dinsdag 13 november 2012

Met ontslag....

Joehoeeeee...., datgene wat ik hoopte (en waar ik in mijn vorige blog over schreef) is uitgekomen. Ik mag naar huis. Niet morgen, of overmorgen of aan het eind van deze week, néé, eind van deze middag nog. Hoe heerlijk en hoe snel kun je dit noemen??
De zaalarts die vorige week op mijn kamer stond is deze week blijkbaar niet aanwezig en daarom verscheen gisteren dokter Woutertje aan mijn bed. Het klinkt misschien iets oneerbiedig, dat ik zijn naam verklein. Maar dokter Wouter is dus ook echt nog een Woutertje. Een jaar of drieëntwintig, misschien vierentwintig. En al zeker twee á drie jaar arts-assistent. Het kan niet anders dan dokter Woutertje een wonderkind is ,dat zichzelf hoogbegaafd mag noemen. Iets anders kan ik niet verklaren.
De eerste keer dat ik hem aan mijn bed kreeg is dus een jaar of twee, drie geleden. Hij was toen jonger dan mijn broertje die op dat moment zelf een jaar of vierentwintig was. Eigenlijk wist ik toen niet wat ik met de situatie aan moest. Hij was duidelijk geen co-assistent meer, aangezien hij de co-assistenten begon uit te leggen hoe CF in de praktijk werkt. Een paar co-assistenten waren zelfs iets ouder dan Wouter.
Dat hij toen nog écht piep was, was te zien aan sommige reacties die ik doorgaans niet bij de, wat meer, volwassen artsen zie. Zo stak ik mijn hand op toen ik hem aan het einde van de gang zag staan en hij zwaaide op een vrolijke, wellicht kinderlijke manier, terug.
Die fase is hij nu voorbij. Hij oogt wat meer volwassen, is zelfs wat streng (althans, dát probeert hij) en dat vrolijke, opgewekte knulletje van toen heeft plaats gemaakt voor de wat strenge, serieuze arts in wording.
Maar goed, ik vond Woutertje toen leuk en ik vind Woutertje nog steeds leuk. En ik vermoed dat het door zijn leeftijd komt (waardoor ik hem nog steeds meer als het knulletje zie dan als mijn zaalarts).

Dokter Wouter stond gisteren goed gemutst naast mijn bed en vroeg hoe het nu ging. Ik legde hem uit dat ik me beter voel dan vorige week en dat ik zonder problemen van het toilet naar mijn bed en de stoel kan lopen, zonder gelijk mijn tong weer van de vloer te moeten schrapen. Hij had al ergens gelezen dat de kuur thuis afgemaakt zou worden zodra ik weer op de rails stond en dus zei hij: 'Ik ga vandaag nog even met de CF'verpleegkundige bellen zodat alles opgestart kan worden.' Dát klonk uiteraard als muziek in mijn oren.
De CF'verpleegkundige, B, kwam, hoorde mij aan en ging de boel op gang helpen. 's Middags, ik was net met mijn middagdutje bezig, stond ze naast mijn bed dat alles grotendeels geregeld was.
'De eerste lading medicatie krijg je van de apotheek hier, en dan kan je donderdag de rest bij je eigen apotheek ophalen.' WAUW!!!!

Gisteravond heb ik nog even bezoek gehad van mijn schoonouders en Albert natuurlijk. En na Goede Tijden, Slechte Tijden belde vriendinnetje Patries waar ik ook nog een flinke tijd mee heb zitten kletsen.
Ik heb enorm lekker geslapen de afgelopen nacht en ben vanmorgen al bijtijds begonnen met het inpakken van mijn tas. Ik geloof dat ik er deze keer niet zo'n zooi van heb gemaakt. Normaal gesproken lijk ik wel zo'n hamster met verzameldrift. Mijn nachtkastje, mijn bed en de vensterbank zijn dan volgestouwd met spullen. Mijn nachtkastje staat dan altijd standaard vol met medische rommeltjes; een naaldencontainer, pillendozen, een doos met insulinenaaldjes, de insulinepennen en een sputumpotje. Mijn bed doet vaak dienst als lees/lectuurbak; tijdschriften en boeken (en oja, ook nog een doos tissues) liggen daar. En dat moet allemaal 's nachts naar een ander plekje worden verhuisd. De vensterbank laat ik maar nu even voor wat het is. Die doet meestal dienst als plek waar ik de overige spullen deponeer die ik niet meer op of in mijn nachtkastje of bed kan kwijt kan.
Ik vind dat ik me deze keer buitengewoon netjes heb gedragen. Zie je wel dat ik niet altijd een sloddervos hoef te zijn???

Natuurlijk ben ik zelf enorm blij dat ik weer naar huis mag, maar ook mijn wederhelft is er gelukkig mee. Het is voor hem toch elke dag twee uur reizen. Een uur heen en dan daarna, als het al donker is, een uur terug. En aangezien Albert niet bepaald de ogen van een havik heeft, vind hij het rijden terug soms wel eens lastig.
Toch komt hij hier altijd met groot plezier. Dat hij zondag niet kon komen omdat hij moest werken vind hij dan ook behoorlijk vervelend.
Maar goed, mijn ouders waren er en hebben zijn taak prima overgenomen.
Toch zal mijn ontslag ook voor hem een stukje rust mee brengen.

Gisteren kreeg ik tot mijn grote verrassing een lading kaarten waar ik wel even zoet mee was. En vandaag kwam de voedingsassistente met nog eens vijftien kaarten.
Ik vind het leuk om kaarten te ontvangen als ik hier lig. Het geeft een fijn gevoel dat er aan je gedacht word. Ook Albert heeft deze opname een kaart mogen ontvangen. En dát vind ik haast nóg mooier. De meeste aandacht gaat altijd, als vanzelfsprekend, naar de patiënt uit. Maar daardoor vergeten heel veel mensen dat de partner het ook wel leuk vind om iets te krijgen waardoor hij of zij het gevoel krijgt er niet alleen voor te staan. Al is het maar een sms of een belletje.
Vaak wordt vergeten dat de partner eveneens in een rotsituatie zit en dat hij of zij ook wel eens een opkikker nodig heeft. Niet dat ik Albert hoor klagen hoor, maar ik merk dat hij zich enorm optrekt aan de lieve en hartverwarmende woorden van onze buurtgenoten die hem altijd tijdens een opname van mij even laten weten dat hij altijd bij hen terecht kan en dat ze van tijd tot tijd even vragen hoe het nu met hém gaat. Dat geldt overigens ook voor de lustkapper (en zijn gezin) van ons dorp, waar Albert al twee keer aan tafel heeft gezeten de afgelopen week. Dat is voor mij dan ook altijd weer een hele geruststelling.
Hij maakt zich zorgen om mij en ik maak me, op mijn beurt, weer zorgen om hem.
Om nog maar weer eens terug te komen op al die kaartjes die ik mocht ontvangen; iedereen héél erg bedankt. Vooral de CF-clan was goed vertegenwoordigd, hihihihi.

Voor nu brei ik er een einde aan. De tas is vol, en dus moet ik proberen om ergens nog een plekje te vinden waar ik mijn laptop kwijt kan.
See you at home.....


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen