmiddag zijn we even bij ons moppie op bezoek geweest. Mijn moeder, Albert en ik.
Van oma heeft ze een knuffeltje gekregen dat in de hoek van het bedje ligt. Albert en ik hebben een heliumballon van Woezel en Pip gekocht, die aan het ledikantje is geplakt.
Ze lag heerlijk vredig te slapen met haar speen in haar mondje. Zich niet bewust van het bezoek om haar bedje.
Mijn schoonzusje was aanwezig en even na ons, kwam haar zusje ook binnen.
Afgelopen nacht heeft mijn broer bij Alyssa geslapen en zoals ik begrijp slaapt hij er nu weer.
Mijn schoonzusje slaapt, mede vanwege haar eigen gezondheid, thuis en lost Luuk overdag af.
De kleine moet sowieso vijf tot zeven dagen blijven, dus we zoeken haar ongetwijfeld woensdag nog een keertje op.

Wat ik vooral erg sneu voor hun drieën vind is dat ze nog niet echt lekker ongestoord hebben kunnen genieten van hun nieuwe positie als gezinnetje zijnde. Mijn schoonzusje heeft sinds de bevalling al twee ontstekingen achter de rug. Het schijnt dat je extra vatbaar voor infecties en dergelijke bent, als je net bevallen bent en schoonzusje valt gelijk met d'r neus in de boter!! Twee keer.
En dan nu daar bovenop dus de ontsteking en opname van hun kleine meisje. Ik heb echt met hun te doen.
Ik hoop dat de ontsteking aan het teentje van Alyssa heel snel verholpen is met de antibiotica die ze krijgt. En dat ze snel weer naar huis mag omdat het thuis toch altijd beter is dan daar in zo'n kil ziekenhuis.

Lieve moppie; knap snel op. 'tante' Alie houd van jou!!!!

Van alles wat....

Vanavond ben ik verlost van het infuus; hiep hiep hoera!!!! Altijd zo fijn om weer vrij rond te lopen.
Ik word soms, tijdens een kuur, helemaal kriegel van al die draadjes en snoeren. Maar het zit er weer op en ik ben er blij om.
Of ik heel erg opgeknapt ben?
 ...Uh...., dat vind ik toch wel moeilijk te zeggen. Het zal áltijd íets beter zijn dan vier weken geleden,  maar ik vind dat ik nog steeds veel hoest en er veel sputum loskomt. Dus tja, zeg het maar....!

Vandaag werden wij gebeld door ene Erik. Hij schijnt de kok van rtv Drenthe te zijn. Én eigenaar van buffetrestaurant De Schaopwas in Eext. We wisten dat we vorige week een buurtbarbecue voor 30 personen hebben gewonnen, maar waren allen in de veronderstelling dat de barbecue gewoon hier, in onze straat, zou plaatsvinden.
Maar nee, het word nog leuker; we gaan met z'n allen naar dit prachtige restaurant en zullen daar gaan barbecuen op een boot.
Het toeval wil dat tv-kok Erik vorig jaar, tijdens de zomer, eens per week op tv te zien was met een barbecuegerecht. Dat vond altijd plaats nabij een water, alsof hij op een steiger stond. Toen heb ik me vaak afgevraagd waar dit werd opgenomen; het zag er altijd zo vredig, rustig en sereen uit. Wat een prachtige locatie om te barbecuen dacht ik iedere keer.
Nú weet ik dus dat het bij het restaurant De Schaopwas was, en dat het dus óp het water plaatsvond in plaats daarnaast.
Ik moet zeggen dat ik plots de prijs dus wel héél leuk ben gaan vinden. Wij, Albert en ik, hebben immers nog nooit op het water gebarbecued en zijn dan ook reuze benieuwd.
Verwacht word dat we de 14e juli aan zullen schuiven op de barbecueboot om er een klein feestje van te maken. Het is de enige datum in juli die bij de meeste mensen nog open staat. En augustus word sowieso heel moeilijk want dan zijn de meeste buren ook nog eens met vakantie.

Zondag was het vaderdag en dus ben ik naar mijn ouders geweest. Albert moest naar de bakkerij te werken en het leek mij daarom een goed idee om die dag richting Tweede Mond te gaan.
Altijd gezellig zo'n dag. Maar wel heel vermoeiend en het betekend dan ook altijd dat ik de volgende dag moet bijkomen. Niet dat ik dat erg vind, ik heb het er graag voor over.
Mijn broertje en schoonzusje kwamen ook langs. Ze probeerden voor de eerste keer de kinderwagen uit. Kleine Alyssa lag heerlijk in de bak te soezen.
Ze was voor het eerst bij mijn ouders thuis en ook dat is voor iedereen natuurlijk weer een hoogtepuntje. Mijn ouders paradeerden als twee trotse pauwen in de rondte. Met een glimlach van oor tot oor genoten ze van dit moment.
Toen het bijna tijd voor haar flesje was begon ze te huilen en besloten de trotse ouders weer naar huis te lopen. Het staat ze goed, dat wandelen achter de kinderwagen.

's Avonds heb ik bij mijn ouders het discutabele spel van ons Oranje-elftal gekeken. Het was om te huilen, zo slecht.
Hoewel je enigszins hoop blijft houden, weet je eigenlijk diep in je hart al dat het niks meer wordt. En dat was dus ook zo. Portugal was Nederland een paar maten te groot.
Maar aan de andere kant; als je zo slecht voetbalt verdien je het ook niet om Europees Kampioen te worden.
Mijn onbescheiden mening is dat er helaas te veel ego's in dit elftal zitten. Het zijn stuk voor stuk over het paard getilde mannetjes die een té hoge dunk van hunzelf hebben. Met Arjen Robben voorop!!!
Het betekende in veel straten, en dus ook in onze straat, dat de oranje-artikelen weer in een doos kunnen en weer voor twee jaar op de zolder opgeborgen kunnen worden.
Vandaag zijn er al een paar mensen geweest die onder het toeziende oog van de camera van rtv Drenthe het één en ander verwijderd hebben.
De sfeer is gelijk in één keer omgeslagen; de pret is voorbij.
Wij laten de oranje-tent nog staan want die is nog steeds het decor voor leuke activiteiten en ach, er zullen heus nog wel wat wedstrijden in de tent bekeken worden.

Hoge suikers (iemand tips??)

Ik loop nog steeds met een euforisch gevoel in de rondte. 
Trots en blij als ik ben met de geboorte van Alyssa, laat ik geen kans onbenut om met foto's van haar aan de slag te gaan. 
Het is echt een poppetje van een meisje, én, heel belangrijk, ze doet het hartstikke goed. 
Ook op papa en mama ben ik apetrots. Ze doen het zo goed met hun tweeën en zijn 'gegroeid' nu ze een nieuwe status hebben. Ze hebben nu de zorg van een klein mensje. Een wezentje dat nog zo klein en hulpeloos is. Dát ze het goed zouden doen wist ik van te voren, maar als ik ze bezig zie; de manier waarop het kleintje uit de kinderwagen wordt getild, een omslagdoek om krijgt, ja, dan voel ik me zo trots en vind het zo enorm goed zoals ze zich in hun nieuwe positie wurmen. Geweldig gewoon!!!

Voor mij was de afgelopen week een soort van rollercoaster. Vooral wat emoties betreft. 
En ik heb nóg, zoals gisteren, dat ik tranen in mijn ogen krijg als ik dat kleintje zie of vast mag houden. 
Vrijdag had ik voor mezelf een vrije dag bedongen. Gewoon even helemaal niks. Geen gehaast, geen gedoe buiten de deur. Gewoon lekker relaxt thuis zijn. 
Albert ging de Oranjetent hier op het veldje voor ons huis inwijden met de andere mannen van onze straat. Het EK ging officieel van start en daar wilden de kerels bij zijn. 
Wat ik niet wist en waar ik pas aan het eind van de avond achterkwam was mijn torenhoge suikerspiegel. Het vervelende aan mijn lichaam is dat dit lichaam dus geen signalen afgeeft. Zo had ik bijvoorbeeld geen dorst, hoefde ik niet extra te plassen of iets dergelijks. Ik had het alleen erg warm. Máár dat heb ik wel vaker als de prednison wat hoger is; zweetbuien. Dus niet iets waar ik me meteen zorgen om maak. 
'k Heb 's avonds wat Japanse Mix gegeten en omdat dát ook een suikerstijger is, had ik extra insuline gespoten. 
Toen Albert 's nachts thuis kwam had hij zin in een boterham en kwam erachter dat er nog bruine bolletjes in de broodtrommel lagen. 'Wil je ook een bolletje?' was een logische vraag. 
Tuuuuurlijk lust Alie een bolletje. 'Doe maar één met dat Coburgherham dat je vandaag gekocht hebt.' 
Maar waar ik toen de mist in ging is bij het volgende; ik at eerst dat bruine bolletje op én controleerde daarna dus mijn suiker. Wat dus de verkeerde volgorde is.
Toen ik controleerde was mijn suiker; 27. Écht ik schrok me wezenloos.
En dan heb je de hele nacht nog voor je. Je kunt je misschien voorstellen dat ik niet lekker geslapen heb. Ik ben de hele nacht in touw geweest om mezelf te controleren. Toen de suiker gezakt was heb ik het alarm van mijn mobiel op half vijf gezet om dan nogmaals een keer te controleren.
Het is misschien overbodig te zeggen dat ik me gisteren helemaal niet zo tof voelde.
Ik voelde me moe en hangerig. Wél zijn Albert en ik 's middags even bij Alyssa wezen kijken (zie, we gaan nu al niet meer op visite bij Luuk en Myrte; nee, wij gaan naar Alyssa, hahahaha). Ik had haar immers vrijdag ook al niet gezien.
Het bezoekje duurde niet heel lang, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had haar weer even gezien en in mijn armen gehad. Héérlijk!!!

Natuurlijk moest ook het Nederlandse elftal voetballen en dat festijn werd hier in de straat wederom in de oranjetent bekeken. Maar aangezien ik me nog steeds niet tof voelde besloot ik de eerste helft gewoon thuis te blijven en de tweede helft in de tent aanwezig te zijn.
Maar toen ik die tweede helft in de tent was voelde ik me beslist niet top. Je kan toch niet echt lekker zitten en ik wist niet hoe ik hangen of zitten moest. Het was overigens wél goed te volgen, (dankzij een beamer) de tent was gezellig ingericht en diverse dames hadden lekkere versnaperingen mee genomen.
Toen de wedstrijd over was heb ik Albert verzocht mij terug naar huis te brengen. En zo bracht ik de rest van de zaterdagavond gewoon in ons huis door, terwijl de rest van de straat het bere-gezellig in de oranjetent had.

Vandaag, zondag, is Albert naar de bakkerij te werken en ben ik lekker alleen. En wederom geen plannen gemaakt, alleen maar niksen op de bank.
We aten macaroni met ham en kaas, één van mijn favoriete gerechten. Maar hoewel ik behoorlijk had gespoten en ik ook wel wat bang was of het misschien toch te veel zou zijn, bleek ik een uurtje na het eten alweer op 23 te zitten. En een uurtje daarna op 18 (ondanks de 6 E novo rapid die ik meteen na die 23 extra heb gespoten).
De vertwijfeling begint bij mij toe te slaan. Is er iets aan de hand?? Waarom zijn mijn suikers zo op de hobbel??
Om vijf uur is het 11, maar een uurtje later is het weer 15. Ik word hier zo zenuwachtig van.
Natuurlijk begin ik meteen te googelen. Ik lees dat stress en emoties de oorzaak kunnen zijn van hoge bloedsuikers. Feit is wel dat ik inderdaad een behoorlijk gestresste week vol met emoties achter de rug heb. Maar kunnen mijn suikers daarom zo van de rit zijn??
Het ergerlijkste vind ik zelf dat mijn lichaam geen signalen geeft. Ik moet me dus puur op het controleren richten. Mijn vingertoppen zijn blauw en beurs, hihihi.

Nu is de vraag; is het nodig dat ik morgen mijn arts in het UMCG bel? Tijdens het googelen kom ik ook allerlei termen tegen zoals ketonen en keto-acidose. En als ik dát lees voel ik me behoorlijk ongerust. En niet alleen ongerust, maar het maakt me ook kwaad dat mijn lichaam niks aangeeft. Ik kan potjandokie wel van m'n stokje gaan zonder enige vorm van waarschuwingen vooraf. Waardeloos!!!
Ik vraag me steeds af of de naaldjes, die ik gebruik bij het insuline-spuiten, wel lang genoeg zijn. Krijg ik wel voldoende novo rapid binnen?? Of reageert mijn lichaam niet meer goed op deze soort insuline?? Dát zou toch ook kunnen?? Of niet?? Pfffff, vragen, vragen en nog eens vragen....!!

Vanavond blijf ik dus meerdere keren controleren. Beter te vaak, dan één keer te laat, toch?? En alles wat ook maar enigszins neigt naar extraatjes worden resoluut weggelegd en genegeerd. Ik zou op dit moment niet eens in de verleiding kunnen komen, zo zit de schrik er in.
Dus gewoon koffie zónder koekje. Geen chipjes of iets anders later deze avond. Even pas op de plaats maken. Alhoewel ik nu ik dit schrijf een suiker van 8.8 heb en daar ben ik bijzonder tevreden mee.

Heeft er iemand van deze bloglezers ervaring met langdurige hoge suikers, ketonen en keto-acidose, laat het me dan alsjeblieft weten (sanstein@live.nl). Het is de allereerste keer in vijftien jaar diabetes hebben, dat ik me zó onzeker over mijn suikers voel. Dus alle tips of wat dan ook zijn van harte welkom.
Ik hoop dat ik me voor niks zorgen maak of onzeker ben.

Welkom Alyssa

Mijn FaceBook en Hyvesvrienden hebben het ongetwijfeld al gelezen; gisteren 6 juni is mijn nichtje Alyssa Sylvie geboren. 
We wisten dat er 'iets' ging gebeuren want mijn schoonzusje moest zich gisterochtend om zeven uur al in het ziekenhuis melden omdat ze ingeleid zou worden. 
Een spannende, zeer spannende dag brak aan. 

Gisteren was bovendien mijn schoonvader jarig. Die vierde zijn 65e verjaardag. 
We hadden besloten zolang er geen nieuws uit het ziekenhuis was gekomen dat de kleine geboren was, we gewoon naar de verjaardag zouden gaan. Mijn broertje wist dat we daar waren en zou ons dus op de mobiel bellen. 
Even na negen uur ging dus de telefoon; de kleine was er. 
Je word dan toch even overspoeld door emoties. Ook al zaten er andere mensen bij. 
Het is zoiets groots, zoiets wonderlijks, zoiets speciaals, daar blijf je gewoon niet droog bij. 

Alie en Alyssa

 

Alyssa Sylvie Sanders

Deze baby is zo enorm gewenst. En ook al is het voor iedereen heel speciaal om een nieuw klein mensje in de familie te mogen verwelkomen, voor mij, voor Albert, voor mijn familie voelt dit extra speciaal. 
Als ik gezond was geweest had ik ook graag kindjes willen krijgen. Een speciaal mensje dat écht van jou is. Die negen maanden in je buik heeft mogen zitten. Die jíj hebt gevoed. Die jij op de wereld hebt mogen zetten. Heel veel mensen nemen dit voor automatisch, vinden het logisch om kinderen te krijgen. Ze vergeten dat dát het écht niet is. 

Nu, 2012, ben ik er niet meer zo mee bezig. 'k Vind het ook helemaal niet erg meer om kinderloos te zijn en te blijven. Ik ben gewoon enorm dankbaar dat ik dit in ieders geval mag meemaken. Dat ik dat kleine hummeltje zien mag, bewonderen mag, koesteren mag. 
Ze is zóóóooooo zacht. En zoóóóooo mooi. Ze is nog mooier dan ik had kunnen bedenken. 
Ze heeft, zoals ik eerder al melde, haar. Een flinke bos donkere haartjes piepen onder het mutsje uit. 
Ze is klein (47 cm) maar fijn. Slanke vingertjes, beweeglijke teentjes. Alles zit erop en eraan. 
Ik kan wel uren naar haar kijken.
Vandaag keek ze terug. Althans, ze had haar oogjes open, of ze me echt zag is een tweede natuurlijk. 
Ze is een dag oud en ik ben nu al helemaal verliefd op haar. Ik noem haar mijn kleinste, nieuwe vriendinnetje. 

Albert met Alyssa

Het was gisteren een drukke hectische dag. Zo druk en hectisch dat ik vanmiddag alles maar heb ingehaald door flink bij te slapen. 
Morgen neem ik een 'vrije' dag. Ik ga helemaal niets doen. Maar zaterdag, ja zaterdag moet ik toch écht even weer de kleine Alyssa bewonderen. 
*zucht* Is het leven niet mooi?????